All Chapters of Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+): Chapter 131 - Chapter 140

"ฮือ.. , ฮือ.. , ฮือ.. , ฮือ ๆ "เสียงร้องไห้ดังระงมแรงขึ้นเรื่อย ๆ สมาชิกแคลนคนแล้วคนเล่าถือมีดชุบเลือดวิ่งสวนทางกระโจนผ่านแนวแบริเออร์ กระแทกไหล่โบ๊ทกระเด็นกระดอนไม่สนใจ ส่วนเขาก็ได้แต่นิ่งด้วยความช็อค.สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตานั้นไม่ต่างจากโรงฆ่าสัตว์ เหล่าเด็กตุ๊ดเด็กแต๋ว LGBT ไม่ตายก็จริง แต่ความทรมานแดดิ้นก็ส่งผ่านมาถึงโบ๊ทที่แก่กว่าหน่อยแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วย พื้นน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าเจิ่งนองไปด้วยเลือด ไหนจะกลิ่นคาวคละคลุ้งที่เหม็นจนเกือบจะอ้วกเอาอาหารเช้าที่กินเข้าไปออกมา.ไม่ไหวแล้วโบ๊ททนให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้! เขาเฝ้าคิดอยู่ในใจว่าจะต้องมีวิธีที่ดีกว่านี้ อะไรก็ตามแต่ที่จะใช้พลิกสถานการณ์ได้!."ฮู้วววว!"เป่าปากพรูเรียกสมาธิ.ต่อด้วยการกางนิ้วมือเล็ก ๆ ของตัวเองออกทั้งสิบ ชูขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับแหงนหน้าขึ้นไปมอง."พ่อครับ.. แม่ครับ.. โบ๊ทคงต้องใช้สิ่งนั้นแล้วล่ะ""โบ๊ทผิดหวังในตัวพี่สาวคนสวยเขานิดหน่อย แต่โบ๊ทก็เข้าใจว่าพี่เขาคงไม่มีทางเลือก""ถ้าโบ๊ทไม่ทำเราคงไม่มีโอกาสรอด ขอพ่อกับแม่คุ้มครองพวกเราด้วยนะครับ".หรี่ตาลงจ้องมองไปยังแหวนบนนิ้วที่เคยเป็นอุปกรณ์คอนโทรลโดรน โบ๊ทเ

ก้มหน้าก้มตากดต่ำพร่ำบ่นแต่คำว่า "ขอโทษ" และ "เสียใจ" โบ๊ทไม่อาจการันตีต่อแพรวและสมาชิกทุกคนได้ว่า เหตุการณ์หลังจากนี้ที่ฟากโน้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง นี่มันยุคโควิดเสาส่งสัญญาณล้วนหลอมละลายหายไปพร้อมกับช่องทางการสื่อสารทุกอย่าง สวนทางกับความกระวนกระวายในใจ ที่ไม่มีวี่แววจะหลอมละลายหายไปเลย."ไม่เป็นไรหรอกโบ๊ท ที่วิลเลจเรายังมีเจนิสคอยดูแลอยู่ อย่าลืมสิ"แพรวย่อตัวลงปลอบใจน้อง ก่อนจะดึงมือของโบ๊ทให้ลุกขึ้นยืน."นั่นสินะครับ.. ผมเองก็ลืมไปเลย"ปาดน้ำตาที่เคยกระซิกออกจากดวงแก้ม จิตวิทยาของแพรวทำให้โบ๊ทกลับมามีกำลังใจได้อีกครั้ง.กระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่หลังจากเคลียร์ใจกันเสร็จ กระบวนการตรวจเช็คความเสียหายของแคลนว่ามีอะไรบุบสลาย ใครเจ็บ ใครตาย ใครจำเป็นจะต้องได้รับการรักษาเป็นพิเศษบ้างจึงเกิดขึ้น สารพัดสิ่งมากมายสรุปผลออกมาว่ากลายเป็นแพรวที่ต้องเหงื่อตก นั่นก็เพราะในบรรดาผู้บาดเจ็บทั้งหมดมากกว่า 80% กลับกลายเป็นกลุ่มเด็ก LGBT ที่เธอกับพรรคพวกใช้มีดกรีดเลือดลงไปนั่นเอง!.รถยนต์ก็ไม่มีให้ขับ พาหนะสี่ล้อต่างพากันจับก้อนเป็นน้ำแข็ง ส่วนคันที่ไม่แข็งก็ร้อนแรงจนพลิกคว่ำเกิดไฟไหม้ แพรวจ้องมองกองเพ

