All Chapters of CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง: Chapter 71 - Chapter 80

วันต่อมา…09:00 น.@พีพีเอ็นหลังจากลงเครื่อง ผมเลือกที่จะตรงเข้าหาสาเหตุของเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อน ถ้าหวังจะไปคาดคั้นเอาคำตอบจากคนถูกกระทำ โอกาสจะได้ความจริงคงเป็นศูนย์ เพราะถ้าเธอคิดจะบอก คงไม่ปิดปากเงียบมาจนถึงตอนนี้ประตูกระจกถูกผลักเข้าไปอย่างแรงโดยไม่มีการให้สัญญาณหรือขออนุญาตใดๆ ทั้งสิ้น ส่งผลให้เจ้าของห้องสะดุ้งเฮือก ลุกพรวดจากเก้าอี้ทำงานด้วยความตกใจ “นี่…หลานมาถึงเร็วขนาดนี้เลยเหรอ” ประโยคคำถามหลุดออกมาพร้อมสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับเวลาการมาปรากฏตัวของผมมันเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย แถมท่านประธานยังเป็นคนเดียวที่ทราบถึงเหตุผลที่ทำให้ผมละทิ้งหน้าที่เพื่อบินกลับจากรัสเซียโดยไม่มีการไตร่ตรอง“ผมไม่ได้มาเพื่อตอบคำถาม” น้ำเสียงนิ่งเรียบที่ถูกควบคุมให้อยู่ในโทนปกติ จริงอยู่ว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดท่าน แต่ท่านเป็นเพียงคนเดียวที่จะให้คำตอบผมได้ดีที่สุด“หลานต้องใจเย็นก่อนนะ” ผู้หญิงที่ดำรงตำ

ผมพ่นลมหายใจออกยาว ขยับเท้าถอยเล็กน้อย เบือนหน้าไปทางอื่นพร้อมกับล้วงสองมือเข้ากระเป๋ากางเกงตัวเอง พยายามควบคุมทุกอย่างไม่ให้มันรุนแรงเกินกว่าเหตุเป็นท่านประธานที่เดินเข้ามาขว้างระหว่างกลางและพูดแทนในสิ่งที่ผมคิด“ฉันว่า มันถึงเวลาที่ต้องจบเรื่องพวกนี้สักทีนะ”“จบเหรอคะ จบแล้วมีใครฟื้นขึ้นมาไหมคะ” ริสาสวนกลับ แววตาเธอดุดันขึ้นฉับพลัน ราวกับคนละคน“แล้วเธอขาดตรงไหน พวกฉันชดใช้ให้เธอไปหมดทุกอย่างแล้ว” คุณอาฉัตรเป็นตัวแทนที่พูดได้ตรงกับที่ผมคิดทุกอย่างส่วนผมยังเลือกที่จะนิ่งเงียบ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพื่อยับยั้งความพังพินาศ“หมดแล้วจริงๆ เหรอคะ” เธอยิงคำถามใส่คุณอาฉัตร ก่อนจะเลื่อนมาจ้องหน้าผมตาเขม็ง“แล้วเธอจะเอาอะไรอีก ตอนนี้เธอก็มีชีวิตที่ดี มีสามีที่ดี เธอมีทุกอย่างแล้ว แต่ทำไมเธอไม่คิดจะรักษามันไว้” ท่านพูดถูกทุกอย่าง“แต่ฉันไม่มีความสุข”“มันเป็นเพราะเธอเองต่างหาก ที่ทำให้ตัวเองไม่มีความสุข” ผู้ที่ผ่านโลกมาพอสมควร สวนกลับด้ว

ประโยคคำถามถูกทิ้งไว้แค่นั้นในตอนที่ร่างกายถูกดึงเข้าสู่อ้อมกอดแสนอบอุ่น เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลง ก่อนจะเลื่อนแขนขึ้นกอดตอบ ริมฝีปากผลิบานราวกับดอกไม้ ปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า ฉันรู้สึกเหมือนตกอยู่ในภวังค์ตอนที่ถูกลูบหัวอย่างอ่อนโยน ลืมความเจ็บปวดที่มีก่อนหน้าไปจนหมดสิ้นถึงจะไม่พร้อมสำหรับการเจอเขาในตอนนี้ แต่ไม่ใช่ว่าไม่อยากเจอเวลาผ่านไปเกือบนาที เขายังคงกอดฉันแน่นมาก…มากจนรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจ แต่มัน...มีบางอย่างผิดปกติ รอยยิ้มฉันเริ่มหุบลงพร้อมกับหัวคิ้วย่นเข้าหากัน และพยายามที่จะตั้งใจฟังเสียงนั้นอีกครั้งทว่าร่างถูกดันออกซะก่อน“ทำไมตัวร้อนแบบนี้วะ” เฮียฟิวส์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน พลางใช้หลังมือขึ้นอังหน้าผาก ข้างแก้มซ้ายและขวา ตามลำดับ พอเห็นอาการของผู้ชายตรงหน้า ฉันจำเป็นต้องปัดความสงสัยของตัวเองทิ้งไปก่อน และเอาความกังวลเข้ามาแทนที่ อันดับแรก มือข้างที่บาดเจ็บถูกดึงซ้อนไว้ข้างหลัง สองเสื้อผ้าหน้าผมก็ไม่เรียบร้อย และสุดท้ายยังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในที่นี้ด้วยฉันหันไปทางเคาน์เตอร์ครัว เพื่อจะมองหาเพื่อนตัวดี แต่ก็ไม่เห็น แน่นอนว่ามันต้องหลบมุมเ

