Semua Bab CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง: Bab 61 - Bab 70

“เฮีย เพลินมีเรื่องอยากถาม”“ว่า?”“ลูกค้าที่อยู่ในห้องประชุม…”“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก” เขาแทรกขึ้นก่อนที่ฉันจะถามจบด้วยซ้ำ สีหน้าเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด คุณเจนิสา ว่าต้องมีอะไรผิดปกติ แต่ในเมื่อเขาไม่อยากให้รู้ ใครจะไปบังคับเขาได้“ก็ได้ค่ะ”“รู้แค่ว่า อย่าไว้ใจลูกค้าคนนี้” เสียงแข็งจงใจเน้นย้ำ จนฉันเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก“ทะ…” ยังไม่ทันได้ถามหาเหตุผล ก็ถูกขัดขึ้นด้วยคำสั่ง“ไม่ต้องถามต่อ ทำตามที่ฉันบอก”นี่ยิ่งทำให้ฉันไม่สบายใจ“เฮียคงไม่…”“ไม่มีอะไรแบบที่เธอคิด” ไม่รอให้ฉันถามจบ เฮียฟิวส์รีบปฏิเสธราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าถามคืออะไร และฉันไม่พบคำลวงในสายตาคู่คมตรงหน้าแม้แต่น้อย บวกกับน้ำเสียงหนักแน่น ฉันเชื่อเขาอย่างสนิทใจไม่มีเรื่องชู้สาวระหว่างเขาสองคน แต่มีเรื่องอื่นที่เขาไม่อยากให้ฉันรู้แน่ๆ“เฮียรู้ได้ไง ว่าเพลินคิดอะไร&rd

ปรี๊น!..ปรี๊น!เสียงแตรรถดังรัว มาพร้อมกับแสงไฟจ้าจากด้านหลังรถ จนทุกคนต้องหันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงเสี้ยววินาที เกิดแรงกระแทกอย่างแรง จนร่างผมและเด็กผู้ชายพุ่งทะลุกระจกออกมานอกรถ เพราะเราทั้งคู่ไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย“อึก!!”รู้ตัวอีกที ผมเจ็บปวดไปทั้งตัว แม้แต่การขยับก็เป็นเรื่องยาก ก่อนจะหันไปเห็นร่างของเด็กชายข้างๆ นอนหายใจหอบ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลหลายจุด เลือดสีแดงสดทะลักออกผสมกับสายฝนจนไหลนองไปทั่ว บาดแผลใหญ่สุดคงเป็นบริเวณอกซ้ายที่มีเศษกระจกปักคาอยู่ ความเจ็บปวดทั้งหมดถูกซัดมาที่ผมทันทีการหายใจติดขัดอยู่ในจุดที่อันตรายหวิดดับ ก่อนจะได้ยินเสียงที่พยายามเปล่งออกมาจากเด็กน้อย“ไม่…ไม่” เขามองผ่านร่างผมไปยังท้องถนน“พ่อ…แม่” เสียงเรียกที่เหมือนจะขาดใจ“ฟ้า…” เสียงสุดท้ายที่เขารวบรวมลมหายใจที่มีเหลือน้อยนิด ก่อนจะเกิดเสียงดังกังวานไปทั่วบริเวณครืกกก....โครมมม!ผมเบิกตาความด้วยความตกใจเมื่อเห็นรถของครอบครัวตัวเองถูกหัวรถบรรทุกใหญ่ดันไปจนสุดถนนทา

สองวันต่อมา…10:30 น. (เวลารัสเซีย) @ร้านอาหารแห่งหนึ่งในรัสเซียร้านอาหารประจำเมืองที่มีผู้คนเข้าออกพลุกพล่าน และผมเลือกโต๊ะในสุดติดหน้าต่าง เพราะอย่างน้อยก็ดูวุ่นวายน้อยกว่าโซนนอกร้านและหน้าเคาน์เตอร์ผมนั่งไถหน้าจอมือถือเช็กข่าวสารและกราฟหุ้นต่างๆ เพื่อฆ่าเวลา ด้วยความที่ไม่รู้จักทางและกลัวจะมาไม่ทัน ทำให้ผมมาถึงร้านก่อนเวลานัดตั้งเกือบชั่วโมงแน่นอนว่าคืนงานเลี้ยงของคุณชาร์ล ทำให้ผมมีโอกาสนัดพบคุณเจคได้สำเร็จ แต่ใช่ว่าคนที่มีธุรกิจนับสิบอย่างเขาจะมีเวลาให้ผมได้ตลอด โชคดีที่ยังอยู่ในช่วงเวลาที่ผมกำหนดไว้ ถึงเราจะทำธุรกิจด้วยกันมานานหลายปีก็จริง แต่ผมไม่เคยเจอเขาเป็นการส่วนตัวเลยสักครั้ง ด้วยความที่คุณเจคเป็นทั้งนักธุรกิจและเป็นผู้มีอิทธิพลอันดับต้นๆ การจะเข้าถึงไม่ใช่เรื่องง่าย นักเทรดตัวเล็กๆ อย่างผม ต้องอาศัยบารมีของพีพีเอ็นเท่านั้น ถึงจะได้พบเขา และไม่มีอะไรมาการันตีเลยว่า การกระทำครั้งนี้ของผมจะสำเร็จไปตามความคาดหมายแต่มันก็มีความเป็นไปได้แค่สองทาง หนึ่งคือได้กลับไทยในสภ

