All Chapters of CHAOTIC LOVE รักวุ่นวาย...นายจอมหยิ่ง: Chapter 81 - Chapter 88

ฉันตามประกบข้าง เท้าคางจ้องมองเฮียพ่อครัวคนใหม่ทีละขั้นตอนด้วยความตื่นเต้น ไม่ว่าเขาจะเดินไปไหน หยิบจับอะไร ยังมีฉันเป็นเงาอยู่เขียงข้าง ทุกการกระทำของเขาในวันนี้ ฉันจดใส่เมมโมรี่แห่งความทรงจำไว้อย่างดี เชื่ออย่างสนิทใจว่าเขาทำกินเองจริงๆ ดูคล่องแคล่วไปหมด เหมือนถูกฝึกฝนมาอย่างดี ถึงแม้จะเป็นการล้างผักง่ายๆ เขายังดูพิถีพิถันและใส่ใจไม่นานร่างฉันก็ถูกดันถอยไปหลายก้าว คนตัวสูงเอื้อมหยิบถ้วยชามหลายใบที่อยู่ในตู้ด้านบนด้วยความมั่นใจ ราวกับเขาเป็นเจ้าของคอนโด เขาคงสำรวจหมดทุกตารางนิ้วแล้วแหละ...พอเขาได้สิ่งที่ต้องการเรียบร้อยฉันก็ก้าวไปยืนที่เดิมอีกครั้งเฮียฟิวส์ปรายตามองฉัน ส่ายหน้าไปมาพร้อมจุดยิ้มขึ้นมุมปาก ขณะเริ่มหั่นผักสดหลายชนิดหลังจากนั้นเขาก็หันไปหาอะไรบางอย่างที่ยังเอาออกจากถุงไม่หมด ฉันได้จังหวะก้าวเข้าแทนที่ก่อนจะหยิบถั่วลันเตาขึ้นมาลองแกะดูและแอบคิดในใจ ว่ามันต้องหั่นแบบไหนนะ แต่ยังไม่ทันได้หยิบมีด“อ๊ะ!”ร่างฉันถูกยกลอยลิ่วขึ้นกลางอากาศ ก่อนก้นจะสัมผัสพื้นเย็นเฉียบบนเคาน์เตอร์อีกฝั่ง&

[Part Peerakan]  ผมไม่เคยคิดว่าฝีมือตัวเองอร่อยมากขนาดนี้มาก่อน จนกระทั่งมีคนตั้งใจกินมันอย่างจริงจังพร้อมกับรอยยิ้มแสนสดใส ราวกับเด็กน้อยได้ของขวัญแสนพิเศษ จนผมไม่อาจละสายตาจากเธอได้แม้แต่วินาที บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะอาหารในสถานที่ที่เปลี่ยนไป ผิดแปลกจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหว ถึงแม้ภาพตรงหน้าจะไม่ใช่ครอบครัวที่ผมฝันถึงทุกคืน แต่เธอสามารถให้ความรู้สึกเหมือนพวกเขาเหล่านั้นได้ มันรู้สึกสบายใจจนผมสามารถทิ้งตัวได้เวลาอยู่ใกล้เธอ รู้สึกอบอุ่นจากอ้อมกอด และยังทำให้ผมดูมีชีวามากขึ้นอีกด้วยการกินข้าวด้วยความสุข กับกินข้าวด้วยความหม่นหมอง มันคนละโลกกันเลยจริงๆระหว่างนั้นยังได้รับการสั่นเตือนจากข้อความไลน์กลุ่มเพื่อนเด้งขึ้นรัวบนหน้าจอสี่เหลี่ยมที่วางอยู่ด้านข้าง ผมเหลือบตาไปมองเพื่ออ่านผ่านๆ ก่อนที่หัวคิ้วจะเลื่อนเข้าหากันขณะใช้ความคิด เพราะพวกมันกำลังรอการตัดสินใจที่จะลงแมตช์สำคัญในค่ำคืนนี้ เกิดความลังเลแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนใจจริงไม่อยากไปเลย เพราะยังห่วงคนป่วย แต่จะให้ยอมรับตรงๆ มันก็ดูไม่ใช่ผมก่อนจุดรอยย

