Semua Bab Hiding My Sons From My Heartless Husband : Bab 221 - Bab 230

MISSION 1 "The Volkov empire is the richest organization right now here in Rome, Italy. That's why I easily found your husband's exact location. But the thing is, it wouldn't be easy to get close to them. Some of the companies who want to work with them take years of waiting just to have an appointment. A freaking appointment. Do you imagine how crazy that is?" tanong niya. Para naman akong nanghina dahil sa sinabi niya. Akala ko pa naman sa oras na makita ko siya ay pwede ko siyang lapitan at sampalin sa lahat nang panglolokong ginawa niya sakin. Pero hindi pala iyon ganoon kadali. "K-Kung ganon...pano tayo makakalapit sa kanila?" tanong ko sa kanya. "We have to make a plan—no, I already have a plan. You just have to do it," aniya. "Ano naman yon?" "Apply as his fiancee's personal assistant," saad niya. Hindi ko alam kung tatawa ako o seseryosohin ko ang sinabi niya. "I'm not joking," aniya. "Hindi ko gagawin yan no! Ayoko nga! Sa tingin mo magagawa kong magtrabaho sa kabit nan

MISSION 3 After that day, I became her personal assistant―no, their personal assistant. Kaya pala kailangan niya nang bagong assistant dahil magiging busy sila sa paghahanda para sa paparating nilang kasal. And now we're currently in a boutique. Naghahanap sila nang maisusuot para sa kasal nila. Para akong masasakal dito sa loob ng boutique. Gusto kong mag selos pero alam ko naman na wala akong karapatang gawin yon. Habang pinapanood kong magsukat nang wedding gown si Lucia ay hindi ko maiwasan makaramdam nang kirot sa puso. I saw myself to her the second time Wesley and I got married. Hindi ako makapaniwala na masasaksihan ko pa talaga ang paghahanda nila ng kasal. "What do you think, Isabelle? So I look pretty?" excited na tanong niya sakin bago umikot at pinakita ang off-shoulder wedding gown na suot niya. "Y-Yes, Ma'am. It's beautiful..." saad ko. "Ah! I was really right on choosing you. I saw on your resume that you have a fashion design college degree," aniya na ipinagtak

SOMEONE'S FAMILIAR "Isabelle, is there something you want to ask?" muling tanong niya sakin. "C-Can't you really remember anything..." buong lakas na tanong ko sa kanya. Sa unang pagkikita pa lang namin nang magkausap kami ay ito agad ang pumasok sa isip ko. Is it possible that he can't remember me? "What do you mean? Do I have to remember anything?" takang tanong nito sakin. Parang dahan-dahang lumubog ang puso ko. Ano ba talaga ang totoo? Naalala niya ba ako at nagpapanggap lang siya? O wala talaga siyang maalala nang kahit ano tungkol sakin? "Do I know you from somewhere? Did we meet before?" Doon tuluyang tumulo ang luha ko. "Hey..." nag-aalalang tawag niya sakin. Agad akong nag-iwas nang tingin sa kanya at pinunasan ang luha. Hindi ko pa siya pwedeng konprontahin kung talagang hindi niya ako naalala. Kailangan munang malaman ni Leon ang tungkol dito. "Dear! Chelsea is here. She's the chef I'm talking about," rinig kong boses ni Lucia sa likuran ko. Chelsea..

NEW MISSION Nang maghapon ay napagdesisyunan kong lumabas ng bahay. Para kasi akong na de-drain kung mananatili lang ako sa bahay nang mag-isa. Atsaka kailangan ko ring maglibot-libot dahil baka sakaling makakuha ako nang bagong impormasyong tungkol sa pamilya ni Nikolai. Sikat na ang pamilya nila pagdating sa business, pero hindi pa rin ganoon kadali makasagap nang impormasyon pa tungkol sa kanila. Isa sa mga unang pinuntahan ko ay ang sikat na Colosseum. Maraming tao dito dahil siguro weekend rin. Base sa mga impormasyon na binigay sakin ni Leon, ay may pagmamayari daw silang lugar malapit sa Colosseum. Pero hindi ko naman alam kung saan banda. Habang naglalakad ay namataan ko ang isang pamilyar na pigura. "Chelsea?" tawag ko rito. Agad naman siyang lumingon nang marinig ako. "Ligaya." "Nandito ka pala. Nag gagala ka ba?" tanong ko sa kanya at lumapit sa gawi niya―mukha naman kasing wala siyang kasamang iba. "Ahm, naghahanap lang ako nang info para sa gaganapin na cooking

TEMPTATION "What do you mean?" Tanong ni Wesley sa kanya."You are her lost husband—""Leon! Ano ba!" Pigil ko sa kanya."What? I was trying to help you here! If you're not going to tell him now, then when?" Iritableng sagot nito. Napa-sabunot na lang ako sa sarili kong buhok dahil sa sinabi niya."Hindi mo ako kailangan pangunahan! Ako ang magsasabi sa kanya!""I know! But we don't have enough time!" "But—" napahinto na lang ako nang marinig ang mga taong nagkakagulo sa labas."Fuck!" Rinig kong mura ni Leon kaya naman muling nabalik ang tingin ko sa kanya. Pero nagulat na lang ako nang bigla siyang lumapit kay Wesley at walang sabing tinapalan ng panyo ang bibig at ilong nito.Nagpumiglas si Wesley pero kinalaunan ay nanghina rin."Leon!" Gulat na tawag ko sa kanya. Pero hindi man lang ako nito nilingon. Bigla niya na lang binuhat si Wesley na wala nang malay sa braso niya."Let's go! We have to go now before they see us!" Tawag niya sakin. Sa sobrang kaba ko ay wala na akong nagaw