Semua Bab นางร้ายของธีภพ: Bab 21 - Bab 30

ตอนที่ 17 ทำตัวน่าสงสาร เช้าตรู่เสียงไก่ขันปลุกให้อรรัมภาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ มีเรื่องมากมายในหัวของหญิงสาวนั้นชวนให้เธอคิดจนรู้สึกเศร้าในใจจึงอยากที่จะออกกำลังกายสักหน่อยเพื่อให้สมองนั้นปล่อยวางเรื่องที่ทำให้ตัวเองนั้นไม่มีความสุขสักเท่าไหร่ อีกทั้งวันนี้อากาศค่อนข้างสดชื่นและมีหมอกลงจางๆ“ที่ขอนแก่นมีหมวกหมอกลงแบบนี้ตอนเช้าๆด้วยเหรอนึกว่าจะมีแค่ที่เชียงใหม่หรือภาคเหนือเท่านั้น บรรยากาศแบบนี้ถ้าได้ออกกำลังกายสักหน่อยก็คงจะดีนะ” เสียงไก่ขันแข่งกัน แสงพระอาทิตย์สีชมพูเริ่มสาดส่องขึ้นมา“บรรยากาศดีจังเลย” เธอสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดและรู้สึกมีความสุขกับสายหมอกที่จางๆในเวลาเช้าทำให้เธอรู้สึกกระปรี้กระเป่าขึ้นมา“ถ้าชีวิตได้อยู่แบบนี้ในทุกๆวันโดยไม่ต้องมีเรื่องกังวลใจก็คงจะดีไม่น้อย” แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากรองเท้าพื้นยางที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้เธอ ดวงตาคู่สวยก็เพ่งมองแต่แล้วความรู้สึกที่มีความสุขเมื่อกี้ก็ถูกเจ้าของฝีเท้านั้นกระชากไปทันที ธีภพที่เห็นเธอเข้าก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา“ทำไมฉันซวยที่มาเจอยัยนี่แต่เช้านะ” เขาคิดในใจพลางวิ่งมาถึงเธอแล้วหยุดยืนกอดอกมองเธอ“มองฉั

ตอนที่ 18 ไขข้อข้องใจ อรรัมภาที่วิ่งไปตามถนนลูกรังสายเล็กๆที่ทอดยาวไปยังไร่อ้อยที่อยู่ไม่ไกลและหยุดยืนอยู่กลางถนน“เราวิ่งมาไกลแค่ไหนเนี่ย” แต่ความรู้สึกอึดอัดที่อยู่ภายในนั้นยังคงไม่จางไปแม้เพียงสักนิด หญิงสาวพ่นลมหายใจแล้วหันกลับไปมองที่เรือนรับแขกแล้ววิ่งกลับไปยังทางเมที่ตัวเองพึ่งจะวิ่งมาเมื่อสักครู่“ทุกคนคงคิดว่าเป็นฝีมือของเธอสินะ” ก็ช่างเถอะถึงเธอพูดความจริงไปก็ไม่มีใครเชื่ออยู่แล้วและเธอก็ยังจับผู้ร้ายตัวจริงไม่ได้ก็แค่สงสัยเอาเป็นว่าเธอจับผู้ร้ายตัวจริงได้ค่อยบอกคุณหนึ่งก็แล้วกันก็คงจะมีแค่เอกภพที่เชื่อเธอ“เข้มแข็งไว้อรรัมภาโลกนี้มันโหดร้ายกับเธออยู่แล้ว เธอจะต้องไปน้อยใจอะไรล่ะ” ถึงเธอจะพยายามปลอบใจตัวเองแต่น้ำตาเจ้ากรรมก็รินไหลออกมาทั้งที่เธอพยายามกลั้นน้ำตาแล้วแต่มันก็ไหลเอ่อออกมาจนได้อรรัมภานั้นเงยหน้าขึ้นมองแสงอาทิตย์ที่เริ่มสาดส่องไปทั่วทุ่งนา ลมพัดมาค่อนข้างแรงจนร่างบางก็สึกหนาวจนขนลุกจึงเริ่มวิ่งกลับไปทางเดิม“ช่างเถอะปล่อยให้มันไหลออกมาอย่างนี้แหละ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองแต่แล้วก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา“สวัสดีครับ” หญิงสาวหันหน้าไปมองเด็กหนุ่มที่

