All Chapters of Echoes of Us ขอเวลา...เพื่อรักเธออีกครั้ง: Chapter 11 - Chapter 20

เสียงเพลงจบลงพร้อมเสียงปรบมือประปราย ฉันยกน้ำอัดลมขึ้นจิบเพื่อกลบความหงุดหงิดในอก ไม่ได้โกรธหรอกที่พวกเขาร้องเพี้ยน แต่มันก็อดคิดไม่ได้ว่าเสียงแบบนี้... ไม่น่าเอามาแตะเพลงของเอเดนเลยสักนิด“ฉันกลับก่อนนะ” วัตสันที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ ลุกขึ้นพลางพูดเสียงเรียบ “แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ แนต”“เดี๋ยว... เธอจะไปเลยเหรอ?”“อื้อ มีธุระต่อ”“งั้นฉันไปด้วย”ฉันรีบลุกตามทันที แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไป—หมับ!มือใหญ่ของใครบางคนคว้าต้นขาฉันไว้แน่น ทำให้ฉันเสียหลักเกือบล้ม วัตสันรีบคว้าแขนฉันไว้ทัน ฉันหันขวับไปมอง และก็ต้องชะงัก พนักงานชายคนหนึ่งในบริษัท หน้าแดงก่ำ ดวงตาเคลือบเมา มือยังลูบต้นขาฉันไม่หยุด“ขาสวยจังเลยนะ... นาตาลี” เสียงอ้อแอ้ของเขาแทบทำฉันขนลุก “ดีใจจริง ๆ ที่เธอมาทำงานที่นี่…”“ปล่อยนะ!”ฉันสะบัดตัวออก พยายามถอยหนี แต่มันกลับยิ่งเลื่อนตัวเข้ามาใกล้ วัตสันรีบดึงฉันอีกแรง“นายเมามากแล้ว! ถอยไป!”แต่เขาไม่สนใจ ยังโน้มตัวเข้ามา ริมฝีปากยิ้มเหยเก น่าขนลุกยิ่งกว่าครั้งไหน“ไม่ได้ยินเหรอ ว่าบอกให้ ‘ปล่อย’ ไง!!”พลั่ก!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น — วัตสันเตะเข้าเต็มใบหน้าของเขา ร่างใหญ่โอน

ฉันนั่งรอฮิคารุอยู่พักใหญ่ จนกระทั่ง —“เธอเป็นใคร!”เสียงแหลมพุ่งขึ้นกลางความเงียบจนฉันสะดุ้งแทบหล่นจากโซฟา หัวใจร่วงไปอยู่ตาตุ่ม เงยหน้าขึ้นทันที ก็พบผู้หญิงคนหนึ่งในชุดทีมงาน ยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าตกใจสุดขีด...และโกรธสุดขีดไม่แพ้กัน“คือ... ฉันมาหาเอเดนค่ะ มีของจะเอามาให้เขา”“ที่นี่เป็นพื้นที่หวงห้าม!” เธอตวัดเสียงแทรกทันควัน “ไม่มีใครเข้าออกห้องนี้ได้ถ้าไม่มีรายชื่อ — ซึ่งฉันไม่เห็นชื่อเธออยู่ตรงไหนเลย!”“ฉันจะออกก็ได้ ถ้า —”“ไม่ต้อง! ออกไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะให้ รปภ. มาลากเธอออกไป!”ยังไม่ทันอธิบายอะไร เธอก็พุ่งเข้ามาจะคว้าตัวฉัน ฉันรีบถอยหลบ สะบัดตัวหนี แล้ววิ่งอ้อมออกไปอีกทาง สภาพฉันตอนนี้เหมือนโจรขโมยกีตาร์ ไม่ใช่คนที่ถูก “เชิญ” เข้ามาโดยคนในวงจริงๆบ้าชะมัด ฮิกกี้! บอกคนอื่นบ้างได้ไหมว่าให้ฉันรออยู่ในนี้เนี่ย“อย่าหวังว่าจะรอด!”หมับ! มือของทีมงานสาวคว้าเข้าที่แขนฉัน บีบแน่นจนแสบไปถึงกระดูก ฉันสะบัดสุดแรงแต่ก็ไม่ขยับสักนิด“มีแฟนคลับโรคจิตบุกเข้าหาเอเดน! มาช่วยจับหน่อย!!”“ไม่ใช่สักหน่อย!!” ฉันแย้งสุดเสียง แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ฟังแม้แต่นิด“เฮ้ๆ เดี๋ยว—เดี๋ยวๆๆๆ”เสียงทุ้มค

