All Chapters of CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง: Chapter 51 - Chapter 60

เท้าเรียวก้าวเดินมาหยุดทางฝั่งขวามือของเขา สะกิดให้ร่างหนาขยับหันหลังมาทางขอบข้างบริเวณที่พักแขนของโซฟาจับปกเสื้อร่นลงด้านหลัง แต่ด้วยความที่กระดุมถูกปลดไว้แค่เม็ดเดียว มันไม่กว้างพอให้เห็นชัดทั้งหมด“เฮีย ปลดกระดุมอีกเม็ดหนึ่งค่ะ”“ปลดเองสิ”ให้มันได้ยังงี้สิ…ไม่เคยจะยอมให้ความร่วมมือกับอะไรสักอย่างจริงๆฉันถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน พลางหย่อนก้นลงบริเวณขอบที่พักแขนของโซฟาแบบหมิ่นเหม่ เอื้อมมือไปจับสาบกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาแต่ยังไม่ทันได้ปลดออกวินาทีต่อมาการกระทำทุกอย่างของฉันถูกสั่งให้หยุดชะงัก เมื่อเขาค่อยๆ ยกแขนขวาพาดมาบนตักอย่างเชื่องช้า เกิดการเปลี่ยนแปลงของรูปหน้าหล่อเหลาเล็กน้อยตอนขยับฉันสูดหายใจเข้าลึก พยายามจะไม่คิดอะไรที่มันอยู่ในสุ่มเสี่ยงและทำหน้าที่ของตัวเองต่อทั้งที่บอกว่าไม่คิดอะไร…แต่ทำไมใจสั่น คอแห้ง ก็ไม่รู้ การกระทำทั้งหมดอยู่บนความล่อแหลมและยังถูกจับจ้องด้วยสายตาคู่คมตลอดเวลาฉันจึงเลื่อนมองไปทางอื่น ทำเป็นไม่อยากเห็นส่วนที่อยู่ภายใต้กระดุมเม็ดนี้ ใจฉันอยู

@พีพีเอ็นอาทิตย์ต่อมา... De.FiEw : ก่อนกลับDe.FiEw : อย่าลืมไปแวะเอาเค้กที่ร้าน ฉันอดที่จะอมยิ้มไม่ได้ เมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือการแวะไปเอาเค้กที่ร้านหน้าบริษัท กลายเป็นหนึ่งกิจวัตรที่ต้องทำทุกเย็นก่อนกลับบ้านเรื่องราวระหว่างเรายังคงดำเนินไปเรื่อยๆ หลังจากเหตุการณ์ที่ทำให้เข้าใจกันมากขึ้น วันนั้นจนถึงวันนี้ ผ่านมาอาทิตย์กว่า ไม่มีวันไหนที่เราไม่คุยกัน ทว่าในความสัมพันธ์ ที่ดูเหมือนจะชัดเจนแต่ก็ไม่…ด้วยเหตุผลหลายๆ อย่างคล้ายกับตอนนี้เราอยู่ในช่วง คนคุย หรือ กำลังศึกษาดูใจ หรืออาจจะไม่ใช่ทั้งสอง ไม่รู้สิ เขาเองก็ไม่เคยระบุ ว่าฉันจัดอยู่ในโหมดไหนแต่ถ้าถามฉัน เทให้เขาไปแล้วหมดหน้าตัก…ผลจะเป็นยังไง ค่อยว่ากันถึงการฝึกงานครั้งนี้จะไม่แฮปปี้และอยากจะให้โลกหมุนไปถึงวันสุดท้ายโดยเร็ว กลับกันมันดันเป็นที่เดียวที่จะให้ใจชื้นขึ้นมาได้บ้าง ด้วยการแอบมองเล็ก ๆ น้อย ๆส่วนการพูดคุยแบบตัวต่อตัว แบบสัมผัสจับต้อง ลืมไปได้เลย กล

19:30 น.ครืดดด!…ครืดดด!ฉันเหลือบมองหน้าจอมือถือที่แจ้งเตือนสายโทรเข้า พอเห็นว่าจากใครเท่านั้นแหละ ฉันวางมือจากทุกอย่างและรีบรับสายทันที[อยู่ไหน]ฉันเงยหน้าขึ้นดูเวลาเป็นอันดับแรกหลังจากได้ยินเสียงเข้มจากปลายสาย ก่อนจะพบว่าตัวเองปั่นงานมายาวนานจนลืมทุกสิ่งอย่าง แม้กระทั่งแชทไปบอกเขา ว่าวันนี้ต้องทำโอที… และที่เขาโทรมาก็เพราะฉันเงียบหายไปในช่วงเวลาประจำของเรา“ออฟฟิศค่ะ” ฉันตอบเสียงอ่อย[ทำไมยังไม่กลับ] ทว่าเสียงฝ่ายตรงข้ามกลับดังขึ้นกว่าเดิมอีก“ทำโอทีค่ะ ออดิทเลื่อนเข้าพรุ่งนี้ ก็เลยต้องรีบเคลียร์เอกสาร เพลินลืมบอก ขอโทษ”[แล้วไปเอาเค้กรึยัง]“ไปเอามาตั้งแต่บ่ายแล้วค่ะ” ฉันตอบ ก่อนเหลือบมองถุงเค้กบนโต๊ะพร้อมอมยิ้ม นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่เยียวยาฉันได้ดีที่สุด ของช่วงเวลาฝึกงานที่แสนจะหดหู่นี้[ใกล้เสร็จรึยัง] น้ำเสียงที่ส่งกลับมาเริ่มอ่อนโยนขึ้นนิดหน่อย“ใกล้แล้ว น่าจะอีกสัก...ครึ่งชั่วโมง” ฉันใช้ไหล่แนบมือถือไว้ข้างหูแทน เพ

