Todos os capítulos de เพลงรักสีเพลิง: Capítulo 41 - Capítulo 50

ปยุตแอบขับรถตามสองหนุ่มสาวไปห่าง ๆ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัวว่าถูกเขาสะกดรอย รถยนต์ซีอาร์วีป้ายแดงสีดำแล่นไปบนเส้นทางมุ่งสู่ตัวจังหวัดนนทบุรีเป็นที่สังเกตได้ง่ายทำให้ปยุตสามารถติดตามรถคันดังกล่าวได้อย่างสะดวกและไม่กลัวจะคลาดสายตาแต่สภาพการจราจรที่หนาแน่นทำให้การเปลี่ยนช่องทางการเดินรถทำได้ไม่สะดวกนักรถเก๋งซีอาร์วีเบียดเข้าช่องทางซ้ายสุดขณะที่รถของปยุตต่อท้ายอยู่ในช่องทางการเดินรถเลนกลางทิ้งห่างคุณากรพอสมควรเพื่อง่ายต่อการมองเห็นรถของศิลปินหนุ่มกระทั่งคุณากรเลี้ยวรถเข้าซอยค่อนข้างเปลี่ยวซอยหนึ่งกะทันหันโดยไม่เปิดไฟเลี้ยวทำให้เขาไม่สามารถตามเข้าไปในทันทีต้องตีรถเข้าช่องทางขวาหาโอกาสกลับรถเพื่อย้อนกลับไปใหม่แต่ในจังหวะนั้นเขาสังเกตจากกระจกหลังเห็นปิกอัพสัญชาติยุโรปยี่ห้อดังปราดหน้ารถญี่ปุ่นคันเล็กแล่นเลี้ยวตามซีอาร์วีป้ายแดงไปห่าง ๆ อย่างมีพิรุธในขณะที่ปยุตกำลังหาจังหวะกลับรถย้อนเข้าซอยดังกล่าว กระบะคันใหญ่ซึ่งแล่นตามรถของคุณากรมาติด ๆ รีบเร่งเครื่องแซงตัดหน้าซีอาร์วีสำดำรุ่นใหม่เป็นเหตุให้ดาราหนุ่มตกใจเหยียบเบรกจนล้อปัดและ ก่อนที่ทั้งคู่จะทันได้ตั้งตัว ประตูด้านข้างฝั่งผู้โดยสารซึ่งเกวลี

“เออด่าเข้าไป ด่าซะให้พอก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้อ้าปาก”กฤตินปาดเหงื่อทันทีที่มัดร่างเพรียวได้สำเร็จแต่ดูเหมือนเจ้าหล่อนยังไม่สิ้นฤทธิ์เมื่อเธอพยายามจะยกปลายเท้าถีบเขา“เก่งดีนักใช่ไหม เดี๋ยวพ่อจะตีให้หายพยศ ยายเด็กมีปัญหาเอ๊ย...”“ป้าบ!!/โอ๊ย” กฤตินตวัดฝ่ามือตบลงบนก้นงอนงามทำให้ทัชชาร้องเสียงดัง“ไอ้คนชั่ว ไอ้สารเลว แกต้องการอะไร ฉันไปทำอะไรให้แกฮะ” ทัชชาตวาดเสียงสั่นด้วยความแค้นเคืองกฤตินยื่นมือกระชับคางมนพร้อมกับออกแรงบีบ มองเธอด้วยสายตาดุดันพร้อมกับเอ่ยเสียงกร้าว “ถ้าผมชั่วคุณมันก็ยิ่งชั่วกว่าถึงได้กล้าให้คนมาฉุดน้องสาวผม บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าคุณเอาตัวน้องสาวของผมไปซ่อนไว้ที่ไหน”“น้องสาวแกเป็นใครฉันยังไม่รู้แล้วจะเอาตัวหล่อนไปได้ยังไงเล่า แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ใช่พวกรักร่วมเพศจะได้ให้คนไปดักฉุดน้องสาวของแกมานะ” ทัชชาพยายามจะสะบัดใบหน้าจากฝ่ามือแกร่งแต่กับไม่ประสบผลสำเร็จ“น้องผมชื่อเกวลี...ทีนี้คุณจะเลิกแกล้งทำเป็นโง่แล้วบอกมาได้หรือยังฮะ ว่าสั่งให้คนของคุณเอาตัวน้องสาวของผมไปไว้ที่ไหน” กฤตินถามด้วยความเกรี้ยวกราด“เกวลี!! แก...นี่แกเป็นพี่ของนังนั่นอย่างนั้นเหรอ”ทัชชาเบิกตาโพลงมองชายห

