Covid-19 มะรุมมะตุ้มรุมรัก (Nc18+) のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

หน้าท้องแบนราบบดนาบเข้าหากัน มิวท์อยู่บนเจนิสอยู่ล่างการสั่นเทิ้มดังกล่าวค่อย ๆ ทุเลาลง แล้วก็ดูเหมือนว่าเรี่ยวแรงที่ใช้ห้ามหั่นจะเอาชีวิตของมิวท์ก็เริ่มอ่อนแรงลงเช่นกัน เธอค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาวะของคนปกติ จุกหัวถันชูชันเกร็งเสียว และแม้แต่กงเล็บที่ยื่นยาวออกมาก็เริ่มหดสั้นกลับลงไป."พี่มิวท์คะ.."เจนิสกระแอมถามทั้งที่ใบหน้ายังคงบี้อยู่กับร่องนมของมิวท์ เธอผินหน้าเอียงเปลี่ยนมุมไปมาพอให้มิวท์ตื่นตัว สลับกับการแลบลิ้นเลียที่ฐานเต้าด้านล่างพลันลากวนโค้งไปตามความอวบอูมของบัวตูมคู่."แผล็บ.. บ.. บ.. บ!"."อ่าาา..า..า..า..า.."รุ่นใหญ่เผลอหลุดครางออกมาแผ่วเบา ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นพรูออกมาทดแทนไอแห่งความเหม็นสาปจากเชื้อโควิด ตามติดมาด้วยผิวพรรณที่กลับมามีน้ำมีนวลเป็นสีชมพูบานสะพรั่งอีกครั้ง นี่คือผิวแบบลูกคุณหนูขนานแท้ มันคงผ่านการทำสปาร์มาจากหลายสถาบัน จึงไร้ซึ่งรอยด่างรอยดำ กระจ่างใสราวกับหลุดออกมาจากกระปุกครีม ซึ่งแน่นอนว่าเป็นอะไรที่โคตรจะน่าฟัด!.ทว่าพอต้องมานอนคร่อมร่างของเด็กมัธยมอยู่แบบนี้ จิตใต้สำนึกของมิวท์ก็ต้องทำหน้าที่ของมันผ่านการปกป้องตัวเอง ทำให้สาวเจ้าต้องตัวกระตุกอีกหน พลั

สองร่างบอบบางเคลื่อนเข้าหากันอีกครั้ง คราวนี้เป็นทีของเจนิสที่เริ่มรุกเข้าใส่บ้าง เธอพุ่งใบหน้าไปยังจุดซ่อนเร้นตรงหว่างขาพลางใช้แก้มอันบางใสถูไถเข้าที่ต้นขาด้านในของมิวท์ ความละมุนนุ่มนั้นช่างบางเบาเยี่ยงสำลี ผิวสัมผัสแห่งความทะนุถนอมทำให้มิวท์หลับตาพริ้มดั่งได้รับพรจากพระผู้เป็นเจ้า เธอมีความสุขมากมันให้ทั้งความผ่อนคลายแล้วก็ลดความกังวลที่เคยก่อเกิด มิวท์ไม่แคร์แล้วว่าเจนิสจะติดเชื้อไปด้วยหรือไม่ ก็ในเมื่อเด็กมันทำให้ด้วยความเต็มใจขนาดนี้ จะปล่อยไปก็คงเสียดายแย่."ขาพี่มิวท์นุ่มจังเลยค่ะ.."เจนิสครางเสียงอ่อย หล่อนคุกเข่าเอาหน้าซุกไซ้เข้าใกล้แคมมิวท์เข้ามาเรื่อย ๆ แต่ก็ยังเว้นระยะห่างเอาไว้พอให้ได้เสียว.แก้มนุ่มถูสลับกับต้นขาทั้งสองข้างซ้ายทีขวาที จนกระทั่งกลายเป็นมิวท์ซะเองที่ออกแรงประกบหุบขาตัวเองเข้า ในท่านั่งหงายหลังเธอดึงเข่าทั้งสองข้างเข้าหากัน ทำให้ศีรษะของเจนิสล็อคคาอยู่กับซอกขา ด้วยเหตุนี้ก็เลยเหลือแต่กลีบอูมกับนวลหน้าเท่านั้นที่อยู่ในระนาบเดียวกัน ซ้ายไม่ได้ขวาไม่ได้ มีแต่จะต้องทิ่มหน้าชนโหนกสยิวแบบจัง ๆ แล้วเจนิสก็จัดให้จริง ๆ."อื้อ! พี่มิวท์ใจร้ายอ่ะ!"แกล้งบ่นไปงั้น