 ตอนที่ 19  เลือกคู่หูในการทำงาน            “เรามาคุยกันเรื่องที่จะอยู่ที่นี่ จากนี้อีก 1 ปี พวกคุณจะต้องทำงานตามที่คุณยายฝากมา ผมอยากจะรู้ว่าพวกคุณอยากจะทำงานกับใครบ้าง ไหนๆก็มา 3 คนก็แบ่งกันลงตัวพอดี” เอกภพเป็นหัวหน้าในการเรียกประชุมและให้สิทธิ์ในตัดสินใจ ที่จะเลือกการทำงานร่วมกันอีกหนึ่งปี พลางสายตาก็เหลือบไปมองสิรินดาที่นั่งก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเขา“ว่ายังไงครับคุณอร คุณอยากจะทำงานกับใคร สายงานของคุณอรสามารถทำได้ทั้ง 3 คนเลยนะครับ” อรรัมภากอดอกแล้วหันมองหน้าพี่น้อง อย่างช้าๆ“ฉันให้น้องดาคนดีเลือกก่อนดีกว่าค่ะ” อรรัมภาทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่สิรินดาที่นั่งก้มหน้างุดทำตัวน่าสงสาร พออรรัมภาเห็นแบบนั้นก้ยิ่งอยากจะแกล้งเธอสักหน่อย“ทำไมน้องดากลัวพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ” อรรัมภาที่หันไปกระแหนะกระแหน่สิรินดา“เปล่าหรอกค่ะ พี่อรเลือกก่อนเถอะค่ะ”“ไม่ล่ะ รอบนี้พี่เสียสละให้เธอเลือกก่อน เดี๋ยวคนอื่นจะคิดว่าพี่เป็นคนไม่ยุติธรรมอยากได้ทุกอ

“ใช่ครับพ่อ ให้เธอฝึกงานกับผมถ้ายิ่งให้ไปอยู่กับเจ้าสามนะเรียบร้อยเลย แต่ไม่รู้นะครับว่าเจ้าสามจะเรียบร้อยเธอหรือเธอจะเรียบร้อยเจ้าสาม” วิฑูรย์ที่ได้ยินคำพูดติดตลกของเอกภพที่ความจริงแล้วเขาพูดจริงจัง แต่ผู้เป็นพ่อก็หัวเราะออกมาเสียงดังอย่างคนถูกใจพลางพยักหน้า“เอ่อ ก็ดีเหมือนกันแหละนะ เจ้าสามเนี่ยมันกะล่อนหนูดาคงไม่ทันมันหรอก เดี๋ยวโดนมันล่อลวงเข้า ไปทำงานอยู่กับตาหนึ่งก็ดีแล้วแหละ” สิรินดาที่ยิ้มฝืดออกมาแล้วหัวเราะตามวิฑูรย์เธอคิดในใจหากเธอนั้นได้อยู่กับไตรภพคงจะรู้สึกสบายใจมากกว่าไปอยู่กับเอกภพ“ค่ะ” เธอตอบเพียงสั้นๆใบหน้าหวานฉายแววเศร้าจนคนยืนมองนั้นถอนหายใจออกมาเบาๆ“แล้วหนูอรล่ะอยู่กับตาสองเหรอ” เมื่อเขารู้ว่าลูกชายทั้งสองคนได้พนักงานคนใหม่แล้ว แต่ไม่อยากจะเชื่อว่าอรรัมภาจะเลือกทำงานกับธีภพที่ดูท่าลูกชายคนที่สองของเขานั้นไม่ชอบอรรัมภาตั้งแต่วันแรกที่เธอนั้นก้าวเข้ามาในบ้าน คู่นี้คงจะทำให้เขาต้องปาดเหงื่อแน่นอน ดูท่าแล้วเขาคงจะต้องห้ามศึกของทั้งสองคนนี้เป็นแน่ “แล้วทำไมหนูอรถึงเลือกที่จะอยู่กับเจ้าสองล่ะ” วิฑูรย์ที่มีท่าทางอยากจะรู้ว่าด้วยเหตุผลอะไรที่อรรัมภาถึงเลือกที่จะทำงานกับ

ตอนที่ 22 แกล้งนางร้าย“อื้อ” เสียงร้องอยู่ในลำคอด้วยความตกใจที่มีมือปริศนาปิดปากแล้วกระชากตัวเปี๊ยกเข้าไปในป่าอ้อยเขากลัวจนลนลานไปหมด“ไอ้เปี๊ยก ไอ้เปี๊ยก เงียบๆก่อน” เปี๊ยกที่ตกใจจนฉี่จะราดก็ต้องสะดุดกับน้ำเสียงที่เขาคุ้นเคยแล้วหันไปหาต้นเสียง“น้าเล็ก มาได้ยังไง ข้าก็ตามเองมาสิวะ”“แล้วถ้าน้าตามฉันมาทำไมน้าไม่มาเอาเองซะให้สิ้นเรื่อง”“ก็ข้าอยากเล่นอะไรสนุกๆสิ”“เล่นอะไรล่ะน้า”“ข้าอยากจะแกล้งนางร้ายของเอ็งสักหน่อยนะ”“ว่าอะไรนะ แกล้งพี่อรเหรอ”“เออสิวะ”“แล้วน้าจะไปแกล้งคุณอรทำไม”“ก็ข้าอยากแกล้ง ทำไมล่ะข้าหมั่นไส้”“แล้วน้าหมั่นไส้คุณอรเรื่องอะไร”“แกเงียบๆปากไปเถอะน่า ให้ข้าแกล้งนิดเดียวไม่ตายหรอกน่า เอ็งนั่งรออยู่ตรงนี้นะ อย่าเพิ่งออกมานะถ้าข้าไม่ได้เรียก” เปี๊ยกส่ายหน้าไปมา“จะดีเหรอน้า นี่มันก็จะมืดแล้วนะ แล้วพี่อรก็ไม่ชินกับที่ทา