LOGINดอกแก้ว บุหงา การะเกด พวกหล่อนทั้งสามเป็นสาวงามแห่งเมืองถลาง ด้วยกำพร้าพ่อแม่ไร้ที่พึ่งพิง จึงคิดอยากจะหาผัวปกหัวคุ้มเกล้า แต่โชคชะตาอาภัพจึงต้องพบเจอกับชายโฉดอยู่ร่ำไป ครั้นเปลี่ยนความคิดจะไปทำเสน่ห์ ร่ำเรียนวิชาอาคมคุณไสยป้องกันตัว ก็ยังโดนพ่อหมอจอมหื่นคิดรวบหัวรวบหาง ประเวณีมีทั่วทุกตัวสัตว์ ไม่จำกัดห้ามปรามตามวิสัย นาคมนุษย์ครุฑาสุราลัย สุดแต่ใจปรองดองจะครองกัน
View Moreท่ามกลางสายฝน ที่ซัดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา สามดรุณีนั่งขดตัวกอดกันกลม
ดอกแก้วยื่นมือไปปิดปากบุหงากับการะเกด ไม่ให้ส่งเสียงสะอื้นไห้ออกมา หล่อนเองก็รู้สึกหวาดกลัวจับใจ แต่หล่อนเป็นพี่ใหญ่ จำต้องเสแสร้งแกล้งทำเหมือนเข้มแข็งเพื่อปกป้องน้อง ๆ และไม่ให้ทุกคนตื่นตระหนกไปมากกว่านี้
ดอกแก้วผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อกลุ่มชายโฉดที่ตามไล่ล่าโดยมุ่งหมายจะฉุดคร่าพวกหล่อน พากันวิ่งกรูไปยังทิศทางอื่น
“พวกมันไปแล้ว”
ดอกแก้วพูดกับน้อง ๆ เสียงเบา
“พี่ดอกแก้ว เราต้องหลบซ่อนอยู่ที่นี่ตลอดทั้งคืนหรือ”บุหงากัดริมฝีปากล่างกลั้นเสียงสะอื้น แต่น้ำตาไหลไม่หยุด
“ใช่ นอนในโพรงหมาขุดปลอดภัยที่สุดแล้ว”
“คอยดูเถอะ สักวันฉันจะต้องถลกหนังไอ้พวกสารเลวนั่นให้ได้”
การะเกดกัดฟันปรามาศอย่างเคียดแค้น
“แม้กระทั่งทหารยังเกรงกลัวอำนาจเงินของพวกมัน เอ็งเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดา อย่ารนหาเรื่องเดือดร้อนเลย ตอนนี้พยายามเอาตัวให้รอดก่อนเถิด”
ดอกแก้วปรามน้องสาวคนเล็ก ทว่าผู้ที่โต้แย้งกลับเป็นบุหงา
“แต่ฉันเห็นด้วยกับการะเกด หากพวกเราไม่ลุกขึ้นสู้ พวกมันก็จะยิ่งได้ใจ”
สามดรุณีมองสบตากัน ท่ามกลางแสงสว่างจ้าของสายฟ้าแลบแปลบปลาบ
ใครเลยจะนึกฝันว่าใบหน้างดงามหยาดฟ้าของพวกหล่อนซึ่งเป็นที่ร่ำลือกล่าวขานไปทั่วทั้งเมืองถลาง จะนำพาภัยอันตรายมาสู่ครอบครัว
เฒ่าชิดกับนางบัวตอง พ่อแม่ของพวกหล่อนต้องจบชีวิตเพราะไม่ยินยอมให้ลูกสาวทั้งสามไปเป็นเมียน้อยของ เศรษฐีทองก้อน ผู้มีอำนาจบาตรใหญ่แห่งเมืองถลาง
ทองก้อนวางอุบายให้คนใส่ร้ายป้ายสีความผิด เฒ่าชิดกับนางบัวตอง ว่าลักลอบค้าขายฝิ่น ทำให้สองผัวเมียถูกทหารจับไปกุดหัว ทั้งที่เป็นผู้บริสุทธิ์
เมื่อดอกแก้ว บุหงา การะเกด กลายเป็นเด็กสาวกำพร้าไร้ที่พึ่งพา ทองก้อนก็แสร้งยื่นมือเข้ามาให้ความช่วยเหลือ แต่สามสาวรู้ทันเล่ห์เหลี่ยมเศรษฐีชั่ว จึงไม่ตกหลุมพราง ทว่าทองก้อนก็ยังตามรังควาญไม่เลิก และใช้สารพัดวิธีสกปรก เพื่อจะฉุดคร่าพวกหล่อนไปเป็นนางบำเรอ
