All Chapters of นางร้ายของธีภพ: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 47 ตกลงใช่เธอหรือเปล่าธีภพที่พาอรรัมภาเดินตรงไปยังไร่อ้อยที่อยู่ข้างหลัง“เราจะไปไหนกันเหรอคะ อรรัมภาถามขึ้นด้วยความสงสัยแผ่นหลังกว้างของผู้ชายที่เดินนำหน้าเธอไป“ผมจะพาคุณไปดูข้างหลังมีลำธารเล็กๆที่อยู่ด้านหลังไร่อ้อยนี้”พอเดินไปได้สักพักก็พ้นไร่อ้อยแล้วก็เจอกับสายลำธารเล็กๆที่ไหลผ่านไร่อ้อยไป“นั่นลำธารนี่คะ”“ใช่ แต่อาจจะไม่สวยเหมือนที่คุณเคยไปเที่ยวมาหรอกนะ แต่มันก็มาจากธรรมชาติ น้ำแถวนี้ใสสะอาด คุณดูสิมีปลาด้วย” เขาชี้ปลาซิวปลาสร้อยให้เธอดู“อุ๊ย! นั่นมีปลาจริงๆด้วยเยอะแยะเลยค่ะ น่ารักมากเลย คุณเลี้ยงไว้เหรอคะ”“คุณจะเลี้ยงได้ยังไง มันเกิดมาจากธรรมชาติมันก็ว่ายมาตามสายน้ำนั่นแหละ”“อ๋อ! อย่างนี้นี่เอง หญิงสาวพูดพลางพยักหน้าเขายื่นมือไปที่ลำธารข้างๆกับลำธารมีต้นไม้เกิดขึ้นมีต้นดอกหญ้าที่ขึ้นอยู่ใกล้ๆริมลำธารเล็กๆ“นั่นดอกอะไรคะ สีม่วงอมน้ำเงินสวยมากเลยค่ะ สีเข้มมากด้วย”“อ๋อ! นี่ดอกขมิ้นน่ะ บางที่เขาเรียกว่าดอกหญ้

“ตาสองปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับหนูอรได้ยังไงทำไมไม่ดูแลหนูอรดีๆ” คุณหญิงอรอนงค์ดุหลานชายคนกลางเสียงเข้มจนอรรัมภาที่ไม่อยากให้ธีภพโดนดุ เธอจึงรีบออกรับหน้าแทนธีภพทันที “คุณยายอย่าว่าคุณสองเลยค่ะ ถ้าไม่ได้คุณสองอรก็คงจะแย่”“จะไม่ให้ยายว่าได้ยังไงล่ะลูก ยายอุตส่าห์ไว้ใจฝากหนูอรไว้กับตาสองแต่นี่อะไรปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง” คุณหญิงอรอนงค์หันไปชักตาใส่ลูกเขยตัวดีอีกด้วยที่ไม่รู้จักดูแลอรรัมภาให้ดีวิฑูรย์ที่ทำหน้าเหลอหลาเพราะรู้ว่ายังไงตัวเองก็จะต้องโดนหางเลขไปด้วย“แต่หลังจากเกิดเรื่องคุณสองก็ดูแลอรไม่เคยห่างเลยนะคะ คุณยายอย่าว่าคุณสองกับคุณลุงวิฑูรย์เลยค่ะ ไม่มีใครอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นหรอกค่ะเป็นอรเองที่เป็นคนผิด” “จะว่าหนูอรเป็นคนผิดได้ยังไงล่ะ คนที่ผิดคือคนที่ดูแลหนูอรไม่ดี”เมื่อเห็นใบหน้าของอรรัมภาที่รู้สึกเศร้าขึ้นมา คุณหญิงอรอนงค์ก็ไม่อยากที่จะเอ่ยถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้วกลัวว่าอรรัมภาจะอายกับเรื่องที่เกิดขึ้น “เอาล่ะ ยายไม่ว่าตาสองแล้วก็ได้แต่คราวหน้าคราวหลังอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกนะตาสอง” น้ำเสียงดุๆดังขึ้

ตอนที่ 50 ยายก็นึกว่าตาหนึ่งจะชอบผู้หญิงแบบหนูวรินคุณหญิงอรอนงค์ถามขึ้นด้วยความอยากรู้ว่าหลานชายนั้นจะเป็นคนทายปริศนาของเธอได้“แล้วคิดว่าใครล่ะตาหนึ่ง”“จะเป็นใครไปได้ล่ะ พี่หนึ่งคอยแต่จะจับผิดดาอยู่ตลอดเวลาก็คงคิดว่าเป็นดาสินะ” เอกภพหันไปถลึงตาใส่ผู้เป็นน้องด้วยท่าทางไม่พอใจ“จริงเหรอตาหนึ่ง นี่หลานคอยจับผิดหนูดาตลอดเวลาเลยเหรอ” เอกภพส่ายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอาที่น้องชายคนสุดท้องชอบทำเสียแผนอยู่เรื่อย“เปล่าหรอกครับไม่ใช่อย่างที่เจ้าสามพูดไปเรื่อยครับ เจ้าสามก็ล่องลอยไปทั่วแหละครับอย่าไปถือเป็นสาระเลย”“ยายก็นึกว่าตาหนึ่งจะชอบผู้หญิงแบบหนูวริน เพราะหนูวรินเป็นคนที่ค่อนข้างเรียบร้อยน่าจะถูกใจผู้ชายอบอุ่นอย่างตาหนึ่ง” ไตรภพหันไปหัวเราะกับผู้เป็นยายที่หัวเราะนำหน้าไปก่อน“ยายไม่นึกเลยนะ ว่าตาหนึ่งจะชอบหนูดาเข้าให้”“ผมยังไม่ได้บอกเลยนะครับว่าผมชอบเด็กฝึกงานคนนั้น”“อ้าว! ไม่ใช่เหรอหรือว่ายายมองผิดไป” ผู้เป็นยายพูดขึ้นจนเอกภพนิ่งเงี

