Lahat ng Kabanata ng นางร้ายของธีภพ: Kabanata 41 - Kabanata 50

“ที่สำคัญเกิดเรื่องวุ่นวายเยอะแยะเลยครับคุณยาย พวกเธอพึ่งจะมาไม่กี่วันผมเนี่ยแทบจะกินยาพาราหมดกระปุกแล้วนะครับ” พูดแล้วหลานชายตัวดีก็ทำน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจคุณหญิงอรอนงค์เท่าไหร่นัก“เอาน่าเล่นกับยายสักหน่อย ไหนๆก็ไหนๆแล้วยายอยู่คนเดียวก็เบื่อแย่ ยายอยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกหลานๆจะแก้ปริศนานี้ยังไง”“ผมไม่ได้ว่างมาแก้ปริศนาหรอกนะครับคุณยายแค่ทำงานวันๆก็เหนื่อยจะแย่แล้ว”“ไม่แก้ก็ไม่แก้สิ”“คุณยายก็บอกมาเถอะครับ เพราะว่าหลังจากนี้พวกเราจะได้ดูใจกัน ถ้าถูกใจจะได้แต่งเลย”“ก็ถ้าหลานถูกใจใคร หลานก็แต่งเลยสิไม่ต้องเป็นกังวลนะ ยังไงทั้งสามคนนั้นก็เป็นเด็กของยายอยู่แล้ว”“คุณยายครับ มันไม่ตลกเลยนะครับ”“ก็มันเป็นเรื่องจริงจังนะตาสองที่พวกแกจะต้องแต่งงานกับคนที่ยายส่งไป”“ก็ใช่ครับ แต่คุณยายจะไม่ให้พวกผมไปเจอใครเลยเหรอครับจะให้เจอแค่สามคนนี้เหรอครับ”“ทำไม หลานมีปัญหาอะไรนักหนา ไม่เห็นคนอื่นจะโทรมาโวยวายแบบนี้เลย ถ้าหลานไม่อยากแต่งหลานก็ไม่ต้องแต่งกับใคร แต่ถ้าหลานชอบใครหลานก็แต่งไปเลย” พูดแล้วผู้เป็นยายก็ตัดสายทันทีธีภพที่ยืนอยู่ระเบียงหลังบ้านเขายืนมองทอดไปยังห้องทางปีกซ้ายที่บัดนี้หน้าต่างถู

“อ๋อ! คนนั้นเองที่ชื่ออะไรนะ อรรัมภา”“เออ ใช่ๆๆ อรรัมภา”“โอ้โฮ คุณสองที่ท่าทางดุดันไปคว้านางร้ายที่แสนดุกว่าตัวเองซะอีก” ว่าแล้วคนงานก็พากันหัวเราะออกมา“แต่ว่าสวยมากเลยนะ ตัวจริงทั้งขาวทั้งสวยไปๆเราไปขอถ่ายรูปเถอะ” ทุกคนต่างกรู่กันเข้ามาหาอรรัมภาจนเธอรู้สึกตกใจ“คุณอรค่ะ คุณอรใช่คนที่เป็นนางร้ายในละครหรือเปล่าคะ” อรรัมภาพยักหน้าส่งยิ้มให้ฝ้าย“พวกเราขอถ่ายรูปด้วยค่ะ” เมื่อเห็นกลุ่มพนักงานหลายคนก็งเข้ามาขอถ่ายรูปกับอรรัมภา ธีภพจึงเดินไปคุยกับแสงทันทีพลางสายตาก็หันมองอรรัมภาอย่างเหนื่อยใจ ไม่รู้เธอจะสร้างปัญหาอะไรให้เขาอีก“ว่าแต่ทำไมคุณอรมาที่โรงงานคะ คุณอรจะมาถ่ายละครแถวนี้เหรอคะ” อรรัมภาได้ยินคำถามก็หัวเราะออกมา“อรมาทำงานที่นี่”“ทำงานที่นี่เหรอคะ” ฝ้ายเบิกตากว้างด้วยความดีใจ“ถ้าคุณอรมาทำงานที่นี่ก็ดีเลยสิคะ ฝ้ายจะได้เห็นคุณอรทุกอาทิตย์เลย ฝ้ายอยากจะถ่ายรูปกับคุณอรค่ะ” ท่าทางของเด็กสาวนั้นดูดีใจไม่น้อยที่รู้ว่าอรรรัมภาจะมาทำงานอยู่ที่นี่“วันนี้คุณอรแต่งตัวสวยมากเลยนะคะ” เด็กสาวที่ดูเหมือนจะอยู่แค่ มัธยมต้นพูดขึ้น ซึ่งเธอเป็นลูกของคนงานที่เริ่มจะเป็นสาวและต้องอยู่บ้านคนเดียวในวั

