เข้าสู่ระบบผมพ่นลมหายใจออกยาว ขยับเท้าถอยเล็กน้อย เบือนหน้าไปทางอื่นพร้อมกับล้วงสองมือเข้ากระเป๋ากางเกง
“ชาค่ะ”“อือ” ผมเอื้อมไปรับถ้วยน้ำชาจากมือแฟนตัวน้อย ที่ดูแลผมเป็นอย่างดี เธอไม่เคยปล่อยปละละเลยสิ่งเล็กน้อยที่เกี่ยวกับผมเลย และตอนนี้ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว ครอบครัวเธอก็ด้วย“ไปหาหมอหน่อยไหมคะ เฮียเป็นแบบนี้หลายครั้งแล้วนะ”“ไม่เป็นไร” ผมรู้ดีว่าไปหาหมอก็ไม่ได้ช่วยอะไร แค่นั่งพักสักหน่อยมันก็จะดีขึ้นเอง“งั้นก็กลับพร้อมเพลินนั่นแหละ อย่างน้อยก็มีคนนั่งเป็นเพื่อน” ผู้หลักผู้ใหญ่ออกปากเป็นครั้งที่สอง ผมก็ลำบากใจจะปฏิเสธก็กระไรอยู่“ใช่ค่ะ เดี๋ยวเพลินไปบอกป๊าเอง”พูดจบ เธอก็ตรงดิ่งลงบันไดไปทันที ไวยังกับลูกลิงจนผมออกปากห้ามไม่ทัน ได้แต่มองตามตาปริบๆ สุดท้ายต้องปล่อยเลยตามเลยผมยกชาขึ้นจิบ ระหว่างที่รอยัยตัวเล็กกลับขึ้นมา แต่เวลาถูกจ้องเป็นเวลานาน คนเราก็มันจะรู้สึกอึดอัด“มีอะไร…รึเปล่าครับ” ผมถาม ขณะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ“ม้าแค่แปลกใจ ว่าลูกสาวจะหาแฟนได้ แถมหาได้ดีมากอีกด้วย”“ผมก็มีข้อบกพร่องหลายจุด ไม่ได้ดีมากขน
หลังจากกิจกรรมทางศาสนาหน้าร้านจบลงด้วยบรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด เพราะผมยังรู้สึกถึงการถูกจ้องมองด้วยสายตาพิฆาตจากผู้เป็นพ่อของแฟนสาวตลอดเวลา แต่ผมก็ยังพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติเท่าที่จะทำได้โดยไม่ใส่ใจ ใครจะอยากมีปัญหากับว่าที่พ่อตา…ใช่ไหม“เถ้าแก่ อาซ้อ สวัส…ดีค่ะ” ประโยคทักทายดังขึ้นจากผู้มาเยือนใหม่ ดูเหมือนเธอจะสนิทสนมกับทุกคนที่นี่เป็นอย่างดี ส่วนจังหวะที่เว้นช่วงไปนั่นเพราะเธออยู่ในอาการตกตะลึงชั่วขณะ ไม่แน่ใจว่าเพราะมีผู้ชายแปลกหน้าโผล่มาอยู่ในร้านหรือเพราะความหล่อของผมแต่ดูแล้วน่าจะเป็นอย่างหลัง สำคัญคือผมยังได้รับสัญญาณบางอย่างจากหมาน้อยด้วย เธอถลึงตาใส่ผม แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดูไปดูมา พ่อกับลูกก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่“ไหว้อั้ว มองหน้าอั้วด้วย” เธอคนนั้นถูกเรียกให้ละสายตาจากผมโดยคนที่ถูกเรียกว่า เถ้าแก่ ซึ่งในตอนนี้กำลังเดินอ้อมไปด้านในเคาน์เตอร์ไม้ ที่มีตู้กระจกไว้สำหรับโชว์อาหารและเตาวางเรียงกันหลายอันชิดกำแพง ตามสไตล์ร้านอาหารจีน โดยมีลูกสาวตัวน้อยที่ทำท่าทางกระฟัดกระเฟียดตามหลังไปติดๆส่วนผู้หญิงที่มาใหม่นั่น ก็เดินตามสองพ่อลูกเข้าไปหยุดยืนใกล้หมาน้อย แต่ใช่ว่าจะหยุด
“อ๋อ ไอ้ตี๋นี่ทำงานที่นั่นด้วย ลูกคบกันตอนฝึกงานนี่ใช่ไหม แล้วลูกจะมั่นใจได้ไงว่า…”“เฮีย ไหนบอกจะลูกตัดสินใจเองไง” แต่ยังมีหน่วยกล้าตายขัดขึ้นได้ทันท่วงที“มันก็อดห่วงไม่ได้ไหมล่ะ” เสียงอ่อนลงเล็กน้อย เมื่อเจอเสียงที่แข็งกว่า ผู้ชายต่อให้เก่งแค่ไหน ก็แพ้เมียอยู่วันยังค่ำ และเมื่อท่านทำอะไรไม่ได้ ก็หันมาพาลใส่ผมแทน“ไอ้ตี๋นี่หน้าตากะล่อนจะตาย”หื้อ…ผมเนี่ยนะกะล่อน เรด้าร์ท่านมีปัญหาแล้วละ แต่ใช่ว่าจะกล้าแย้ง ทำได้แค่ขมวดคิ้วมองอย่างสงสัย“ป๊า…” เสียงหวานของลูกสาวออดอ้อน พลางเอื้อมมือไปเกาะแขนพ่อตัวเอง แต่โดนสะบัดออก“ไม่ต้องมาจับ” ท่าทางท่านก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจัง ออกแนวไปทางน้อยใจซะมากกว่า“วันนี้ลูกจะพาไปหาหมอนะ” ซึ่งฝ่ายลูกก็ยังติดยื้อ“ป๊าไม่ไป ป๊ามันไม่สำคัญแล้วนี่ จะมาสนใจทำไม มีอะไรก็ไม่เคยบอกกันแล้ว” อินเนอร์มาเต็ม เทียบเท่าตุ๊กตาทองถ้าตอนนี้ ครอบครัวผมยังอยู่ จะเป็นเหมือนท่านทั้งสองไหมนะ ภาพตรงหน
