Unholy Nights With My Billionaire Boss (SSPG) のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Lumapit ako kay Killian. Sa bawat hakbang, unti-unting nalulusaw ang lahat ng galit at takot na ilang linggo kong pinanghawakan. Ang tinig niya, kahit mahina, ay parang musika sa isang gabing punô ng bagyo sa dibdib ko. “Claudette…” bulong niya habang unti-unting bumabaw ang pagitan namin. “You don’t have to say anything tonight. Just stay. Stay with me.” Napatigil ako sa harap niya. Hindi ko siya sinagot. Pero ramdam ko na kahit wala akong sabihin, naiintindihan na niya. Kaya't dahan-dahan kong inilapit ang katawan ko sa kanya. Hanggang sa magdikit ang aming mga dibdib, at ang tibok ng puso namin ay magtagpo sa isang ritmo. Hindi ko na matandaan kung sino sa amin ang unang humawak—ako ba ang pumulupot sa batok niya, o siya ang humawak sa baywang ko? Basta ang alam ko, biglang bumigat ang hangin sa pagitan namin. Parang lahat ng emosyon ay naghihintay na lamang ng pahintulot para sumabog. He looked down at me, his breath warm against my cheek. “I can feel your pain,” he whispered,

Pagkauwi ko, halos hindi ako makahinga habang umaakyat ng hagdan sa silid ko. Ang bawat hakbang, may halong kaba, pananabik, at libog na hindi pa rin tuluyang naibsan sa CR kanina. "I’m not done with you yet," sabi niya sa text. Pagkabukas ko ng pinto, hindi ko na kailangan pang tawagin ang pangalan niya. Amoy ko agad ang familiar scent ng cologne ni Killian—masangsang, masculine, at punung-puno ng tukso. “Killian?” tawag ko, pero ang sagot sa akin ay katahimikan. Ini-lock ko ang pinto at tinanggal ang heels ko, dahan-dahang lumakad sa loob. Bumungad sa akin ang isang eksena na hindi ko makakalimutan. Naupo si Killian sa gitna ng sofa, nakasuot lang ng itim na boxers, legs wide open, habang hawak-hawak ang remote at pinapanood sa TV ang parehong video na pinanood ko kanina sa CR. Napatigil ako. “Killian…” Hindi siya tumingin agad. Pinindot niya ang pause, tumingin sa akin, saka ngumisi—isang ngising walang kapantay sa epekto sa katawan ko. “You made it home,” he said in a low

Nagulat ako nang maramdaman kong may dumampot sa leeg ng mesa–ang kamay ni Killian. Bigla akong tumigil sa pagka-hyperventilate nang punasan niya ang sarili niyang labi at ngumiti nang malikot sa akin. “Hide there,” bulong niya, at mabilis niyang binuksan ang pinto ng opisina. Ramdam ko ang tibok ng puso ko—sabay ang pagmamadali ng bawat tibok. Parang ako ay naglalaro ng apoy sa gilid ng lava. Ngunit mas pipiliin ko pa rin iyon kaysa makita ang kahit sinong bumungad sa akin na ganitong kondisyon. Mabilis siyang magsara ng pinto at tumingin sa akin. “Stay low,” mahinang sabi niya, punung-puno ng katiyakan. Humiga ako sa ilalim ng mesa. May mga kalabog na tumitilapon—mga yabag, kwentuhan, sigawan ng mga professors sa labas. “Claudette?” maririnig kong tanong nila. “Where did she go?” Mabilis namang sumagot si Killian: “She had to leave earlier—something about errands. Sorry pero pagdating niya, interview muna siya sa Dean.” Pagkatapos ng limang minuto, nakaayos si Killian ng bu

Umiiyak ako habang naka-park sa gilid ng kalsada, sa loob ng sasakyan kong tila naging saranggolang wala nang direksyon. Halos hindi ko maramdaman ang sarili ko. Pilit kong pinapawi ang mga luhang ayaw tumigil sa pagtulo, pero paulit-ulit lang bumabalik sa isipan ko ang mga salitang tumaga sa puso ko kanina—ang medical record na nagsasabing baog ako, at ang bawat masakit na salita na ibinato ni Larkin na parang wala akong kahit anong naging halaga sa buhay niya. "You’re not wife material. You’re just… a passing phase. A sterile chapter.” Paulit-ulit 'yon sa tenga ko. Parang sirang plaka. At sa bawat pagbalik ng linyang iyon, para akong sinasaksak sa dibdib. Sumandal ako sa manibela, ipinikit ang mga mata, at saka muling humikbi. Akala ko, ubos na 'ko. Akala ko, hindi na ako makakaramdam ng ganitong sakit pagkatapos ng lahat ng iniwan niya sa akin. Pero mas malalim pala ang sugat kapag kinumpirma ng papel ang pangungulila mo sa isang bagay na hindi mo kailanman makakamtan—isang anak

Pagdilat ng mga mata ko, agad kong napansin ang liwanag na pumapasok sa malalaking bintana ng kwarto. Tahimik. Maaliwalas. At may kakaibang katahimikang parang ayaw mong sirain. Sandali akong napahinga nang malalim, pilit inaalala kung paano natapos ang gabi namin ni Killian. Lumingon ako sa kaliwa—wala na siya sa tabi ko. Agad kong naramdaman ang malamig na espasyo sa kama. Pero bago pa man ako kab.ahan, napansin ko ang isang bagay sa paanan ng kama. Isang neatly folded one-piece black swimsuit, kasama ang beach kimono, shorts, shades, at isang malambot na oversized straw hat. Lahat branded. Lahat bago. Lahat ayon sa panlasa ko. Napakunot ang noo ko. Wala naman akong dinalang gamit kagabi, ‘di ba? Pinauwi na niya ako pagkatapos ng meeting, pero bigla rin akong sinundo at dumiretso kami sa rest house. Wala akong naaalalang nag-empake ako. Tumayo ako mula sa kama at tinungo ang bag na naroon sa gilid ng maliit na upuan. Pagbukas ko, nandoon na rin ang undergarments, toiletries, pat