“ไอ้สารเลวทองก้อนไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษ มันมีอันธพาลเป็นลูกสมุน มีเงินมีอำนาจมากที่สุดในเมืองถลาง แล้วผู้หญิงอ่อนแออย่างพวกเราจะเอาอะไรไปสู้มันได้”
ดอกแก้วบ่นพึมพำ น้ำเสียงท้อแท้สิ้นหวัง
“พี่ดอกแก้วกับพี่บุหงา มีหนุ่มมาติดพันตั้งเยอะแยะ อย่างไรก็ต้องมีสักคนที่สามารถพึ่งพาได้สิ ขุนแสนลูกชายคุณพระสว่าง พี่พัน พี่สิน พี่มั่น ฉันคิดว่าสี่คนนี้ไม่เลวเลย”
“คนไม่เลวที่ไหนจะกล้าเสี่ยงเป็นศัตรูกับไอ้สารเลวทองก้อน”
“แต่ถ้าคนไม่เลวคนนั้น รักหลงคลั่งไคล้ผู้หญิงจนไม่กลัวตายเล่า”
ทั้งสามสาวมองสบตากันอย่างมีความหวัง เกิดเป็นลูกผู้หญิงจำต้องมีผัวปกหัวคุ้มเกล้า พวกหล่อนมิใช่สตรีขี้ริ้วก็จริง แต่ในยามคับขันเช่นนี้ พวกหล่อนจำเป็นต้องมีผัวอย่างเร่งด่วน !
ชายหนุ่มครางไม่ขาดปาก ฝ่ามือหยาบที่บีบขยำสองเต้าเลื่อนลงไปกระชับรอบเอวคอดกิ่ว เขาฉุดกายสาวเข้ามากระเด้ากระทั้นอย่างหื่นห่ามดิบเถื่อน ตาคมเพ่งมองร่องกลีบอวบอูมที่ปลิ้นอ้าหุบดูดลำลึงค์จนบวมเต่งแดงแจ๋ เร่งจังหวะโหมกระหน่ำตอกตำความอ่อนนุ่มคับแคบ จนกระทั่งร่างบางสะท้านเฮือกเฮือก หวีดร้องเสียงหลงความสุขสมสุดหฤหรรษ์ที่เกิดขึ้นโดยฉับพลันเหมือนฟ้าฝ่าร่างทำให้การะเกดนัยน์ตาพร่ามัวไปชั่วครู่เด็กสาวไม่รู้ตัวว่าพ่อหมอไกรอุ้มหล่อนมานอนบนโต๊ะริมหน้าต่างตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ได้ยินเขากวาดข้าวของหล่นลงพื้นเสียงดังโครมคราม“อุ๊ย ! พี่ไกร... ประเดี๋ยวจะมีคนเห็น”หล่อนเอ่ยทักท้วงเสียงเบา ตอนนี้ยังกลางวันอยู่ และบริเวณด้านนอกหน้าต่างห้องนอนก็เป็นลานฝึกดาบ“ไม่มีใครเห็นหรอกจ๊ะคนดี เพราะพี่สั่งห้ามทุกคนไม่ให้มาเพ่นพ่านแถวนี้” เขาวางแผนเอาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะเล่นรักกับหล่อนด้วยท่วงท่าใดบ้าง และตรงไหน อย่างไรพ่อหมอไกรจับร่างบางอ้อนแอ้นนอนแหกขาอ้าซ่า แล้วเสือกกายเข้าไปในร่องกลีบบุปผาที่แบะบานรอคอย“อูยยย... ตอดแรงเหลือเกินเมียจ๋า”ร่างสูงใหญ่ขยับบั้นท้ายซอยลำกระเด้าโหนกอูมถี่ ๆ แกล้งทรมานอารมณ์สาวให้ปะทุเดือ
