วันที่นางก้าวออกจากวังหลวง ใบหน้านางยังประดับรอยยิ้มอ่อนหวาน อยากจะตรัสรั้งไว้ แต่ได้เพียงนั่งทอดพระเนตรจากบนบัลลังก์ทั้งหทัยร้าวราน จนกระทั่งเวลาผ่านไปเป็นปีจนราชบุตรและพระธิดาเติบใหญ่ จนองค์ชายในพระสนมไป๋มีพระชนมายุได้ 10 พรรษา แล้วเกิดเหตุลอบปลงพระชนม์ในแคว้นไป๋นั่นแลที่พระองค์ได้พบนางอีกครั้งเป็นหยางไท่ซานที่บาดเจ็บซมซานไปจนถึงบ้านนาง เมื่อคู่กันแล้ว ย่อมไม่ยอมแคล้วคลาดกันไปไหนตลอดระยะเวลาที่หยางไท่ซานประทับอยู่กับนาง หลี่ถงฮว่าขอให้เยี่ยอี้เฉินและเฉินจางหย่งไม่มาที่บ้านตน นางสรรหาเหตุผลต่าง ๆ นานามาใช้ทั้งที่ฟังขึ้นและที่ฟังไม่ขึ้นจนเยี่ยอี้เฉินใจเสียคิดว่านางรังเกียจรำคาญตน ส่งจดหมายไปรบเร้าขอคำตอบว่าตนกระทำสิ่งใดผิดแก่นางหรือไม่ และนางต้องส่งจดหมายมาขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิดนางเล่าว่าแท้จริงที่ไม่อยากให้พวกเขามาเยือน เพราะที่บ้านนางมีกวางป่าบาดเจ็บอยู่ตัวหนึ่ง กำลังพักรักษาตัวอยู่ในระยะบ้าน นางเกรงว่ามันจะตื่นคนแล้วเตลิดจนเกิดอันตราย และแค่นางอธิบายเยี่ยอี้เฉินจากจันทร์หม่นแสงก็กลายเป็นกระจ่างฟ้า คลายเศร้าใน
Read More