ผมเลือกที่จะมาอยู่ตัวคนเดียวในบ้านหลังใหญ่ที่เป็นสมบัติของพ่อและแม่กับคนรับใช้ไม่กี่คนที่เหลืออยู่ หนึ่งในนั้นคือแม่ของริสา ท่านค่อนข้างรักและเป็นห่วงผมมาก ด้วยความที่ดูแลมาตั้งแต่เด็ก และผมรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวของท่าน ในตอนนั้นผมเองก็ไม่เคยเจอริสาเลยสักครั้ง ทั้งที่แม่ของเธอทำงานกับครอบครัวเรามาอย่างยาวนานแม่ของริสาจะคอยจุดเทียนหอมให้ผมในทุกคืน เพื่อสร้างความผ่อนคลายและช่วยให้ผมนอนหลับได้เหมือนเด็กปกติ มันคล้ายกับการบำบัด ฟื้นฟู จากเหตุการณ์ที่ฝังใจ เป็นระยะเวลายาวนานล่วงเลยมาจนผมอายุประมาณสิบเจ็ด เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น แต่การจุดเทียนหอมก็ยังเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับผม จนเป็นที่พูดถึงไปทั่วละแวกนั้นแต่ในคืนหนึ่ง เหตุการณ์เลวร้ายก็เกิดขึ้นกับผมอีกครั้ง ผมได้รับโทรศัพท์จากตำรวจว่า สมบัติล้ำค่าของพ่อแม่กำลังวอดวายด้วยความที่ไม่มีใครรู้ว่าผมไม่อยู่บ้าน แม่ของริสา ขอให้สามีของท่านที่เปิดนักดับเพลิงเข้าไปช่วยผมและความผิดครั้งใหญ่เกิดขึ้นในใจผมอีกครั้ง ผมมาถึงช้าไปเพียงไม่กี่นาที พ่อของริสาฝ่าเข้าไปในกองเพลิงและไม่กลับออกมาอีกเลยทุกคนมุ่งเป้ามาที่ผม เพร

“ได้ค่ะ”หลังจากฉันพาตัวเองออกมาจากห้องได้สำเร็จ เสียงกรี๊ดดังก้องอยู่ในหัวราวกับมันอัดอั้นมานาน แต่ใช่ว่าจะระบายออกมาได้ผู้หญิงคนนี้มีอะไรผิดปกติแน่ๆ แต่ฉันไม่รู้ความต้องการที่แน่ชัดของเธอ ไม่รู้ว่าเรื่องที่เธอพูดมันหมายความว่ายังไง...ฉันพ่นลมหายใจยาวผ่านปลายจมูก ก่อนจะเดินกระแทกเท้าอย่างไม่สบอารมณ์ไปชงกาแฟร้อนให้คุณลูกค้าบ้าอำนาจนั่น คิดว่าเป็นลูกค้าแล้วจะกดขี่พนักงานยังไงก็ได้รึไง พีพีเอ็นก็แปลก บริษัทตั้งใหญ่โต ไหงมีลูกค้านิสัยแบบนี้แล้วก็ยังจะมานึกอยากดื่มกาแฟอะไรตอนนี้…ไม่นานฉันก็เดินกลับมายังห้องเดิมพร้อมกับถือจานรองแก้วกาแฟด้วยความระมัดระวัง ยกมือข้างที่ว่างขึ้นเคาะกระจกเพื่อขออนุญาตก๊อก…แต่เสียงดังขึ้นเพียงครั้งเดียว ประตูถูกดึงเปิด ก่อนที่คุณเจนิสาจะเดินสวนออกมา…จังหวะนั้นฉันไม่ทันระวัง แขนฝ่ายตรงข้ามเหวี่ยงโดนแก้วกาแฟในมือ แน่นอนว่าทุกอย่างเสียหลักภายในเสี้ยววินาที“อ๊ะ!...อ๊าย”ฉันเผลอส่งเสียงร้องในตอนที่ความร้อนสัมผัสโดนผิวหนังช่วงข้อมือข้างซ้ายที่ถือจานรองแ