All Chapters of สามพิศวาส: Chapter 41 - Chapter 50

หมู่บ้านสักทองกับหมู่บ้านถลางใหญ่อยู่ห่างไกลกันคนละเมือง บ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของแม่หญิงศรีจันทร์ซึ่งนำสิ่งของไปส่งให้กับพ่อหมอไกร จึงต้องขี่ม้าไปกลับเป็นเวลานานกว่าครึ่งค่อนวันแต่ด้วยความที่ไอ้ช้างรักใคร่เทิดทูนเจ้านายสาวอย่างสุดซึ้ง และต้องการเห็นหล่อนมีความสุข มันจึงไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก เมื่อตอนขาไปศรีจันทร์โอบกอดสิ่งของชิ้นนั้นไว้แนบอกและทำท่ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทว่าตอนขากลับ หล่อนโยนสิ่งของชิ้นนั้นใส่หัวกบาลของไอ้ช้างอย่างเกรี้ยวกราด และเอาโทสะทั้งหมดมาระบายใส่มันดั่งเช่นทุกครั้ง“เอ็งมันไม่ได้เรื่อง !”ศรีจันทร์เดินกระทืบเท้าตึง ๆ ไปนั่งบนตั่งยาวอย่างกระฟัดกระเฟียด“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก” หล่อนตะวาดแว้ด“เอ่อ คือว่า... บ่าวมีเรื่องสำคัญที่ต้องแจ้งให้คุณหนูศรีจันทร์ทราบ ขอรับ”ไอ้ช้างเงยหน้าลอบมองเจ้านายสาว ท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ“มีอะไรก็รีบพูด ข้าเหม็นขี้หน้าเอ็งเต็มประดาแล้ว”“บ่าวเพิ่งจะรู้มาว่า พ่อหมอไกรมีเมียลับอยู่ร่วมเรือนเดียวกัน”“หา ! พี่ไกรมีเมียลับหรือ !?”“ขอรับ”คราวนี้ไอ้ช้างกล่าวย้ำเสียงดังฟังชัด ใจหนึ่งมันนึกสงสารแม่หญิงศรีจันทร์ที่ต้องผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่อ

คล้อยหลังเด็กสาว พ่อหมอไกรก็ลุกเดินไปปิดประตูห้องทันที ชายหนุ่มถอดกางเกงเปิดเปลือยท่อนล่างแล้วก็มานั่งมองรอยเปียกเยิ้มบนเนื้อผ้านี่คือน้ำสวาทที่แม่การะเกดหลั่งรินออกมาด้วยต้องการที่มีต่อเขาสินะ... เพียงแค่คิดถึงใบหน้าสวยหวานของหล่อน องคชาตที่ตั้งลำแข็งโด่อยู่ตรงกลางหว่างขาก็ผงกหัวหงึกหงัก ฝ่ามือหนาที่กุมกระชับแก่นกายชูชัน ขยับชักรูดขึ้นลงตามความยาวขรุขระ ไล่ล่าจังหวะอารมณ์คึกหื่นกลัดมัน พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมละมุนของเด็กสาวด้วยความลุ่มหลงเสน่หาเขาอยากจะยัดเยียดความเป็นผัวให้หล่อนเหลือเกิน แม่การะเกดมีผิวพรรณขาวใสละเอียดอ่อนราวกับผิวทารก เรือนร่างบอบบางอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอม แขนขาของหล่อนเรียวงาม ช่วงเอวคอดกิ่วเล็กนิดเดียว แต่สะโพกผายอวบอัดน่ากระแทก สองเต้าตูมเต่งของหล่อนหนั่นนุ่มน่าบีบขยำ หัวนมสีชมพูระเรื่อสองจุดก็น่าดูดเลียเนินเนื้อโหนกนูนไม่มีเส้นขนสักเส้น... เขามองเห็นกลีบแคมอวบอูมของหล่อนอย่างชัดเจนเต็มสองตาเลยทีเดียว น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ถอดกางเกงออก ก่อนจะเอาหน้าท้องชนกับหน้าท้องหล่อนถ้าหากไม่มีอุปสรรคกีดขวาง ป่านนี้เขากับหล่อนคงสนุกไปถึงไหนต่อไหน“แม่การะเกด... สาวน้อยจอมซ

ในวันถัดมา บนใบหน้าของพ่อหมอไกรไม่มีร่องรอยที่จะใช้เป็นข้ออ้างเรียกร้องความสงสารจากเด็กสาวแล้ว แต่หล่อนก็ยังทำกับข้าวสารพัดอย่างมาบำรุงร่างกายให้เขาเช่นเคยตอนเช้ามีแกงจืดตำลึงใส่หมูสับและข้าวห่อใบบัว ตอนเที่ยงมีปลาเผาเกลือ ไก่ตุ๋นมะระ หลนเต้าเจี้ยว และกล้วยบวชชีมะพร้าวอ่อน“แม่การะเกด เดี๋ยวก่อน” เขาเรียกหล่อนไว้“พ่อหมอมีอะไรหรือจ๊ะ”การะเกดหันไปมองชายหนุ่มด้วยความสงสัย“กับข้าวเยอะแยะขนาดนี้ ข้ากินคนเดียวไม่หมดแน่ เอ็งเป็นคนทำ ฉะนั้นเอ็งต้องช่วยข้ากินด้วย”“ฉันแบ่งส่วนของตัวเองเอาไว้แล้วจ้ะ อยู่ที่โรงครัว”“เอ็งจะเขินอายอะไรนักหนา อีกหน่อยเราก็เป็นผัวเมียกัน ต้องให้ข้าพูดย้ำอีกสักกี่รอบเอ็งถึงจะเข้าใจ” ชายหนุ่มทำหน้าตาย แต่ในใจคึกคักลิงโลด“พ่อหมอไม่ต้องพูดย้ำหรอกจ้ะ ฉันเข้าใจแล้ว”แค่ได้ยินคำว่า ผัวเมีย การะเกดก็เขินอายจนไม่รู้ว่าจะเอามือไม้ไปวางไว้ตรงไหนพ่อหมอไกรเอาแต่มองหล่อน กว่าจะกินข้าวเสร็จเวลาก็ผ่านไปตั้งครึ่งชั่วยาม[1] การะเกดต้องนั่งรอชายหนุ่มจนเหน็บกินขา ตอนบ่ายหล่อนนั่งสมาธิเขาก็มานั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่าง ทำทีเป็นอ่านตำรับตำราหล่อนทำสมาธิแบบไม่มีสมาธิ เขาอ่านหนังสือแต่สายต