“อิ่มแล้ว?” เฮียฟิวส์เอ่ยถามในตอนช้อนถูกวางนิ่งในถ้วยข้าวต้มตรงหน้าฉัน“ค่ะ”“ทำไมกินน้อย ไม่อร่อย?” เขาไล่มองอาหารบนโต๊ะที่พร่องไปอย่างละนิดอย่างละหน่อยและจบด้วยการเลิกคิ้วมองฉัน“มันก็รสชาติปกติแหละ แต่แค่ไม่ค่อยอยากกิน” ฉันตอบพลางทำหน้าเหยเก ราวกับของที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่จะเอาเข้าปากได้ ฉันละอยากป่วยไปสักเดือนสองเดือน คงจะผอมลงกว่านี้แน่ๆ“งั้นกินขนมเค้กไหม ฉันไปซื้อให้”“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” ปกติถ้าพูดถึงของหวาน ตาจะต้องลุกวาวแล้วนะแต่นี่ไม่เลย เฉยมาก“แล้วยังปวดหัวอยู่ไหม” เฮียฟิวส์ เอื้อมหลังมือขึ้นอังหน้าผากของฉัน เพื่อเช็กอุณหภูมิ“นิดหน่อย”“ยาอยู่ไหน”“หลังตู้เย็นค่ะ” สิ้นเสียงฉัน คนตัวสูงตรงไปยังตำแหน่งที่ฉันระบุ ก่อนจะเดินกลับมาหยุดยืนที่เดิมพร้อมกับยื่นยาแก้ปวดในมือ“กินยา แล้วก็นอนพัก”“แป๊บหนึ่งนะคะ” ฉันไม่ได้รับสิ่งนั้นในทันที ดันตั

สายตาถูกลากไปโฟกัสที่หน้าจอทีวี ก่อนจะเลื่อนมือขวาเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีน และด้วยความที่เป็นทรงผู้ชาย ผ้าค่อนข้างแข็งไม่ได้ยืดหยุ่นเหมือนของผู้หญิง ไม่สามารถดึงปากกระเป๋าให้กว้างขึ้นได้ ฉันต้องล้วงเข้าไปเท่านั้น กระเป๋าบ้านี่ก็อยู่ซะลึกเชียว ใครก็ช่างโทรมาตอนนี้วะ ไม่รู้เลยว่าใจฉันกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์นั้นอะไรสั่นมากกว่ากัน…ฉันพ่นลมหายใจออกยาว จังหวะที่เอามือถือออกมาได้สำเร็จ หันหน้าจอไปให้เขาดู เพราะไม่อยากละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวจนเกินพอดี“รับเลย เปิดสปีกเกอร์โฟนด้วย” แต่เขากลับโยนอภิสิทธิ์มาให้โดยที่ไม่ได้ร้องขอ ถ้าทำแบบนี้หมายความว่าฉันจะรู้ว่าใครโทรหาเขา รวมถึงได้ยินทุกการสนทนา ในตอนที่เลื่อนรับสาย ฉันเห็นว่าชื่อคนที่โทรเข้าคือ ‘ไอ้หมอเวร’ คิดว่าน่าจะมีแค่หมอเดียวฉันจ่อมือถือไว้ในระยะที่เห็นสมควร“กูได้ข่าวว่ามึงกลับมาแล้ว” คำถามแรกจากปลายสาย เป็นเสียงที่คุ้นเคยของคุณหมอไวน์ ตามคาด“จากไหน” เฮียฟิวส์ถามกลับ“ไอ้ยู” คำตอบจากคุณหมอไวน์ ส่งผลให้เฮียฟิวส์ปรายตามองฉันเ