Lahat ng Kabanata ng นางร้ายของธีภพ: Kabanata 31 - Kabanata 40

ตอนที่ 25ไออุ่น“ว้าย” เธอเกือบจะล้มลงไปมือหนาก็คว้าประคองเอวของเธอไว้ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองรู้สึกเหมือนมีไออุ่นอยู่ข้างๆจนรู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“คุณสอง” หญิงสาวเอ่ยชื่อเขาด้วยความตกใจ“ทำไมคุณไม่ขานตอบผม”“ก็ฉันไม่รู้นี่ค่ะ ก็ฉันพยายามฟังแล้วแต่ฉันไม่นึกว่าจะเป็นเสียงคุณจริงๆ”“ไม่นึกว่าจะเป็นเสียงผม”“ค่ะ คือว่าฉันไม่ค่อยได้ยินเสียงและฉันก็กำลังเดินหาทางออกอยู่”“แล้วคุณเข้ามาในไร่ได้ยังไง” หญิงสาวนิ่งไปสักครู่แต่ก็ไม่พูดอะไร“แล้วเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาเห็นเธอคลำที่หัวเข่า“ฉันล้มค่ะเมื่อกี้ ก็เลยเจ็บหัวเข่า”“งั้นก็รีบไปเถอะ” ธีภพที่โอบเอวอรรัมภาออกแล้วหาทางออกจากไร่อ้อย ความอบอุ่นและอ่อนโยนที่อรรัมภาไม่เคยเห็นธีภพแสดงออกมาสักครั้ง“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันอยู่ในนี้” ใบหน้าหล่อก้มลงมาใกล้ใบหน้าสวยจนทั้งคู่สบตากันเข้า“เราหาทางออกไปจากที่นี้ก่อนเถอะ อย่าพึ่งถามมากเลย” ธีภพที่ต

ตอนที่ 27ต้อนคนร้ายจนมุม“จะบ้าเหรอนายพูดอะไรให้มันเป็นไปได้บ้าง ถ้าบอกว่าฉันชอบคุณวรินหรือคุณดาก็ว่าไปอย่าง“อย่านะพี่ ดาเธอออกจะหวานเยิ้มและสวยขนาดนั้นพี่จะมาแย่งผมไม่ได้นะ” ไตรภพที่พูดติดตลก“ระวังดีๆเถอะเจ้าสอง ถ้าพี่หนึ่งมาได้ยินเข้านายจะหัวเราะไม่ออก เลิกทำตัวเจ้าชู้ชีกอได้แล้วนะ”“แหม!! ผมพูดเล่นนิดหน่อยพี่ถึงกับโมโหขนาดนั้นเชียว หรือว่าพี่ชอบดา”“ฉันไม่ได้ชอบใครทั้งนั้นแหละ” ไตรภพต่อยไหล่ของน้องชายจนเซถลา“อะไรวะ ไอ้พี่บ้าพูดหยอกแค่นี้ทำเป็นโมโหตึงตัง อารมณ์ขี้โมโหนี้ไม่เคยหายเลย” ไตรภพบ่นอุบแต่แล้วเขาก็เดินมุ่งหน้าไปยังชั้นสองของตัวบ้านวริษาที่เปิดประตูออกมาเห็นไตรภพกำลังจะเดินไปเคาะห้องของสิรินดาก็ทักขึ้น“คุณกำลังจะเคาะห้องผิดหรือเปล่าคะ” ไตรภพหยุดมือไว้และหันไปมองวริษา“ทำไมเหรอ”“ก็ฉันคิดว่าคุณน่าที่จะไปเคาะห้องฝั่งปีกซ้ายดูนะคะว่าเธอเป็นยังไงบ้าง”“ไม่ล่ะ ผมไม่อยากไปเจออาการวีนแตก

ตอนที่ 29  ความห่วงใยหลังจากที่ทุกคนทานข้าวเสร็จวิฑูรย์ก็เอ่ยขึ้น“ลุงว่าหนูอรควรที่จะไปหาหมอดูนะ ไม่รู้ว่ากระดูกร้าวหรือเปล่า”“ไม่หรอกค่ะ ถ้ากระดูกร้าวอรคงจะปวดมากกว่านี้แล้วคงเดินไม่ได้อรไม่เป็นไรค่ะ ก็แค่อาจจะช้ำในแล้วก็ยังเจ็บแผลอยู่ค่ะ”“ตาหนึ่งพาหนูอรไปเอกซเรย์ดูว่าข้างในกระดูกเป็นอะไรหรือเปล่า พ่อเป็นห่วงน่ะ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุง”“พอดีวันนี้ผมไม่ว่างนะครับพ่อ ผมต้องเข้าไปคุยเรื่องสำคัญกับคู่ค้านะครับเกี่ยวกับการต่อสัญญาของโรงงานแป้งมันสำปะหลังนะครับ”“อย่างนั้นเหรอ”“ครับ ผมสามารถแวะส่งคุณอรที่โรงพยาบาลได้นะครับ แต่คุณอรอาจจะต้องรอผมนานหน่อยเพราะไม่รู้ว่าผมจะเสร็จตอนไหน” เอกภพที่ส่งยิ้มให้อรรัมภา เธอจึงหันไปหาวิฑูรย์กำลังจะปฏิเสธอีกครั้งเพราะไม่อย่าให้ตัวเองทำให้เอกภพลำบากเพราะเธอ“ไม่เป็นไรหรอกพี่ เดี๋ยวผมจัดการเอง” ธีภพเสนอตัวขึ้นมาที่จะพาอรรัมภาไปโรงพยาบาล“แกจะไหวเหรอต