พ่อหมอไกรส่งเสียงกระแอมกระไอนำหน้า เพื่อเตือนให้เด็กสาวรู้ตัวก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง“พ่อหมอจะมาไล่ฉันอีกคนรึ”การะเกดทักถามด้วยความน้อยใจ “แม่การะเกดดุอย่างกับเสือแม่ลูกอ่อน ใครมันจะกล้าหือ”ชายหนุ่มเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่อย่างเห็นเป็นเรื่องตลกขบขัน รอยยิ้มจาง ๆ ประดับอยู่ที่มุมปาก หล่อนมองค้อนเขาปะหลับปะเหลือก“พ่อหมอมีคู่หมั้นคู่หมายเป็นตัวเป็นตนแล้ว เข้ามาหาฉันถึงในห้องนอนแบบนี้ ประเดี๋ยวก็มีคนตามมาด่าว่าฉันเป็นเมียลับเมียบำเรอ” พูดประชดอย่างอดไม่ได้“เรื่องคู่หมั้นคู่หมายเป็นเพียงการอุปโลกน์ของผู้ใหญ่ พี่ไม่มีส่วนรู้เห็นและไม่เคยคิดจะแต่งงานกับแม่ศรีจันทร์ เอ็งสบายใจได้”พ่อหมอไกรมองใบหน้าขาวใสของเด็กสาวอย่างมีความหมายเมื่อครู่นี้การะเกดทำให้เขาประหลาดใจจริง ๆ ศรีจันทร์เป็นผู้หญิงช่างตื๊อน่ารำคาญ ไม่ว่าเขาพยายามปฏิเสธหล่อนอย่างไร ศรีจันทร์ก็ยังดื้อด้านตามตอแยไม่เลิกราแต่การะเกดสามารถไล่ตะเพิดศรีจันทร์กับบ่าวคนสนิทให้วิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปได้ง่าย ๆ ทั้งที่หล่อนตัวเล็กนิดเดียว“ลมปากผู้ชายจะเชื่อได้สักแค่ไหน”“เชื่อได้หรือไม่ได้ แม่การะเกดต้องคอยดูเอาเอง”เขากับหล่อนมองสบตากันครู่หน

สิบสี่ทวาทศทั้ง สุรีย์จันทร์ภุมเมศสิบสามสรรพ์ เลิศล้วนพุธสี่เจ็ดชีวัน ศุกร์สิบเสาร์สิบห้าสิทธิถ้วน เที่ยงแท้มหาวันฯวันจันทร์ขึ้นสิบสองค่ำและวันอังคารขึ้นสิบสามค่ำ ล้วนเป็นวันมหาสิทธิโชคเหมาะสำหรับการประกอบพิธีกรรมสำคัญ ภายในถ้ำหินแห่งนั้นมีช่องลมทะลุขึ้นไปถึงด้านบนของภูเขา อากาศจึงปลอดโปร่งไม่อับชื้นในตอนกลางวันมีแสงสว่างลอดผ่านเข้ามาให้พอมองเห็นใบหน้าคนราง ๆ บุญส่งกับปานช่วยกันตักน้ำมาเติมบนแอ่งหินดาดจนเต็ม เพื่อใช้สำหรับการปลุกเสกน้ำมนต์ ชำระล้างสาปสางวิญญาณร้ายในร่างของการะเกดครั้นถึงฤกษ์ยามที่แสงจันทร์อภิมงคลสาดส่องลงสู่พื้นดินเบื้องล่าง พ่อหมอไกรก็สั่งให้ลูกศิษย์หลบลี้หนีหน้าไปไกล ๆ จากบริเวณถ้ำ เพราะไม่อยากให้เด็กสาวรู้สึกประดักประเดิดเขินอายจนเสียการณ์ขณะที่ทำพิธีกรรมถอนเหล็กไหลออกจากร่าง การะเกดจำเป็นต้องถอดตะกรุดของขลังออกให้หมด หล่อนจึงถูกจับมัดมือมัดเท้านอนหงายผูกติดไว้กับเสาเตียงบวงสรวง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอันตราย ซึ่งวิญญาณเสือไฟอาจจะสำแดงฤทธิ์เดชต่อสู้ขัดขืน“ระหว่างที่พี่บริกรรมคาถา ขอให้แม่การะเกดกำหนดสมาธิจดจ่ออยู่ที่ลมหายใจ หากเผลอคิดฟุ้งซ่านจงรีบรวบรวมสติ เ