ติ๊ด... ติ๊ด...เสียงนาฬิกาดิจิตอลบนหัวเตียงยังคงดังเป็นจังหวะซ้ำ ๆ ฉันไม่แน่ใจแล้วว่านี่คือรอบที่เท่าไหร่ในคืนนี้ — ดวงตาจ้องเพดานเงียบงัน ในหัวกลับเต็มไปด้วยเสียงของลีวายที่ยังสะท้อนก้อง เหมือนเข็มขัดหนังที่ฟาดซ้ำบนแผลเดิมไม่หยุดนอนกับเพื่อนร่วมงานเหรอ?ขอแค่ห่างกัน ไม่ได้แปลว่าให้ไปนอนกับใครก็ได้เขาพูดเหมือนตัวเองใสสะอาดนัก ถ้าเขาไม่มีใครอยู่ก่อนแล้ว เขาจะขอ "ห่าง" ไปทำไม? เราทั้งคู่ก็ผิดกันทั้งนั้น แล้วทำไมถึงต้องเป็นฉันฝ่ายเดียวที่ถูกตราหน้าว่าเลวร้าย“พอแล้ว ของขวัญ...” ฉันพึมพำเสียงแผ่ว “เธอไม่ต้องคิดวนไปวนมาแบบนี้อีกแล้ว”ฉันลุกจากเตียง สูดลมหายใจลึกให้เต็มปอด พยายามกลั้นไม่ให้มันสั่น เสียงทีวีเบา ๆ จากห้องนั่งเล่นลอดเข้ามาไม่แน่ บางทีเขา... อาจจะยังไม่นอนเหมือนกันฉันแง้มประตูออกเบามือ ตั้งใจจะเดินกลับเข้าห้องหลังดูเชิง แต่...“เดี๋ยวก่อนสิ”เสียงของเอเดนดังขึ้น — ทั้งที่เขายังไม่หันมามองด้วยซ้ำ“ขอโทษเรื่องลีลีด้วยนะ”ฉันชะงัก ก่อนจะเดินออกมายืนหลังโซฟาอย่างเงียบ ๆเขายังคงมองหน้าจอทีวี ไม่ได้หันมามอง ไม่เร่งเร้า แต่คำพูดนั้น... กลับสั่นสะเทือน“ฉันรู้ มันไม่เท่เลยที่ดันรั

รีพอร์ตถูกจัดเรียงเรียบร้อย เอกสารทุกอย่างแนบไฟล์ครบถ้วน ฉันกดส่งไปให้สเตล่าตามที่เธอร้องขอ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ร่างกายแทบแหลกสลายจากความเหนื่อยล้าวันนี้... ช่างยาวนานเหลือเกินฉันเก็บของ ใช้แรงเฮือกสุดท้ายเดินออกจากออฟฟิศในเวลาเลิกงานพอดี แสงไฟยามหัวค่ำเริ่มเปิดขึ้นทีละจุด ลมเย็นแรกของเย็นวันศุกร์พัดผ่านอย่างอ่อนโยนเหมือนจะปลอบประโลมความเหนื่อยล้าในใจ“ฉันคิดว่าวิญญาณเธอจะออกจากร่างแน่ ๆ”เสียงของวัตสันดังขึ้นจากด้านหลัง เธอก้าวยาว ๆ เข้ามาด้วยสีหน้าสดใสราวกับยังไม่ได้ใช้พลังงานไปเลยสักนิด ฉันหัวเราะในลำคอก่อนจะหันไปมองเธอที่ยกมือปัดเส้นผมและขยับแว่นอย่างคุ้นเคย“วันนี้อยากไปดื่มด้วยกันไหม — ผ่อนคลายบ้างอะไรบ้าง”“ไม่ล่ะ” ฉันตอบทันที พลางถอนหายใจเบา ๆ ขณะเหลือบไปมองเอวาที่กำลังตอกบัตรอยู่ไม่ไกล “ตอนนี้ฉันไม่อยากไปที่ไหนเลย นอกจาก... ที่นอน”วัตสันหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้าเข้าใจโบกมือลาแล้วเดินแยกไปอีกทาง ส่วนเอวาก็หันมายิ้มให้เล็กน้อยพร้อมยกมือทักก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังลานจอดรถอย่างเงียบ ๆเหลือเพียงฉัน... ยืนอยู่ใต้แสงไฟนีออนสลัว ท่ามกลางความเหนื่อยล้าที่ดูเหมือนจ

บาร์ของเอวาอยู่ในซอยเล็ก ๆ ไม่ไกลจากย่านการค้า เป็นบาร์กึ่งคาเฟ่ที่ตกแต่งด้วยโทนขาวครีมผสมทอง ดูละมุนแต่ก็หรูหราโดยไม่ต้องพยายาม พนักงานในร้านต่างโค้งให้เธออย่างนอบน้อมเมื่อเดินนำเราเข้าไปยังโซนวีไอพีด้านหลัง“เอาไวน์จากห้องลับขวดนั้นเลยนะ แล้วก็จัดของกินให้ครบเซ็ต”เอวาโบกมือสั่งพนักงานด้วยน้ำเสียงร่าเริง“ดูสั่งไวน์เหมือนสั่งชาไข่มุกเลยแฮะ”วัตสันพึมพำไม่นาน เซ็ตไวน์ราคาหนักกระเป๋ากับของกินจัดเต็มก็ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้า พร้อมบทสนทนาที่ค่อย ๆ รินไหลเหมือนไวน์ในแก้ว“ฉันบอกเลยนะ เจมส์น่ะ ถ้าเขาโยนงานแบบไม่ดูตาม้าตาเรือมาให้อีกครั้งเดียว ฉันจะโยนเก้าอี้สวนกลับเลย”เอวาเปิดประเด็นทันที“เขาโยนแบบไม่เกรงใจเลยเหรอ?”วัตสันยกแก้วไวน์ขึ้นดมเบา ๆ“ไม่ใช่แค่โยนนะ แต่โยนแล้วพูดว่า ‘ช่วยดูให้นิดนึงนะ’ ทั้งที่เอกสารหนาขนาดเอาไปวางแทนเบาะได้อะ!”ฉันกับวัตสันหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกัน “ของฉันก็ไม่เบาเหมือนกัน เคสใหม่ที่เทเวลยื่นให้เหมือนเป็นการทดสอบความอดทนชัด ๆ” วัตสันบ่นเสียงเนือย “คดีฉ้อโกงที่โยงกับบริษัทต่างประเทศ ย้อนหลังห้าปี ใครมันจะไปเช็กหมดวะ!”“ขอแสดงความเสียใจล่วงหน้าเลยนะ” ฉันพูดพลางยกแ