Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 73

73

บทที่ 70 ลอบรอคอยมาแสนนาน

วันที่นางก้าวออกจากวังหลวง ใบหน้านางยังประดับรอยยิ้มอ่อนหวาน อยากจะตรัสรั้งไว้ แต่ได้เพียงนั่งทอดพระเนตรจากบนบัลลังก์ทั้งหทัยร้าวราน จนกระทั่งเวลาผ่านไปเป็นปีจนราชบุตรและพระธิดาเติบใหญ่ จนองค์ชายในพระสนมไป๋มีพระชนมายุได้ 10 พรรษา แล้วเกิดเหตุลอบปลงพระชนม์ในแคว้นไป๋นั่นแลที่พระองค์ได้พบนางอีกครั้งเป็นหยางไท่ซานที่บาดเจ็บซมซานไปจนถึงบ้านนาง เมื่อคู่กันแล้ว ย่อมไม่ยอมแคล้วคลาดกันไปไหนตลอดระยะเวลาที่หยางไท่ซานประทับอยู่กับนาง หลี่ถงฮว่าขอให้เยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งไม่มาที่บ้านตน นางสรรหาเหตุผลต่าง ๆ นานามาใช้ทั้งที่ฟังขึ้นและที่ฟังไม่ขึ้นจนเยี่ยอี้เฉินใจเสียคิดว่านางรังเกียจรำคาญตน ส่งจดหมายไปรบเร้าขอคำตอบว่าตนกระทำสิ่งใดผิดแก่นางหรือไม่ และนางต้องส่งจดหมายมาขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิดนางเล่าว่าแท้จริงที่ไม่อยากให้พวกเขามาเยือน เพราะที่บ้านนางมีกวางป่าบาดเจ็บอยู่ตัวหนึ่ง กำลังพักรักษาตัวอยู่ในระยะบ้าน นางเกรงว่ามันจะตื่นคนแล้วเตลิดจนเกิดอันตราย และแค่นางอธิบายเยี่ยอี้เฉินจากจันทร์หม่นแสงก็กลายเป็นกระจ่างฟ้า คลายเศร้าใน
Read More

บทที่ 71 เฉินอวี้

หากให้เฉินจางหย่งกล่าวถึงช่วงเวลาที่ตนมีความสุขที่สุดในชีวิต ขุนพลสูงวัยท่านนี้คงกล่าวถึงเพียงสามเหตุการณ์ในชีวิตตนเท่านั้น เหตุการณ์ที่หนึ่งคือวันวิวาห์ระหว่างเขาและเยี่ยอี้เฉิน เหตุการณ์ที่สองวันที่เฉินอวี้เกิดมา และเหตุการณ์ที่สาม...คือช่วงเวลาที่เยี่ยอี้เฉินตั้งท้องเฉินอวี้ วันที่เยี่ยอี้เฉินทราบว่าตนท้องเฉินอวี้ เขายังตื่นขึ้นตอนเช้ามืดในอ้อมแขนของเฉินจางหย่ง ยังกินอาหารเช้าได้เช่นทุกวัน และสนทนากับคนในบ้านตามปกติไม่มีอาการคลื่นเหียน อ่อนเพลีย หรืออยากอาหารใดเป็นพิเศษ กล่าวคือไม่มีสิ่งใดบ่งบอกถึงการมีอยู่ของชีวิตใหม่ในกายสักอย่าง จนกระทั่งเขาออกจากบ้านสกุลเฉินไปยังสำนักแพทย์หลวงซึ่งเป็นสถานที่ทำงานนั่นเล่าจึงทราบสำนักแพทย์หลวงไป๋เป็นทั้งสถานศึกษาของแพทย์ฝึกหัด และแหล่งผลิตยาสมุนไพรสำคัญของแคว้น เยี่ยอี้เฉินเป็นหมอยาของสำนักแพทย์หลวง หน้าที่สำคัญมีสองอย่าง หากไม่อยู่เวรเป็นแพทย์จ่ายยาให้ประชาชนก็ผลัดไปทำหน้าที่ปรุงยาตามที่คลังของสำนักแพทย์หลวงต้องการวันนั้นช่วงสายมีดอกบัวเกวียนหนึ่งมาส่งที่สำนักแพทย์หลวง แคว้นไป๋ใช้ดอกบัวทำหลายอย
Read More

บทที่ 72 ลิขิต

ครั้งหนึ่งเฉินอวี้ในวัย 4 ขวบปีพลัดตกลงไปในสระบัวของบ้านใหญ่สกุลเฉิน และกว่าเฉินจางหย่งและข้ารับใช้จะงมตัวเด็กชายขึ้นมาจากสระได้ เฉินอวี้ก็ไม่รู้สึกตัวแล้วหากนับวันดูจะพบว่าวันที่เกิดเหตุคือ 9 เดือนก่อนองค์ชายไป๋เหลียนฮวาจะประสูติพอดี บ้านสกุลเฉินนั้นแม้จะมีผู้พักอาศัยอยู่หลายคนตั้งแต่คนในตระกูลไปจนถึงคนงานภายใน แต่เพราะบ้านมีเนื้อที่มาก และคนในตระกูลที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ก็เป็นผู้แก่ผู้เฒ่า บ้านจึงเงียบเหงาไม่ใคร่มีสีสันนักใหญ่เกินไป กว้างเกินไป และเงียบเกินไปตั้งแต่เยี่ยอี้เฉินย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็เห็นบ้านหลังนี้จะมีสีสันอยู่เพียงยามที่น้องชายคนเล็กของเฉินจางหย่งยังอยู่ และยามหลี่ถงฮว่ามาอาศัย แต่ก็เพียงช่วงสั้น ๆ นั้นเท่านั้น เพราะแค่สองคนนั้นก้าวเท้าออกนอกประตูบ้านไป ทุกอย่างก็กลับมาเงียบเหงาเช่นเดิมจนกระทั่งเฉินอวี้เกิดมานั่นเล่าที่บ้านสกุลเฉินคึกครื้นขึ้นอีกครั้ง เฉินอวี้ในวัยเด็กซุกซนมาก สมัยยังเดินไม่ได้ก็คลานไปทั่วบ้าน บางครั้งเยี่ยอี้เฉินนึกว่ากล่อมบุตรหลับสำเร็จแล้วจึงผละจากทารกในเปลไปเก็บของเล่นที่
Read More
Dernier
1
...
345678
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status