All Chapters of ร้อนรักตำหนักใน: Chapter 61 - Chapter 67

หลี่รี่ได้แต่ยืนกำหมัดระงับโทสะเอาไว้ คนของเยว่หัวไม่เพียงแค่ทำงานผิดพลาด แต่ยังไม่สามารถพิสูจน์ความเป็นความตายของจูเยี่ยนได้ ตอนนี้นางไม่สามารถวางใจใครได้อีกแล้ว กระทั่งนางกำนัลที่เยว่หัวส่งมาแทนคนเก่าแก่อย่างจูเยี่ยน ตำหนักโม่ลี่ฮวา... วันถัดมาในยามราตรีกาลปลายฤดูใบไม้ผลิ แม้ประตูหน้าต่างจะถูกปิดเอาไว้อย่างมิดชิด ภายในเรือนที่ไม่มีผู้อาศัยก็ยังเย็นยะเยือก ครั้นเจ้าของเรือนหวนคืนที่พำนัก ห้องหับต่างๆ จึงได้รับความอบอุ่นจากเตาไฟและไอร้อนของร่างกายคนภายหลังที่กลับมาจากตำหนักเคียงจันทร์ แม่นมหวงซูปี้และซูลี่มัววุ่นวายกับการจัดเก็บและตระเตรียมข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของนายหญิง สำหรับใช้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเข้านอน พระสนมตัวน้อยเพิ่งจะเดินเข้ามายังห้องนอนที่เป็นห้องชั้นในของตำหนักโม่ลี่ฮวา คือคนแรกที่ได้ยินเสียงกุกกักซึ่งดังแว่วมาจากด้านหลังห้อง หลี่น่าเดินไปสะกิดสามนางกำนัล พลางยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากเตือนให้ทุกคนเงียบและชี้ไปทางต้นกำเนิดสุ้มเสียงน่าสงสัยหากความเงียบในฉับพลันทำให้สตรีร่างผอมบาง ที่หลบซ่อนอยู่ในตู้เก็บเสื้อผ้ารู้ตัวแล้วว่าถูกสังเกตได้ นางจึงรวบรวมกำลังกายที่เหล

ไม่... เขาไม่มีหลักฐานเอาผิดกับนาง!“หลี่รี่ เจ้าหวาดกลัวอะไรรึ ? ” ซ่งหยวนซีย่างสามขุมไปหยุดตรงหน้าพระชายาหลี่รี่ และใช้สายตาคาดคั้นจ้องมองนาง ระหว่างนั้น ไม่มีใครกล้าบังอาจปริปากพูดแทรก... ภายในตำหนักเหม่ยฮวาจึงตกอยู่ในบรรยากาศกดดันชวนอึดอัด เป็นเวลานานครู่ใหญ่“ไท่จื่อ... ทรงกริ้วหม่อมฉัน ? ” หลี่รี่แสร้งถามเพื่อกลบเกลื่อนท่าทางมีพิรุธของนาง“หากเจ้าอยากรักษาชีวิตของตัวเองกับลูกในท้องเอาไว้ จงสารภาพความจริงออกมาเสียตั้งแต่ตอนนี้” น้ำเสียงพูดของซ่งเหยียนทั้งเยือกเย็นและบีบคั้น“ความจริง? เรื่องอะไรกันเพคะ” นางพยายามเฉไฉชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรี้ยม“เส้าฉี นำตัวพยานมานี่!” ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดด้วยอารมณ์โทสะการปรากฏตัวของจูเยี่ยนทำให้เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ทุกคนแหวกออกเป็นสองข้างทั้งซ้ายขวา ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่ตกเป็นจำเลยข้อกล่าวหา“จูเยี่ยน! เจ้าหายไปไหนมาตั้งหลายวัน ข้าเป็นห่วงเจ้า จนแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ” หลี่รี่ปรี่เข้าหาข้ารับใช้เก่า แต่จูเยี่ยนเบี่ยงตัวหลบอย่างว่องไว“พระชายาหลี่รี่ลวงหม่อมฉันออกจากวังฯ และให้คนขององค์ชา

“เพราะว่ากลางดึกคืนนั้น อี๋ชินอ๋องได้ลอบเข้าหาหม่อมฉัน และเป็นเวลาที่หม่อมฉันมีเรื่องร้อนอยู่ในใจพอดีเพคะ” “เหตุใดเหยียนหมิงจึงเรียกเจ้าว่า ลีน่า” หญิงสาวยิ้มเจื่อน ก้มหน้าหลบสายตา “เรื่องนั้น...” “เล่าความจริงมาให้หมด” เขาทำเสียงดุ“หลังจากไท่จื่อเสด็จกลับวังฯ หม่อมฉันรู้สึกเหงาจึงดื่มสุราจนเมาและเผลอหลุดปากบอกความลับออกไป” ลีน่าเว้นระยะสังเกตปฏิกิริยาของชายหนุ่ม ก่อนจะเล่าต่อ “วิญญาณของพระสนมหลี่น่าตัวจริงไปเกิดใหม่นานแล้วเพคะ นางตายตั้งแต่ตอนที่เป็นลมหมดสติครั้งสุดท้าย และหม่อมฉันคือวิญญาณชื่อ ‘ลีน่า’ ที่มาเกิดใหม่ในร่างกายนี้” ซ่งหยวนซีนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นคร่อมเหนือร่างบางและจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยแววตาพินิจระคนหลงใหล เขาใช้นิ้วเขี่ยเส้นผมออกจากข้างแก้มขาวนวลด้วยสัมผัสอ่อนโยนซึ่งทำให้นางรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นลูกแมวน้อยแสนเชื่อง“ดวงตาคู่นี้งดงามเพราะเจ้า... ลีน่า” ซ่งหยวนซียังจดจำความรู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าไหลผ่านร่าง ตอนมองสบตากับนางครั้งแรกวันที่ทั้งคู่เดินชนกันในตลาดเช้าได้ชัดเจน ราวกับทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน“ไท่จื่อ---” เขาใช้ฝ่ามือปิดปากนา