"นี่มันซ่อง!"แพรวพลั้งปากเอ่ย.สมาชิกแคลนคนอื่น ๆ อยู่ในท่วงท่าที่ไม่ต่างจากเธอ เหล่าเด็ก ๆ ที่ห่อหุ้มเนื้อตัวด้วยผ้าพันแผลน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่กับผู้ใหญ่นี่สิที่รู้ดีว่าตึกสูงหลังนี้คืออะไร ป้ายไฟคำว่า "อาบ , อบ , นวด" ยังคงกระพริบติด ๆ ดับ ๆ สถานบริการที่สูงกว่า 5 ชั้น สภาพเก่าขระดูผ่านการใช้งานมายาวนาน และน่าจะรกร้างผู้คน."จะให้พวกฉันเข้าไปพักในซ่องเนี่ยะนะ คุณจะบ้ารึเปล่าเฟิงฉิน!""เรามีแต่เด็ก ๆ ไม่แหกตาดูบ้างเลยรึไง?!"สาวเจ้าปรี่เข้ามาหาเรื่องอีกที คราวนี้ถึงกับผลักอกฝ่ายชายให้กระเด็นไปชนเข้ากับบานประตู."โครม!!!".ทว่าหนุ่มตี๋กลับนึกกระหยิ่มอยู่ในใจ เขาคิดเองเออเองไปว่าแม่สาวนางนี้นี่ช่างน่าลองของ คนอะไรทำไมถึงช่างปากคอเราะร้าย ดูจะเป็นคนไม่ยอมคนง่าย ๆ อารมณ์อยากแกล้งจึงบังเกิด.เขาไม่คิดที่จะต้านแรงผลักดังกล่าวแต่อย่างใด ฝ่ามือเรียวดันเข้ามายังไงก็ปล่อยเลยตามเลยไปแบบนั้น มิหนำซ้ำยังส่งแรงเสริมกระเด้งตัวเองเซแถด ๆ ไปด้านหลัง ทำให้ประตูของสถานบริการที่มีลักษณะเป็นกระจกสองบานตั้งติดกัน พับอ้ากว้างเว้าเข้าไปด้านใน ทั้งคู่ก็เลยล้มกลิ้งตีลังกาพันกันอีรุงตุงนัง!."ว๊ายยยย!"

จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ และดวงหน้าของฝ่ายชายก็ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่เต็มห้วงทรงจำ สาบานได้ว่าแพรวไม่เคยลืมเปรมได้เลย แม้ปัจจุบันเขาจะกลายเป็นตัวบ้าอะไรไปแล้วก็ไม่รู้ หนำซ้ำยังเป็นตัวจักรสำคัญที่ทำให้โลกแทบจะถึงกาลปาวสาน แต่เธอก็ยังเป็นเธอ! ในเมื่อเขาคือชายคนเดียวที่เธอรัก เงี่ยนขึ้นมาทีไรทำไมต้องไปคิดถึงคนอื่นด้วยล่ะ.ถ้อยคำ คะ , ขา , ฯลฯ ซุ่มเสียงกระเส่าดังเอ่ยเพียงในคอ แพรวไม่ยอมปริปากบอกใครแน่ว่าเธอคิดถึงเปรมแค่ไหน แม้จะเป็นตอนนี้ที่เธอช่วยตัวเองอยู่ในอ่างน้ำ เสียงที่เล็ดลอดออกมาก็มีแค่เสียงคลื่นน้ำกับเสียงอ่างครูดกับพื้น ซึ่งเป็นผลพวงมาจากการสวิงแขนและข้อนิ้วมือของตัวเธอเอง ชื่อของเปรมน่ะเหรอ บอดี้ของเขา ทรวดทรงองค์เอวของดุ้นควย ทั้งหมดทั้งมวลหล่อนก็แค่ขังมันไว้ในจินตนาการ ไม่มีทางซะหรอกที่จะปลดปล่อยออกมาให้คนเข้าใจ."แฮ่ก ๆ ! , แฮ่ก ๆ !".เหนื่อยแทบขาดใจแต่ครานั้นก็ยังไม่เสร็จ มีตัวเลขสถิติจากสถาบันวิจัยบอกมาชัดเจนว่าผู้หญิงมีความต้องการทางเพศสูงกว่าผู้ชายถึง 2 เท่า เพราะฉะนั้นแล้วหากจะใช้ตรรกะเดียวกันเป็นตัวเทียบเคียง ก็ย่อมแปลความได้ว่าการช่วยตัวเองหนนี้ของแพรวย่อมใช้เวลา Hav

ถัดจากห้องบนชั้นสามที่แพรวหลับอยู่ลึกเข้าไปราว 3 - 4 เมตร ใต้บานประตูสีน้ำตาลทะมึนทึมบานนั้น คือห้องส่วนตัวที่ฟางเฟิงฉินใช้เป็นที่ทำงาน เขาสั่งการทุกอย่างจากที่นี่หลับนอนในนี้ ทุกความลับและข้อมูลเกี่ยวกับการแพร่ระบาดของเชื้อ จึงอัดแน่นอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสแห่งนี้ด้วย.ประตูห้องเปิดอ้าออกแช่มช้า."แอ๊ดดดด.. ด.. ด.. ด!".ร่างหนาสูงโปร่งเดินหนีบเอกสารบางอย่างตามออกมา เฟิงฉินมาพร้อมกับชุดเสื้อผ้าสวยใหม่สีม่วงขลิบเหลืองหนึ่งชุด มันคือชุดเดรสสั้นเสมอหูที่หมอนวดใส่เวลาทำงาน มีซิบสำหรับรูดถอดอยู่ด้านหลัง ส่วนด้านหน้านั้นมีการผ่าคว้านเปิดโชว์ร่องนมเป็นรูปหัวใจ สาบานได้ว่าเฟิงฉินหาดีสุดได้เท่านี้ ด้วยความที่สถานที่แห่งนี้เป็นอาบ , อบ , นวด เก่า เสื้อผ้าสตรีที่เหลือจึงมีชอยด์เท่าที่เห็น." 你和樓下的人談過了嗎？".อนิจจาที่ชายหนุ่มหาได้ใส่ใจความรู้สึกของแพรวแต่อย่างใด ระหว่างเดินมาในหัวเขามีแต่งาน พลางหันไปเปิดปุ่มเครื่องรับสัญญาณที่เหน็บอยู่ที่เอว แล้วก็สนทนาภาษาจีนกับลูกน้องที่อยู่ด้านล่างไปด้วย."他們說什麼，車修好了，對吧？"( นายคุยกับทีมข้างนอกรึยัง? เขาว่ายังไงรถซ่อมได้ไหม?)."啊....?"(อ่าฮะ?)."他的老