“ใช่ และถ้าวันนั้นไอ้เวรนั่นไม่เข้ามาเสือก ป่านนี้มึงเสร็จกูไปนานแล้วอีคนสวย” เชิงชายหยุดเดินหันหน้ากลับมาแยกเขี้ยวส่งยิ้มน่าเกลียดตอบเกวลี“ฉันไปทำอะไรให้แก แกถึงตามจองเวรฉันแบบนี้” ศิลปินสาวถามเสียงสั่นพยายามเบนหน้าหนีพร้อมกับขืนตัวต้านแรงกระชากของอีกฝ่าย“กูบอกแล้วไง...ว่ารอให้พวกกูขึ้นสวรรค์กับมึงจนหายอยากแล้ว กูจะสงเคราะห์เฉลยให้มึงรู้ ฮ่าฮ่าฮ่า”เชิงชายหัวเราะสะใจกับท่าทางตื่นกลัวของเหยื่อสาวก่อนจะหันกลับไปเร่งฝีเท้าพร้อมกับลากตัวหล่อนให้เดินตามโดยมีเพื่อนทั้งสองเดินคุมท้ายตามมาติด ๆ“เดี๋ยวพวกมึงสองคนรอกูอยู่ข้างล่าง ให้กูจัดการกับอีนี่ให้สะใจซะก่อนแล้วจะเรียกพวกมึงขึ้นไปเชยชมมันต่อ ส่วนเรื่องเงินไม่ต้องเป็นห่วง คนอย่างกูไม่เคยโกงเพื่อน” เชิงชายกล่าวก่อนจะกระชากตัวเกวลีขึ้นบันไดไปสู่ชั้นบนของบ้านโดยไม่สนใจอาการต่อต้านของหญิงสาว ซ้ำยังเห็นเป็นเรื่องสนุกที่สามารถทำให้หล่อนหวาดกลัวจนกรีดร้องเร่าอยู่ในขณะนี้“ปล่อยนะ ปล่อยฉันนะ โอ๊ย...” หล่อนร้องครวญเพราะความเจ็บเมื่ออีกฝ่ายฉุดลากเธออย่างไม่ปรานีแม้ในขณะที่เธอล้มอีกฝ่ายก็ยังกระชากจนร่างกายเธอครูดไปตามขั้นบันได“ฮ่าฮ่าฮ่า” สองสมุนโจ

“ไม่ได้โว้ย คำสั่งนายใครก็ห้ามขัด”“นายมึงไม่ใช่นายกูเสียหน่อยนี่หว่าไอ้ชาย”“แต่นายกูโหดจนมึงคิดไม่ถึงเลยก็แล้วกัน อย่าเอาชีวิตมึงมาเสี่ยงต่อการขัดคำสั่งนายกู ไปโว้ย ไปทำตามที่นายสั่งส่วนไอ้อีสองคนนี่ก็ให้ไอ้แสงมันเฝ้าไป” เชิงชายล็อกคอเพื่อนลากกันออกไปจากห้องและจัดแจงดึงประตูปิดลงกลอนอีกชั้นอย่างไม่ยอมประมาท“คราวนี้เราจะทำยังไงกันดีล่ะคุณ” ทันทีที่ลับร่างสองวายร้าย เกวลีก็ได้แต่เงยหน้าขึ้นถามบอดี้การ์ดรูปหล่อเบา ๆ น้ำเสียงสั่น“ถ้าคุณไม่ดื้อหนีออกมาลำพังละก็ เราคงไม่ต้องถูกจับมาแบบนี้หรอก” เขาอดที่จะตำหนิแกมเหน็บแนมหล่อนอีกครั้งไม่ได้“ก็เพราะคุณนั่นแหละที่ทำให้ฉันไม่อยากอยู่เผชิญหน้าด้วย ใครใช้ให้คุณมารุ่มร่ามกับฉันแบบเมื่อคืนเล่า” เธอเถียงอย่างไม่ยอมแพ้แม้จะหน้าแดงเพราะความอายกับเหตุการณ์ที่เอ่ยอ้างถึงก็ตาม“ผมไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มนะเกวลี คุณจะเอาความผิดมาโยนให้ผมฝ่ายเดียวก็ดูจะไม่ยุติธรรมเท่าไหร่นักหรอกนะ จริงไหม” คิ้วหนายกสูงมองสบตาหญิงสาวก่อนจะเริ่มขยับหันหลังให้อีกฝ่ายพร้อมออกคำสั่ง “เราพักเรื่องไร้สาระพวกนั้นไว้ก่อนดีกว่า คุณช่วยจับมีดไว้ให้แน่น ๆ แล้วเดี๋ยวที่เหลือผมจะจัดการเอ

ทันทีที่โผล่พ้นผิวน้ำหลังโดดลงจากหน้าผาลงสู่กระแสธาราเย็นยะเยือกแห่งนี้ได้ สิ่งแรกที่ปยุตคิดถึงก็คือเกวลี ตาคมกวาดมองหาร่างแน่งน้อยที่คาดว่าน่าจะอยู่ใกล้ ๆ กัน แต่เขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ ปยุตใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลือสูดลมหายใจจนเต็มปอดก่อนจะดำดิ่งลงสู่ผืนน้ำอีกครั้งเพื่อค้นหาร่างบอบบางซึ่งคาดว่าจะจมอยู่ไม่ไกลปยุตถีบเท้าวาดมือแหวกว่ายดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของลำธารลึกลงไปไม่เท่าไหร่ก็พบร่างไร้สติของเกวลี ดวงตาเรียวปิดสนิทจนเขาชักห่วงเกรงว่าหากเขาไปถึงตัวเธอช้าเกินไปกระแสธารจะพรากวิญญาณของเธอออกจากร่าง เขาพุ่งกายสุดกำลังกระทั่งคว้าร่างละมุนไว้ได้จึงรีบนำตัวหญิงสาวขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างรวดเร็วปยุตลากร่างไร้สติของเธอขึ้นฝั่งได้อย่างทุลักทุเล ต้นไม้ขนาดใหญ่ห้อมล้อมรอบลำธาร รกครึ้มอย่างป่าเมืองร้อนไร้ร่องรอยว่าจะมีผู้คนสัญจรผ่านมาบริเวณนี้ เขารีบช่วยเหลือหญิงสาวตามวิธีที่เรียนมา ฝ่ามือใหญ่ประกบทับกันวางแนบหน้าท้องเรียบตึงและออกแรงกดเบา ๆ ไล่น้ำในท้องตามหลักการปฐมพยาบาลผู้ประสบภัยทางน้ำเบื้องต้นก่อนจะตัดสินใจใช้วิธีผายปอดเป่าลมเข้าปากเพื่อช่วยยื้อชีวิตของเธอบอดี้การ์ดหนุ่มถอนหายใจด้วยความโ