นอนจับมือกันอยู่ในความมืดมิดจนเกือบรุ่งสาง ท่ามกลางความโรแมนติกที่มีศพนักบินเป็นสักขีพยาน ยืนยันได้ว่ามิวท์ไม่มีอาการใด ๆ เลย มิวท์ไม่ถูกยึดครองร่าง ไม่มีแม้แต่เงาของเชื้อโควิดที่หิวกระหายออกมาเพ่นพ่านเข่นฆ่าผู้คน ร่างเปลือยของเธอกับชุดนุ่งลมห่มฟ้าของเจนิสกอดเกยกันราวกับคู่ผัวตัวเมีย.ขยี้ตางัวเงียขึ้นมาจากนิทราฝัน ความเหนื่อยอ่อนจากการถึงจุดสุดยอดทำให้เจนิสหลับเป็นตาย คิดว่าเธอน่าจะลืมไปแล้วว่านอกห้องโดยสารของ ฮ. ลำนี้ อาจจะเต็มไปด้วยฝูงผู้ติดเชื้อที่ทยอยไต่ลงมาจากยอดเขาหลังกองไฟดับก็ได้ สถานการณ์จึงดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ แต่ทว่าโฟกัสของเจนิสกลับมีแต่มิวท์ที่ถูกเธอนอนซบอยู่บนอก เธอดีใจเหลือเกินที่นี่เป็นเรื่องจริง เธอได้กับมิวท์แล้วจริง ๆ ไม่ใช่แค่ภาพฝันอย่างที่เคยเป็นมาตลอด."พี่มิวท์ค่ะ.."สาวมัธยมกระซิบกระซาบ ราวกับกลัวว่าพี่จะตื่น.แต่ไม่เลยเพราะมิวท์ลืมตารออยู่ก่อนแล้ว ประธานบริษัทสาวสอดมือผสานกันไว้ที่ใต้ศีรษะ พลางแหงนหน้าขึ้นมองเพดานห้องโดยสาร."ไง.. ตื่นแล้วหรอ?"."ค่ะ.. เหนื่อยมากเลยด้วย พี่มิวท์เสร็จไหมคะเมื่อคืน?"."อืม!""ก็เหมือนเธอแหละ ได้ฟิวสุด ๆ ไปเลยแต่ฉันแค่กังวลบา

พุ่มไม้สั่นกระเพื่อมกระจุยกระจาย กิ่งก้านสาขาหักระเนระนาดคล้ายมีสัตว์กัดกันอย่างบ้าระห่ำอยู่เบื้องหลัง ยามเฝ้าประตูเห็น ทีมแพทย์ทุกคนก็เห็นแต่ไม่มีใครใส่ใจ พวกเขาจินตนาการไปไม่ถึงว่าสิ่งนี้จะบังเกิดขึ้นได้ พูดไปใครจะเชื่อว่าใต้กอไม้ดังกล่าวจะมีการใช้นิ้วแหย่แยงร่องสวาทของกันและกันอยู่.กอดกันกลมเป็นงูเขียว ทั้งมิวท์และเจนิสต่างใช้มือป้องปากกันและกันเอาไว้เพื่อไม่ให้มีแม้แต่เสียงกระซิกลอดออกมา มันเสียวอย่างกับอะไรดี เนินหน้าท้องจรดถึงหัวหน่าวสั่นกระเพื่อมเกร็งสะบั้น ในวินาทีสำคัญที่จุดสุดยอดพุ่งทะลัก ปลายนิ้วชี้ของมิวท์ปักคาอยู่ในแคมของเจนิส ส่วนปลายนิ้วกลางของเจนิสก็แหย่คาอยู่ในร่องสวาทของมิวท์เช่นกัน พวกหล่อนไม่มีใครยอมใคร ต่างกระทุ้งมากระทุ้งกลับตาต่อตาฟันต่อฟัน.ภาพสุดท้ายจึงออกมาเป็นการหอบแฮ่ก ๆ ของคนทั้งคู่ พวกหล่อนซบหน้าเข้าหากันอิงอกแนบหัวไหล่ ก่อนจะเผยอหน้าขึ้นโปรยยิ้ม นี่จึงนับเป็นการเสร็จแบบเฉพาะกิจ เป็นการหลั่งน้ำเงี่ยนแบบหญิงรักหญิงเวอร์ชั่นเอาท์ดอร์ที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น.สาสมแล้วกับการเรียกสิ่งนี้ว่า "บูธเตอร์" เพราะตัวกิจกรรมนั้นทำให้อารมณ์กำหนัดเงี่ยนของมิวท์และเ

"ผึ้งแตกรัง" คืออาการของแคลนในเวลานี้ ทุกคนต่างลนลานจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าอะไรเป็นอะไร สรรพสิ่งรอบตัวเย็นเฉียบกลายเป็นน้ำแข็ง ท้องฟ้ามืดดำกลายเป็นกลางคืน และแพรวเองก็ก็กำลังทำทุกวิถีทางที่จะจัดรูปขบวนให้พร้อมต่อสู้ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่ายากโคตรแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ เพราะหนนี้สมาชิกที่เหลือเกินกึ่งหนึ่งล้วนแต่เป็นเด็กอนุบาลตัวเล็ก ๆ เท่านั้น.ถ้าเป็นสภาฯก็ต้องเรียกว่า "ไม่ครบองค์ประชุม" ก็ในเมื่อคนที่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่เล่นวอร์คเอาท์ออกไปตายห่าคาซากรถกันหมด แล้วจะให้ทำยังไงได้.กรงขังด้านหลังพังกระจุย กลุ่มเด็กแตกฮือวิ่งพร่านร้องกระจองงอแง เย็ดแม่มนี่คือความวินาศสันตะโรโดยแท้ จนแพรวต้องเผลอสบถคำหยาบออกมาแก้เกล้อ."เชี้ย! ใครกันที่ทำแบบนี้กับพวกเรา? เรามาดีแท้ ๆ ไอ้ชั่วเอ๊ย!"ฟันกรามบี้บดกันขูดกระทบ พลางแฉล่มสายตามองเฉียงขึ้นไปบนยอดตึกฝั่งตรงข้าม ก่อนสายตาเฉี่ยวจะสะดุ้งเข้ากับเงาตะคุ่มของใครคนหนึ่งที่ยืนแบกเครื่องยิงลูกระเบิดไว้บนบ่า หมอนั่นยืนจังก้าอยู่บนโครงหลังคาตึก ประหนึ่งจงใจจะให้แพรวสำนึกผิดว่าเธอคือ "ผู้บุกรุก" ที่เขย่่งเท้าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต."ใครอ่ะ?!"เธอว่า.. เหงื่อแตกซิกท