Todos os capítulos de เพลงรักสีเพลิง: Capítulo 21 - Capítulo 30

“อย่าห่วงเลยช่า เพราะถ้าหากวิญญาณของไหมกับป้าเตือนมีจริง พวกเขาจะต้องเข้าใจพี่เพราะพวกเขาทั้งคู่เป็นคนที่เข้าใจพี่ที่สุดแล้ว...แค่นี้ก่อนนะช่า”ปยุตตัดบทสนทนาด้วยการวางสายปิดเครื่องมือสื่อสารในมือก่อนจะระบายลมหายใจผ่อนคลายความรู้สึกหงุดหงิดของตัวเองทิ้งเสียบ้างจากนั้นจึงทิ้งกายนอนลงบนเตียงขนาดหกฟุตพร้อมกับยกมือข้างหนึ่งวางบนหน้าผากพลางครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาทัชชาเป็นน้องสาวคนเดียวของแพรไหมคนรักของเขาที่เสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุจากความประมาทของเกวลีในอดีต กฎหมายเกี่ยวกับเด็กและเยาวชนทำให้เด็กสาวยังสามารถยืนหยัดอยู่ในสังคมโดยไม่ต้องรับโทษเนื่องจากญาติคู่กรณีที่เสียชีวิตยอมยกฟ้องหลังได้รับเงินค่าทำขวัญจำนวนกว่าหนึ่งล้านบาทจากทางครอบครัวลีลาวิจิตรประกอบกับชื่อเสียงของพลโทวัยเกษียณอย่างท่านกอบศักดิ์บิดาของเด็กสาว คดีจึงถูกยื่นอุทธรณ์และฎีักายืดเวลากระทั่งปิดสำนวนด้วยการตัดสินรอลงอาญาเกวลีเป็นเวลาสองปีเท่านั้น ฮึ...น่าสมเพชคนตายที่ต้องทดแทนบุญคุณพ่อแม่ที่ไม่เคยเลี้ยงดูลูกด้วยชีวิตของเธอชีวิตของแพรไหมผู้น่าสงสารที่ถูกเลี้ยงดูมาคู่กับทัชชาและเขาซึ่งเป็นเพียงเด็กกำพร้าซึ่งป้าแท้ ๆ

คนผิดหวังทรุดตัวลงนั่งแทนที่ชายหนุ่มที่เธอมีใจให้ด้วยความรู้สึกเจ็บหนึบที่หัวใจ หลายปีที่ผ่านมาเธอพยายามที่จะเอาชนะใจปยุตให้ได้เหมือนกับที่แพรไหมพี่สาวที่ล่วงลับของเธอทำได้ แต่หัวใจด้านชาของเขากลับไม่มีที่ว่างไว้เพื่อเปิดใจยอมรับความรักของเธอเลย ไม่ว่าเธอจะเพียรพยายามสักแค่ไหน ปยุตก็จะพยายามหนีเธอไปไกลมากขึ้นเท่านั้นอย่างกรณีบ้านทั้งสองหลังที่เขาซื้อไว้โดยไม่มีใครทราบ บ้านไร่มูลค่าหลายสิบล้านในจังหวัดนครราชสีมาซึ่งเขาซื้อต่อจากญาติของนภาศิริในราคาสมน้ำสมเนื้อเผื่อไว้สำหรับอนาคตของตัวเอง กับบ้านหลังนี้ก็เช่นกัน ดังนั้นเมื่อทัชชาจบการศึกษาเขาจึงย้ายมาอยู่ที่นี่ลำพังทันที“ช่าไม่มีวันยอมแพ้พี่ยุตเด็ดขาด”หญิงสาวเอ่ยรำพันกับตนเองพลางใช้ปลายนิ้วปาดหยดน้ำที่หางตาเบา ๆ ในจังหวะเดียวกับเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างกายดังขึ้น เธอจึงหันมาให้ความสนใจเลขหมายบนหน้าจอโทรศัพท์ของปยุตแทน ก่อนจะเอื้อมมือหยิบขึ้นมากดรับเองอย่างถือวิสาสะทันที“ฉันลืมบอกไปว่าหน้าที่ของแกจะต้องอยู่ดูแลยายกรีนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเพราะฉะนั้นเตรียมตัวเตรียมใจแกไว้ให้ดีนะโว้ย อย่าเผลอไปตกหลุมรักน้องสาวไอ้กายเข้าล่ะ เกวล

"กีย่าพูดจาไม่น่าฟังเลย เหมือนใส่ร้ายให้นิ่มกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวยังไงก็ไม่รู้""อ้าว ก็เธอมันเห็นแก่ตัวจริงๆ นี่ อย่าบอกนะว่าอาณกุลแอบกระซิบอะไรเธอเอาไว้ อาณกุลคิดจะทิ้งเราใช่ไหม ตั้งใจจะยุบวงไปเลยใช่ไหมก็เลยบอกให้เธอกลับบ้าน โอ๊ย! ทำไมฉันต้องมาซวยด้วยเนี่ย"กีย่าชักเริ่มจะหงุดหงิดเลยโวยวายใส่นริศราเสียงดัง เท่านั้นแม่สาวเสียงเหน่อยังไม่หนำใจหันมาอาละวาดใส่แคสซี่ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ด้วยอีกคน"ทุกอย่างก็เป็นเพราะเธอนั่นแหละยายบักสีดา ทำไมต้องเมา ทำไมต้องขับรถฮะ!"แต่แคสซี่ไม่ใช่นริศรา เมื่ออยู่ ๆ ถูกเพื่อนชี้หน้าด่า เจ้าหล่อนหรือจะยอมจึงยกมือขึ้นปัดมือของกีย่าที่ใช้ชี้หน้าหล่อนอย่างแรง "บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าฉันเมาจริงแต่ไม่ได้ขับ ไม่ได้ขับน่ะเข้าใจไหม!"เกวลีอยากจะลุกขึ้นมาโวยวายบ้างแต่เหตุการณ์แต่ละอย่างที่เธอประสบมาก็ทำให้เธอหมดอาลัยตายอยากที่จะลุกขึ้นไปห้ามปรามการทะเลาะวิวาทของทั้งสองและไม่คิดจะสนใจนริศราที่ทำหน้าแหย รีบมาเขย่าแขนเธอ หวังจะให้ช่วยลุกขึ้นแก้ไขสถานการณ์ให้ดีขึ้นเกวลีจึงยืนกอดอกมองสองสาวทุ่มเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย พักหลังๆ สาวๆ เริ่มปะทะกันบ่อยเสียจนหัวหน้าวงอย่างเธอ

