All Chapters of Hiding My Sons From My Heartless Husband : Chapter 241 - Chapter 250

REGRETS Marahan kong hinawakan ang natutulog na mukha ni Roger. Nawalan ulit siya ng malay nang magising siya kanina. Pero nang madala namin siya sa ospital ay naging maayos naman ang kalagayan niya. May mga galos lang siyang natamo—mukhang nagkaroon lang sila ng away-bata kanina. "Did you hear what he called me earlier?" biglang tanong ni Wesley sa akin. Tumango ako sa kanya. "Can you tell me everything now? I feel like my head is going to explode any second just thinking about how they don’t know me," aniya. Huminga muna ako nang malalim bago ikinuwento sa kanya ang buong nangyari—simula nang magkakilala kami hanggang sa magkapamilya, at kung paano siya nawala sa amin. Naghalo ang sakit at galit sa mga mata niya matapos kong sabihin ang lahat. "H-Ha... fuck... how could he do this!" tukoy niya sa kanyang ama. "I don't know your dad's real motive, why he did this. But it seems like he's desperate to take you away from us," saad ko. Hindi naman siya nakasagot; mukhang nabigla si

US Tahimik lang ako sa isang gilid habang pinapanood kong mag-usap ang mag-ama. Iniwan ko muna sila para makapag-usap sila nang masinsinan. Hinayaan ko na si Wesley ang kumausap kay Roger. Alam ko namang maipapaliwanag niya sa bata ang mga katanungan nito. Pagkalipas ng ilang minuto, narinig ko ang pag-iyak ni Roger. Para siyang maliit na puslit habang nakayakap sa ama. Napagdesisyunan ko nang lapitan silang dalawa dahil mukhang hindi kayang patahanin ni Wesley si Roger. "It’s okay, Kuya. Mama and Papa are here," pang-aalo ko sa kanya, pero patuloy pa rin siya sa pag-iyak. Pakiramdam ko ay nabigo ako bilang ina niya. Ramdam ko kung gaano kalalim ang sugat na matagal niya nang kinikimkim—at naging masyado akong ignorante para mapansin ang sariling sakit ng anak ko dahil nakatuon lang ako sa sarili kong hapis. "Hey..." tawag sa akin ni Wesley at marahang hinawakan ang pisngi ko. Hindi ko man lang naramdaman ang pagtulo ng sarili kong luha. "Whatever you're thinking is wrong; it's n

PAST Kasama ko sina Roger, Ayla, at ang magaling nilang ama na bumiyahe patungong siyudad para lumipad papuntang Palawan. Hindi ko alam kung anong trip ni Wesley at bakit niya gustong bumalik ng Palawan, pero kahit na ganon pa man ay nakakaramdam pa rin ako ng pananabik dahil makakabalik na ako sa lugar na kinalakihan ko. Simula kasi nang makabalik ako kina Mommy at Daddy ay hindi na ako nakauwi sa palawan. At si Ate Sca? Bigla na lang akong nawalan ng koneksyon sa kanya dalawang taon matapos mamatay ni Lola. Humingi ako ng tulong kay Mommy at Daddy para ipahanap siya, pero bigo kaming matukoy kung nasaan siya. Sa tagal ng panahon ay huminto na lang kami sa paghahanap sa kanya at umaasa na lang ako na balang araw ay muling magtatagpo ang landas namin. "The air is so hot!" rinig kong reklamo ni Ayla. Napataas na lang ang kilay ko dahil daig niya pa ang ama niya kung magreklamo—akala mo naman ay hindi siya lumaki sa init at tabing-dagat. "Ayla, stay with Kuya lang, wag kang lalayo,"

REGRETS & PAIN "Do you want a drink? It’s so hot right now, you should drink something cold," saad ni Wesley bago tumayo. Hindi man lang nito hinintay ang sagot ko. Tahimik kong pinagmasdan ang buong paligid habang pilit na inaalala ang lahat ng nakaraan. Parehas na parehas pa rin ang simoy ng hangin, ang amoy ng dagat, at ang mainit na tirik ng araw. Kahit halos kalahating dekada na ang nakalipas mula nang lisanin ko ang paraisong ito, sariwa pa rin ang lahat sa isip at alaala ko. "Mama! Let's swim!" sigaw ni Ayla habang kasama niya si Roger na nagtatampisaw sa tubig-dagat. "Ayla, huwag kang lalayo kay Kuya, okay? Stay with him!" paalala ko rito, pero naging abala na siya sa paglalaro ng tubig at hindi na ako sinagot. Napabuga na lang ako sa hangin at muling nilibot ang paningin ko para hanapin si Wesley. May ilang minuto na rin kasi ang nakalipas ng umalis siya, at hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nakakabalik. Nahinto ang tingin ko sa isang bar stall nang makita siyang ma

TRUTH "Lucian? Ikaw si Lucian?" hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya. Hindi ko siya agad nakilala dahil medyo nagbago ang mukha nito. Si Lucian lang naman ang naging amo ng Ate Scarlett ko noong nagtatrabaho siya sa Maynila. At si Lucian rin ang ama ni Liora; ang anak nila ni Ate Scarlett. "Do you know Scarlett's whereabouts?" diretsong tanong niya sa akin. "Hindi ba't ako dapat ang nagtatanong sa iyo niyan? You’re my sister's partner! Bakit mo sa akin tinatanong kung nasaan siya?" inis na sabi ko rito. "Could you just answer my question, ha?" iritableng saad nito. "No," madiing sabi ko. "I don't know where she is. I lost communication with her years ago. I should be the one asking where she is, dahil ikaw ang kasama niya! Nasaan ang ate ko!" "Look, I have no idea where your sister is. She suddenly disappeared with Liora," aniya. "Anong ginawa mo sa, Ate ko? Did you hurt her that's why she disappeared?!" galit na sigaw ko sa kanya at paulit-ulit siyang pinaghahampas sa bras