“วันนี้ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรนะ ฉันก็แค่นั่งทำหน้าสวยๆของฉันไปนี่แหละ เดี๋ยวก็หมดวันแล้ว เธอมีธุระอะไรไม่ทราบ” อรรัมภาจ้องหน้าของมนต์จันทร์อย่างคนไม่เกรงกลัวคิดว่าเป็นเจ้าถิ่นแล้วจะมาหาเรื่องเธอเหรอ คิดเหรอว่าคนอย่างเธอจะกลัวฝันไปเถอะ“ก็เปล่าหรอก ฉันไม่ได้มีธุระอะไรฉันก็แค่อยากจะมาดูหน้าด้านๆของนางร้ายเบอร์หนึ่งก็แค่นั้น” อรรัมภาที่ขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงจึงลุกขึ้นมา“เธอไม่ต้องมาหาเรื่องฉันซะให้ยากหรอกนะ เธอสู้ฉันไม่ได้หรอก” ว่าแล้วอรรัมภาก็เดินไปที่หน้าออฟฟิศว่าธีภพกลับมาหรือยัง ยัยนี้จะได้เผ่นกลับไปยังห้องของตัวเองแต่มนต์จันทร์นั้นยกเท้าขึ้นขัดขาหมายจะให้อรรัมภาล้มหน้าคว่ำ อรรัมภาสะดุดเข้าที่ขาของมนต์จันทร์อย่างจังแต่ยังดีที่เธอตั้งหลักได้ซะก่อนเกือบจะล้มหน้าคว่ำตามความตั้งใจของมนต์จันทร์“เธอตั้งใจขัดขาฉันใช่ไหม” อรรัมภาที่พูดขึ้นเสียงดัง“ใช่ ฉันตั้งใจ ตั้งใจให้หน้าสวยๆของเธอล้มไถลไปกับพื้นให้หน้าเธอแหกยังไงล่ะ” เสียงหัวเราะของมนต์จันทร์ดังขึ้นอย่างคนซะใจ“ฉันนึกว่าฉันสวมบทนางร้ายอยู่คนเดียวที่ไหนได้ เธอก็แสดงละครเหมือนกับฉันงั้นเหรอ” อรรัมภาพูดขึ้นพลางหัวเราะ“เปล่านะ ฉันเป็นนางเอก

ตอนที่ 36 ไถ่โทษอรรัมภาที่ยืนรอธีภพอยู่หน้าบ้าน เขานั้นรู้สึกผิดที่เมื่อคืนทำให้อรรัมภานั้นต้องลงไปกองกับพื้น สายตาคู่ดุก็ฉายแววอบอุ่นขึ้นมาและมองหน้าอรรัมภาธีภพเดินมาไปที่ประตูรถฝั่งของอรรัมภาแล้วเปิดประตูรถให้เธอแต่หญิงสาวทำหน้าตาไม่ดีใส่เขา จนเขารู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมา“มีอะไรคะ จะเดินมาต่อว่าอะไรฉันอีก”“ผมไม่ได้จะว่าอะไรคุณสักหน่อย ว่าแต่เมื่อคืนคุณเจ็บหรือเปล่า”“เจ็บสิถามได้ คุณลองโดนประตูกระแทกและล้มก้นจ้ำเบ้าดูสิคุณจะได้รู้ว่ามันเจ็บหรือไม่เจ็บ คุณจะถามเพื่ออะไรจะมาเยาะเย้ยฉันเหรอหรือจะดูความผลงานของตัวเองว่าฉันเจ็บมากหรือเปล่า” ธีภพที่ถอนหายใจยาวๆในความคิดของเธอ“เปล่าหรอกผมไม่ได้ตั้งใจนะ”“เมื่อคืนฉันว่าคุณตั้งใจนะคุณผลักมาซะเต็มแรง ดีนะที่ดั้งฉันไม่หัก” หญิงสาวก็เปิดประตูกระแทกขาของธีภพแรงๆ และหันมายิ้มให้เขา“เจ็บไหมล่ะ เจ็บสิ”“ถ้ารู้ว่าเจ็บทีหลังก็ไม่ควรทำแบบนี้กับฉันนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันจะโทรบอกยายคุณ”“ถ้าคุณขี้ฟ้องนักคุณก็

ตอนที่ 38 อ้อมกอดของธีภพ“เตรียมตัวได้แล้วผมจะพาคุณไปที่โรงงาน”ธีภพพาอรรัมภามาหน้าโรงงานข้าวเปลือกแล้วก็พูดกับลุงแสง“เป็นยังไงบ้างครับลุงแสง”“อ๋อ! วันนี้คนงานขับรถยกลาตั้งสามคนครับ เราจะต้องเอาข้าวไปเข้าโรงสีเพื่อที่จะแปรรูปครับ แต่ว่างานอาจจะช้า กลัวว่าออเดอร์จะไม่ทันครับ” แสงทำหน้าเครียดขึ้นมาทันที“ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องแจ้งเพิ่มโอทีให้คนงานของเราทำงานจนถึง สองทุ่มแล้วล่ะครับลุงแสงยังไงก็จะต้องทำออเดอร์ให้ทัน ไม่อย่างนั้นเราจะเสียลูกค้ารายใหญ่นะครับ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นไปมองอรรัมภาที่ยืนงงๆอยู่ตรงกลางลานข้าวกองสูง ทั้งเสื้อผ้าและส้นสูงของเธอนั้นช่างขัดตาของเขาซะเหลือเกิน จนเขาอยากจะพาเธอไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้รู้แล้วรู้รอดแต่แล้วสิ่งที่เขาเห็นคือรถยกข้าวกำลังถอยมาทางอรรัมภา ชายหนุ่มจึงรีบวิ่งตรงไปยังอรรัมภาที่บัดนี้เธอแทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย“คุณอร ระวัง!” ธีภพที่ร้องเรียกให้อรรัมภาหลบรถที่กำลังถอยหลังมาทางเธอ ธีภพรีบวิ่งไปยังอรรัมภา“คุณอรระวัง” ธีภพร้องบอกอ