หน้าทุกวันแต่แตะต้องไม่ได้ เกือบอาทิตย์หนึ่งเลยนะที่เราไม่ได้ยืนคุยกันใกล้ขนาดนี้ สิ่งเหล่านี้มันทำให้ฉันโคตรคิดถึงเขาเลยและกำลังชั่งใจว่าฉันสามารถทำอะไรได้บ้างนะ จับมือได้รึเปล่า หรือกอดเขาได้ไหมนะ“ขอกอดได้ไหมคะ” ไวกว่าความคิดคือฉันพูดออกไปและไวกว่านั้นคือร่างกายโผเข้าหาเขา แต่ฝ่ามือหนายกขึ้นดันหัวฉันไว้ได้ทันท่วงที“หยุด ผู้หญิงบ้าอะไร มาขอกอดผู้ชายแบบนี้”“โลกเขาไปถึงไหนแล้ว หัวโบราณชะมัด” ฉันว่า พลางจับมือเขาออกจากหัวและขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก แต่เขากลับถอยหนีพร้อมเบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่น“ไปกิน หิวไม่ใช่ไง๊”ฉันยู่จมูกเล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ก่อนจะสูดดมกลิ่นที่ลอยอยู่รอบๆ ตัวเขามันเป็นกลิ่นขืนๆ ปะปนมากับน้ำหอมที่ไม่ใช่กลิ่นประจำของเขา ชัดเลย…“ดูดบุหรี่อีกแล้ว”“ยังได้กลิ่นอยู่เหรอวะ” เขาขมวดคิ้วพึมพำกับตัวเอง พลางจับเสื้อขึ้นดม“โห่ นี่แอบกำจัดกลิ่นมาแล้วด้วย โคตรดื้อเลย” ถึงว่าละ กลิ่นน้ำหอมแรงมาก

เฮียฟิวส์ยังเอาแต่ลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน โดยไม่พูดอะไร มือถือถูกวางทิ้งไว้บนโซฟาอย่างไม่ไยดี คล้ายกับสิ่งเดียวที่เขาโฟกัสอยู่ ณ ตอนนี้ คือฉันและนี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขากล้าบุกมาถึงที่นี่ เพื่อมาบอกด้วยตัวเอง ลึกๆ ฉันก็ดีใจที่เขาให้ความสำคัญมากขนาดนี้ แต่ถ้าไม่เจอสถานการณ์บีบบังคับ ฉันก็จะไม่มีวันรู้ว่าเขารู้สึกยังไง“ต้องไปเองเลยเหรอคะ แล้ว…ไปนานแค่ไหนคะ” ฉันถามเสียงเอื่อย พลางหลุบมองเค้กบนโต๊ะแทน มันมีความรู้สึกหลายอย่างที่อธิบายไม่ถูก เหงา เศร้า ไม่อบอุ่นใจ ไม่ปลอดภัย เมื่อรู้ว่าเขาจะไปไกล“มีหลายอย่างที่ฉันต้องไปสะสาง น่าจะเกือบๆ อาทิตย์” อย่าหวังว่าได้คำอธิบายที่ชัดเจนจนกระจ่างจากผู้ชายที่ชื่อ พีรกานต์ แค่เขาตอบก็ถือว่าดีแล้ว“นานจัง” ฉันหันไปสบตากับเฮียฟิวส์อีกครั้ง หลังจากวันนี้ไปฉันจะไม่ได้เห็นหน้าเขาที่บริษัท ไม่สิ…ฉันจะไปเห็นแม้แต่เงาของเขา อีกหนึ่งอาทิตย์“หรืออาจจะไม่ถึง” ประโยคห้วนๆ ที่คนพูดพยายามจะสื่อว่าทุกอย่างมันเป็นแค่การคาดประมาณ“ที่นู่นต่างจากไทยกี่ชั่วโมงคะ”“ประมาณสี่ แต่มันก็ไม่ได้แตกต่าง” เขาตอบด้วยประโยคที่แฝงไปด้วยหลายความหมาย และฉันต้องเข้าใจด้วยตัวเองหลั