ตอนที่ 31 อาการแปลกๆ“อะไรกันพี่สอง” เสียงทักมาจากทางด้านหลังจนธีภพต้องหันตามเสียงไปเห็นไตรภพเดินถือแก้วกาแฟตรงมายังเขา“อะไรของนาย” ธีภพหงุดหงิดใจขึ้นมาที่น้องชายจอมวุ่นวายเดินเข้ามายุ่งเรื่องของเขาอีกแล้ว“พี่เป็นอะไร” สายตาคมจ้องมองพี่ชายที่บัดนี้เริ่มมีอาการแปลกไป“ทำไมวะ” ธีภพเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้“ก็ไม่รู้สิสองสามวันมานี้ ผมเห็นพี่ยืนมองแต่เรือนรับแขก ตกลงพี่มองห้องไหนห้องปีกขวา ห้องตรงกลาง หรือห้องปีกซ้าย” เขาเน้นคำหนักที่ห้องปีกซ้ายเพราะว่าอรรัมภาอยู่ห้องฝั่งนั้น“มันเรื่องอะไรของนาย” น้ำเสียงเจือความไม่พอใจถามผู้เป็นน้อง“ก็ไม่มีอะไรหรอก ผมก็แค่ผู้เชี่ยวชาญด้านผู้หญิง” ไตรภพที่เริ่มอวดสรรพคุณของตัวเอง“ฮึ ๆ ๆ” เสียงหัวเราะออกมาจากลำคอเหมือนเจ้าของเสียงหัวเราะกำลังได้ฟังเรื่องโม้ของเด็กสิบขวบ“ผู้เชี่ยวชาญหรือผู้ชายพูดเจ้าชู้ประตูดินวะ” ไตรภพนิ่วหน้าทันที“อะไรกันพี่ ทำไมตั้งฉายาน้องชายแบบนั้น”“ก็ฉันรู้นี่หว่าว่านายมันไม่ธรรมดาเจ้าสาม ว่าแต่นายเถอะพี่เห็นเที่ยวชะเง้อมองห้องปีกขวาเหมือนกันละวะ”“นี่อย่าบอกนะว่าพี่มองห้องปีกขวา” ไตรภพถามขึ้นเสียงดังที่กลัวว่าตัวเองจะมีคู่แข่

ตอนที่ 32 ใครคือผู้หญิงคนนั้น“งั้นก็ไปสิคะ” เธอส่งยิ้มให้เขาน้อยๆและเดินไปด้วยกัน“ฉันไม่เคยรู้เลยว่าขอนแก่นจะน่าอยู่ขนาดนี้ อากาศก็ดี” ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของอรรัมภานั้นทำให้ธีภพเผลอยิ้มไปกับเธอด้วย“ถ้าน่าอยู่คุณอยากจะอยู่ไหมล่ะ” เขาถามขึ้น“ก็คงต้องอยู่แล้วล่ะค่ะ อยู่ที่นี่อีกหนึ่งปี คิดซะว่ามาเที่ยวพักผ่อน” เธอพูดพลางยิ้ม สายลมเอื่อยๆที่พัดมา ทำให้ผมสีน้ำตาลปลิวไสวล้อไปกับสายลม ใบหน้าขาว จมูกโด่ง ริมฝีปากอวบ ดวงตาคู่เฉี่ยวนั้นทำให้ธีภพตกอยู่ในภวังค์“คุณสองได้ยินฉันไหมคะ คุณสอง”“มีอะไรเหรอ”“ฉันเห็นคุณยืนยิ้มอยู่ ฉันถามว่าพรุ่งนี้เราจะต้องไปทำงานที่โรงงานข้าวของคุณ ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ”“คุณก็ไม่ต้องทำอะไรก็แค่เดินตามผมก็แค่นั้น”“แล้วจะให้ฉันเดินตามคุณทำไมคะ”“ก็ผมจะให้คุณมาเป็นเลขาส่วนตัวไง”“แต่ฉันไม่เคยทำงานเลขาเลยนะคะ”“เดี๋ยวผมสอนเองคุณไม่ต้องกังวลหรอก”“เราเดินไปที่ไร่อ้อยตรงนู้นได้ไหมคะ” หญิงสาวชี้นิ้วไปทางเดิมที่เธอนั้นเคยหลงอยู่ในไร่อ้อยวันนั้น“คุณจะไปอีกทำไม คุณไม่กลัวเหรอ”“กลัวทำไมคะ ก็มีคุณมาเป็นเพื่อนแล้วนี่ไง”“คุณจะไปดูอะไรฝั่งนั้น”“ฉันก็แค่อยากจะไปดูดอกอ้อยค