“เป็นยังไงบ้างคะลุง” หญิงสาวเอ่ยทักทายลุงแสงอีกครั้งด้วยท่าทางเขินๆ“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับคุณอรว่าแต่คุณอรเถอะครับทำไมถึงรีบกลับมาทำงานล่ะครับ”“อรอยู่บ้านนานๆอรก็เบื่อนะคะอรอยากจะกลับมาทำงาน”“คุณอรกลับมาทำงานก็ดีนะครับเพราะว่าคุณสองทำงานไม่ค่อยมีสมาธิเลยครับ ขอกลับบ้านก่อนตลอดเหมือนเด็กติดแฟน” อรรัมภาที่ได้ยินเรื่องที่ลุงแสงพูดมาก็รู้สึกประหลาดใจจึงหันไปมองหน้าลุงแสง“แฟนที่ไหนกันคะ” เธอพยายามเบี่ยงประเด็นที่ลุงแสงกำลังพูด“ก็คงจะเป็นคุณอรนี่ล่ะครับ เห็นบอกว่าอยากจะกลับบ้านไปดูคุณอร พอคุณอรมาทำงานได้แล้วคุณสองคงจะไม่กังวลใจสักเท่าไหร่ คงจะมีสมาธิทำงานมากขึ้น” อรรัมภาหัวเราะออกมาเบาๆพลางหันไปมองธีภพที่ยืนคุยกับคนงานในโรงงานอยู่ไม่ไกลชายหนุ่มก็หันมาสบตาเธอเช่นกันและส่งยิ้มหวานให้หญิงสาวจนอรรัมภาต้องเสมองมาทางลุงแสง“ลุงแสงก็พูดแซวไปเรื่อยค่ะ” เธอตอบกลับลุงแสงด้วยท่าทางเขินอาย“ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับคุณอร ผมพูดจริงๆ ผมไม่เคยเห็นคุณสองเป็นแบบนี้มาก่อนเลยครับ” ลุงแสงพูดด้วยท่าทางจริงจังเพราะเขานั้นอยู่กับธีภพตั้งแต่เด็กจนโตรู้ว่าธีภพเป็นคนยังไงและไม่เคยเห็นธีภพจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนมา

“มีอะไรหรือเปล่าตาสาม” เมื่อผู้เป็นยายเห็นท่าทางเก้ๆกังๆของหลานคนเล็กก็เลยถามออกไป มีหรือเธอจะไม่รู้ว่าหลานๆอยากจะได้คำตอบว่าใครกันแน่ที่เป็นคู่หมั้นของพวกเขาไตรภพขยับเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วโอบกอดผู้เป็นยายด้วยท่าทางเอาอกเอาใจ“ว่าแต่คุณยายจะกลับกรุงเทพฯแล้วคุณยายจะไม่บอกผมจริงๆเหรอครับว่าตกลงแล้วใครกันแน่ที่เป็นคู่หมั้นของพวกผม” คุณหญิงอรอนงค์ส่ายหน้าไปมาพลางลูบผมหลานชายด้วยความเอ็นดู“เรื่องนั้นมันเป็นความลับที่หลานจะต้องไปค้นหาเองเพราะจริงๆแล้วยายก็แค่อยากให้หลานๆเล่นเกมกับยายสักหน่อย” รอยยิ้มแห่งความสุขผุดขึ้นบนใบหน้าของหญิงชราที่ตอนนี้รู้สึกว่าเธออารมณ์ดีเป็นพิเศษคุณหญิงอรอนงค์ก้าวขึ้นบนรถเอกภพจึงเดินไปจับประตูรถและส่งยิ้มให้ผู้เป็นยายอีกครั้ง“เดินทางปลอดภัยนะครับคุณยาย ถ้าว่างๆเดี๋ยวผมจะขึ้นไปเยี่ยมคุณยายที่กรุงเทพฯนะครับ”“ยายฝากพวกสาวๆด้วยนะตาหนึ่ง อย่าให้มีเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้นอีกล่ะ” คุณหญิงอรอนงค์ยังเน้นย้ำเกี่ยวกับสามสาวอีกครั้ง“ครับผมทราบแล้วครับ ”เอกภพยกมือสวัสดีผู้เป็นยายและกดปิดประตูรถตู้“อ้าว! พี่หนึ่งผมก็นึกว่าพี่หนึ่งจะไปถามคุณยายซะอีก”“นายก็รู้ว่ายังไงคุณยายก็ไม