“แต่ถึงยังไงกรีนก็ไม่เห็นด้วยกับวิธีนี้เลยพี่เบ็ต พี่กายไม่มีสิทธิ์ทำตามอำเภอใจโดยไม่นึกถึงจิตใจของกรีนแบบนี้ กรีนจะโทรไปฟ้องพ่อ” เกวลีเอ่ยอย่างดื้อดึงเบ็ตตี้กรอกตาเหลือกไปมาอย่างอิดหนาระอาใจในความดื้อรั้นของสาว ๆ แต่ละอนงค์นาง‘ฉันเพิ่งเจอฤทธิ์แม่ตัวนิ่มที่บทจะดื้อก็ดื้อตาใสซะแบบนั้น ไหนจะเด็กงอแงกระทืบเท้าเร่า ๆ อย่างคุณนายกีย่าเมื่อกี้อีกล่ะ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับยายเด็กห้าวที่เคยทำตัวเป็นผู้ใหญ่พูดจารู้เรื่องอย่างเกวลี ทำมั้ยทำไมวันนี้ถึงดื้อด้านยิ่งกว่าวัวพยศแบบนี้นะ หวังว่ายายแคสซี่จะไม่ลุกขึ้นมาเหวี่ยงด้วยอีกรายหลอกนะยะ ไม่อย่างนั้นพาราสองกระปุกก็คงไม่ช่วยให้ฉันหายปวดหัวแน่เชียว โอ๊ย...ชีวิตนังเบ็ตนะนังเบ็ต’ในเวลาที่พี่เบ็ตตี้กำลังคร่ำครวญต่อว่าโชคชะตาของตัวเองอยู่นั้นเกวลีก็รีบโทรหาบิดาด้วยความร้อนใจ“พ่อขา...พ่อรู้เรื่องที่พี่กายจะจับกรีนไปอยู่กับผู้ชายสองต่อสองนั่นไหมคะ กรีนไม่ยอมนะคะพ่อ พ่อต้องห้ามพี่กายให้กรีนนะคะ” เกวลีรีบฟ้องบิดาเสียงระรัวทันทีที่ท่านรับสาย“ใจเย็นเจ้ากรีน มีอะไรค่อย ๆ พูดก็ได้ พ่อฟังแกไม่ทันจริง ๆ” ท่านกอบศักดิ์ถอนหายใจแรงเอ่ยติงบุตรสาวอย่างใจเย็น“ก็

พื้นที่ห้องนั่งเล่นถูกใช้เป็นพื้นที่เป็นส่วนกลางซ้ายมือมีบานประตูสองบานซึ่งน่าจะเป็นในส่วนของห้องนอนถัดจากบานไม้เป็นซุ้มโค้งเปิดโล่งซึ่งลึกเข้าไปข้างในเป็นโต๊ะอาหารตั้งอยู่ชิดมุมหน้าต่างด้านขวามือทำให้เดาได้ว่าซ้ายมือด้านในคงเป็นส่วนของครัวอย่างแน่นอนเจ้าของห้องคนใหม่กำลังคิดจะเดินไปทิ้งกายหน้าแกรนด์เปียโนแต่ร่างสูงของชายหนุ่มที่เดินผ่านซุ้มโค้งมาทำให้เธอถึงกลับสะดุ้งเพราะไม่คิดว่าจะได้เจอกับเขาที่นี่“คุณ!”“มานานหรือยังฮะคุณยุต พอดีรถมันติดนิดหน่อยเราเลยมาสายไปนิด ไม่ทำให้คุณยุตรอนานใช่ไหมฮะ” เบ็ตตี้ไม่ทันสังเกตอาการศิลปินสาวเพราะมัวแต่ให้ความสนใจเจ้าของชื่อปยุตอยู่“ครับ”บอดี้การ์ดหนุ่มตอบเพียงสั้น ๆ และตวัดสายตามองท่าทางตกใจของหญิงสาวไม่แสดงอาการแปลกใจที่เห็นดวงตาแสดงคำถามของอีกฝ่ายก็น่าที่เธอจะประหลาดใจที่พบกับเขาที่นี่ เกวลีคงไม่คิดว่าเขาจะเป็นบอดี้การ์ดที่พี่ชายของเธอจ้างให้มาคอยดูแลความปลอดภัยของตน“คุณยุตคงพอจะรู้จักกรีนมาบ้างแล้วใช่ไหมฮะ สำหรับคุณคงไม่มีปัญหาอะไรเพราะนี่คงไม่ใช่งานแรกแต่คุณคงต้องให้เวลากรีนเขาสักระยะเพื่อปรับตัวให้ชินกับการมีบอดี้การ์ดส่วนตัว ยังไง ๆ ก็อด