การะเกดสูดลมหายใจแล้วก้มหน้าลงไปหาแก่นกายที่ตั้งชันแข็งโด่อีกครั้ง ลิ้นสีชมพูแลบเลียเนื้อหนังที่มีเส้นเลือดและเส้นเอ็นเลื้อยพันเป็นรอยนูนขรุขระ ปาดป่ายลากยาวจากล่างขึ้นบน แล้วก็กระดกปลายลิ้นละเลียดเล็มหยดน้ำที่ผุดออกมาจากตุ่มตาบนหัวหยักแดงปลั่งตอนแรกหล่อนยังกล้า ๆ กลัว ๆ แต่พอได้ยินเสียงชายหนุ่มสูดปากครางสยิวและมีอาการทุรนทุราย หล่อนก็รู้สึกฮึกเหิมลิงโลด อยากกำราบเขาให้อยู่หมัด ทำให้เขาศิโรราบอยู่ภายใต้อำนาจของหล่อนเสียงอ๊อก ๆ ดังถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ คราบน้ำลายเหลวหนืดย้อยหยดลงมาจากมุมปากของเด็กสาว ดวงตากลมโตคู่งามมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอเต็มหน่วย ดูน่าสงสารและยั่วยวนในคราวเดียวกัน“อู้ววว... ดูดแรง ๆ เมียจ๋า ซี้ดดด... น้ำจะแตกแล้วโอ...” ชายหนุ่มครางโหยในลำคอ หน้าท้องแกร่งแขม่วเกร็งด้วยความเสียวซ่านพลันเร่งจังหวะขยับโขยก กระเด้ากระทุ้งหัวถอกอัดใส่กระพุ้งแก้มอ่อนนุ่มอีกสี่ห้าครั้ง เขาดันตัวเข้าลึกจนสุดทางที่หล่อนรับไหว ร่างสูงใหญ่สยิวกายครั้งหนึ่งก่อนจะพวยพุ่งคาวใคร่เข้มข้นภายในโพรงปากอุ่นชื้นอย่างรุนแรงพ่อหมอไกรหายใจหอบหนักขณะที่จ้องมองเด็กสาวดูดดื่มน้ำรักจากแก่นกายของเขาอย่างไม่รังเก
พ่อหมอไกรเป็นหนุ่มหล่อมีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามล้นเหลือ เพียงแค่มองสบตากับเขา มือไม้ของหล่อนก็อ่อนปวกเปียกแล้ว นับประสาอะไรกับการถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้“พี่ไม่ได้โกหก แค่ไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมด ถ้าหากคุณแม่ยังอยู่ที่นี่ พี่จะพาแม่การะเกดเข้าป่าไปเอาเหล็กไหลพร้อมกับไอ้บุญส่งและไอ้ปาน แต่ตอนนี้ท่านกลับเรือนตัวเองไปแล้ว”“คนเจ้าเล่ห์”หล่อนมองค้อนเขาด้วยความหมั่นไส้ ชายหนุ่มกำลังมีอารมณ์คึกหื่น ร่างสูงใหญ่ร้อนผ่าวด้วยไฟปรารถนา ต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น คงไม่จำเป็นต้องเดา“ถึงพี่เป็นคนเจ้าเล่ห์ แต่พี่รักแม่การะเกดจริง ๆ” น้ำเสียงแหบพร่าเว้าวอน ทว่าหล่อนก็เชื่อเขาหมดใจ“ฉันก็รักพี่ไกรจ้ะ”“หากรักพี่จริง เอ็งต้องทำให้พี่เห็น”“ทำอะไรหรือจ๊ะ”“ทำรักให้พี่” เขายิ้มอย่างมีความหวัง“ยังกลางวันแสก ๆ อยู่เลย”หล่อนเอียงอายหลบสายตาหื่นห่าม“ตอนกลางวันแสก ๆ นี่แหละดี พี่จะได้มองเห็นเนื้อตัวของแม่การะเกดได้ถนัดสายตา”ชายหนุ่มปลดเปลื้องผ้าผ่อนอย่างเร่งร้อน ก้มหน้าลงไปหาเด็กสาว ริมฝีปากหนาประกบจูบกลีบปากเต็มอิ่ม ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ไปทั่วสัดส่วนโค้งเว้าบอบบาง เรือนกายบึกบึนแทรกเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างข