หลังเสียงสัญญาณรถพุ่งตัวออกด้วยความเร็วและไม่มีตกตลอดเส้นทาง ถึงจะไม่ใช่คันโปรดที่คุ้นเคย แต่มันก็ยังทำหน้าที่ได้ดี สมกับเป็นรถในสังกัดของไอ้วาโยจริงๆและดูเหมือนผมจะประเมินฝ่ายตรงข้ามต่ำไปหน่อย เพราะมันตีคู่สูสีมากับผมแบบไม่ทิ้งห่าง นั้นแปลว่าถ้าผมพลาดแม้แต่นิดเดียว โอกาสจะชนะอาจถูกแย่งไปเพื่อนรักอาจเสียรถเป็นคันที่สอง แต่ใครจะยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นกันเล่า…ผมเหยียบสุดตีนในโค้งสุดท้ายและชิงชัยชนะได้อย่างฉิวเฉียด แต่ก็ดูสมศักดิ์ศรีเสียงเบรกเอี๊ยดยาวดังลั่นสนาม ก่อนที่ผมจะเปิดประตูลงจากรถ โดยมีไอ้พวกเวรมารอแท็กมือกันครบ หลังจากนั้นหน้าที่ทุกอย่างตกไปอยู่กับไอ้เจ้าของสนามส่วนผมก็พาตัวเองขึ้นไปยังห้องประจำของกลุ่มด้านบน โดยมีไอ้หมอไวน์ และไอ้แม็กซ์ตามขึ้นมาด้วยผมกระแทกตัวลงบนโซฟาพลางระบายลมหายใจยาวหลายครั้งติด“บุหรี่ตัวดิ๊” ไอ้แมกซ์พูดขึ้นขณะนั่งลงข้างผม และไอ้หมอไวน์เดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม“ไม่มี” ช่วงนี้ผมแทบไม่ได้แตะมันเลย ไม่พกติดตัวด้วย“อะไรคือไม่มีวะ” คนขอเลิกคิ้วมองผมด้

“อุ้ย…” เสียงอุทานอย่างแผ่วเบาของคุณเตตอนที่เห็นเจ้านายตัวเอง ยืนล้วงกระเป๋าด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความหงุดหงิด เฮียฟิวส์เหลือบมองฉันวูบหนึ่ง ก่อนเลื่อนมองผู้ช่วยของตัวเอง ส่งผลให้คนถูกจ้องถึงกับต้องรีบบอกลา“ไปก่อนนะ”ฉันยิ้มรับเล็กน้อย หลังจากนั้นคนที่อยู่ในตำแหน่งน้อยกว่า รีบสาวเท้าตามไปด้วยความเร่งรีบ ฉันมองตามแผ่นหลังผู้ชายสองคนจนหายเข้าไปในลิฟต์ จึงเริ่มก้าวเดินไปยังจุดหมายของตัวเอง พลางเม้มปากกลั้นยิ้มไปตลอดทางใช้เวลาไม่นานฉันก็มาถึงห้องเอกสาร แต่พอไฟถูกเปิดจนติดสว่าง กลับมีสิ่งที่ทำให้ต้องประหลาดใจ บางอย่างผิดแปลกไปจากเดิม หมายถึงบันไดที่ใช้เป็นประจำ มันถูกเปลี่ยนเป็นของใหม่เอี่ยมที่ดูแข็งแรง ทนทานมากกว่าเดิม ฉันตรงเข้าไปทดสอบทันที ลองจับโยกไปมา และพบว่าไม่มีความโคลงเคลงเลยแม้แต่น้อยรอยยิ้มผุดขึ้นทันทีที่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อนแล่นเข้ามาฉายซ้ำไม่หยุดก่อนจะปลดล็อกหน้าจอมือถือและต่อสายหาคนที่อยู่ในความคิดเขาไม่เคยปล่อยให้ฉันรอสายนานสักครั้ง“ยังอยู่กับคุณเตรึเปล่าคะ” ฉันสอบถามเพื่อความแน่ใจว่าเขาจะสะดวกคุย เพราะเราเ