ด้านนอก การต่อสู้ระหว่างพ่อหมอเมฆินทร์กับขจรยังไม่ยุติ ขจรรู้ว่าตนเองกำลังจะพ่ายแพ้จึงเพ่งจิตเรียกผีดิบบริวารมาช่วยแต่พ่อหมอดำไล่ตามมาจัดการกับผีดิบซึ่งเหลืออยู่แค่สามตนจนสิ้นซากผีดิบตนหนึ่งที่กระโจนใส่พ่อหมอเมฆินทร์ ถูกพ่อหมอดำเตะกระเด็นไปชนกำแพง แล้วก็โดนบุญส่งใช้ดาบฟันซ้ำ ในเวลาเดียวกับที่พ่อหมอเมฆินทร์สะบัดดาบหั่นร่างขจรขาดเป็นสองท่อนเดิมทีชายหนุ่มทั้งห้าตกลงกันว่าจะไปนอนที่เรือนของไกรในหมู่บ้านถลางใหญ่ ภายหลังที่ชิงตัวการะเกดกลับมาได้แล้ว แต่การะเกดยังไม่ได้สติ หากให้หล่อนขี่ม้าในสภาพนั้นจะเป็นอันตราย ทุกคนจึงค้างแรมในป่า และแยกย้ายกันเดินทางกลับเรือนตนเองในตอนเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากที่แม่ผัวกับลูกสะใภ้ ได้ปรับความเข้าใจกัน สตรีสองวัยซึ่งมีพื้นนิสัยคล้ายกันจึงผูกสายสัมพันธ์รักใคร่กลมเกลียว ประหนึ่งเป็นแม่ลูกที่พลัดพรากแล้วหวนกลับมาเจอกันอีกครั้งคุณหญิงจำปาติดใจฝีมือการทำอาหารของลูกสะใภ้ จนไม่ยอมเดินทางกลับเรือนของตนเองที่หมู่บ้านถลางใหญ่เนื่องจากนางหลับนอนอยู่ในห้องพักทางด้านฝั่งทิศตะวันออกเช่นเดียวกันกับลูกชายและลูกสะใภ้ ตอนกลางคืนคู่รักข้าวปลามันจึงทำอะไรไม่ค่อยสะดวก“ตอนน
พ่อหมอเมฆินทร์ครางเสียงแหบ สองมือรั้งสะโพกผายเข้ามากระเด้ากระทั้น ยิ่งกดดันเข้าลึกร่องกลีบอวบอูมยิ่งขมิบดูดหนึบแน่น เขาเร่งขยับบั้นเอวกระทุ้งกระถอกลำลึงค์เข้าไปในความสาว กึ่งกลางกายของทั้งคู่อัดกระแทกเข้าหากันเน้น ๆ“อ๊ะ ๆ พี่เมฆินทร์จ๋า... ผัวจ๋า... อ๊า... อร๊า!”
พ่อหมอเมฆินทร์ก้มลงจูบเด็กสาวอย่างดุเดือดเร่าร้อน กอดรัดร่างบางไว้เต็มอ้อมแขนชายหนุ่มแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกึ่งกลางความเป็นหญิง ขยับสะโพกโยกเบียดจนหล่อนแฉะชื้น แล้วเสือกกายเข้าสู่รวงรูรัดรึงจนสุดขนาด ด้วยการสวมสอดตอกตรึงเพียงครั้งเดียว ความจุกเสียดคับแน่นนั้น ทำให้บุหงาเกร็งกระตุกตอดรัดรอบค
สภาพของการะเกดไม่ได้ย่ำแย่แต่ก็ไม่น่าวางใจ ร่างกายภายนอกไม่มีบาดแผลเลือดตกยางออกและไม่มีรอยไหม้ เด็กสาวนอนนิ่งเหมือนคนหลับลึกและเนื้อตัวอุ่นจัดการะเกดกลืนกินเหล็กไหลโกฏิปีของพ่อหมอไกรเข้าไปและของขลังชิ้นนั้นมีวิญญาณเสือไฟสิงสู่ เรือนของพ่อหมอดำอยู่ในตำแหน่งที่มีแสงสว่างมากเกินไป ดวงตะวันม
ในวันบูรณจันทร์ ลานฝึกดาบและพื้นที่โล่งบริเวณด้านทิศตะวันออกของเรือนพ่อหมอดำได้ถูกดัดแปลงให้กลายเป็นลานประกอบพิธีกรรมบวงสรวงสิ่งศักดิ์สิทธิ์การสรรเสริญอันเชิญทวยเทพเทวดาและครูบาอาจารย์จำต้องกระทำอย่างเปิดเผย ผู้ฝักใฝ่ในไสยเวทย์วิชาจึงแห่แหนกันมาร่วมงานจำนวนหลายชีวิต