นั่นเป็นสิ่งที่ผมตัดสินใจหยุดและหันกลับไปเผชิญหน้า คงแค่ป้องกันตัวแหละ ท่านคงไม่คิดจะลงไม้ลงมือหรอกผมกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ต้องยกมือขึ้นกันหัวตัวเองซะก่อน จังหวะง้างคือเป็นอะไรที่กะเหนี่ยวสุดแรงเสียงสลิปเปอร์กระทบพื้นต่อเนื่อง และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ นี่ดูจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ผมรอดจากอุปกรณ์ป้องกันในมือเจ้าของบ้านได้ ถ้าพวกเขามาทัน“ป๊า อย่า!!” เป็นหมาน้อยที่รีบเข้ามาขว้าง แต่นี่ทำให้ผมกังวลมากกว่าเดิม เพราะไม่คิดว่าท่านจะยั้งมือทันในระยะที่ประชิดขนาดนี้ไวกว่าความคิดคือผมโอบกอดเธอไว้แน่นแล้วหมุนให้หันแผ่นหลังตัวเองเป็นเกราะกำบังแทน โดยที่ลืมเรื่องสำคัญบางอย่างไปและดูเหมือนโชคดียังเข้าข้างผมอยู่ นายหญิงของบ้านปรี่เข้าไปห้ามสามีตัวเองได้ทัน“เฮีย ใจเย็นก่อน”แต่ไม่ทันที่ผมจะได้พ่นลมหายใจออก“เฮ้ยๆๆ ไอ้เด็กนี่!” ท่านง้างมือขึ้นอีกรอบ เมื่อเห็นภาพบาดตาตรงหน้า ดีที่ด้ามสเตนเลสยังถูกรับไว้ด้วยมือของผู้หญิงที่อยู่ข้างท่าน“เฮีย อย่าออกแรงเยอะ ยังไม่หายดีเลยนะ”ผมผละออกจ
เช้าวันต่อมา...“เฮีย! เฮีย!”“อือ…”ผมรู้สึกตัวตื่นจากเสียงเรียกคุ้นหูและแรงสั่งสะเทือนจากการเขย่า จนต้องเอื้อมมือไปหยุดการกระทำเหล่านั้นของผู้บุกตัวน้อย พลางหรี่ตาขึ้นมองใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้มสดใสด้วยความประหลาดใจ เพราะดูจากท้องฟ้าสีครามผ่านช่องหน้าต่าง น่าจะยังอยู่ในช่วงเช้ามืดหมาน้อยของผมตื่นเช้าขนาดนี้ได้ยังไงวะ อุกกาบาตจะตกไหมเนี่ย“ไปใส่บาตรกัน”“ฮะ…?”ระหว่างที่ผมยังอยู่ในอาการของคนครึ่งหลับครึ่งตื่น คนตัวเล็กที่ไม่รู้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ฉุดท่อนแขนให้ผมลุกจากเตียงได้อย่างง่ายดาย หรืออาจเพราะผมไม่ได้ขัดขืนด้วยแหละ“ไปค่ะ ไปล้างหน้าก่อน เพลินเตรียมของใช้ไว้ให้แล้ว”ร่างผมถูกดันให้มายืนอยู่หน้าประตู ที่คิดว่าหน้าจะเป็นห้องน้ำ ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบสาวเท้าลงบันไดไปด้วยความเร่งรีบผมมองตามแผ่นหลังเล็กไปจนลับตา หลุดยิ้มออกมาซ้ำๆ ในตอนที่เอื้อมจับลูกบิดประตู แล้วดันเข้าไปด้านใน แต่ใช่ว่าผมจะมีอารมณ์สำรวจสิ่งรอบข้าง แค่เห็นเงาตัวเอ
หลังจากที่กินข้าว จัดการธุระส่วนตัวเสร็จสับก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าแล้วฉันหอบหมอนและผ้าห่มตรงไปยังห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับแขกเหรื่อ ซึ่งวันนี้คนที่มาใช้บริการเป็นแฟนคนโปรดของลูกสาวบ้านนี้เองก๊อกๆๆ“เพลินเข้าไปนะคะ”หลังจากให้สัญญาณ ฉันเอื้อมหมุนลูกบิดและดันเปิดเข้าไปด้านใน เห็นเฮียฟิวส์นั่งไถหน้าจอมือถือในท่าทิ้งแผ่นหลังพิงหัวเตียง ซึ่งเขายังอยู่ในชุดเดิม แค่กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกเยอะกว่าปกติ“ร้อนเหรอคะ” ฉันเอ่ยถามขณะวางเครื่องนอนที่หอบมาไว้ปลายเตียง ก่อนจะเหลือบมองเครื่องปรับอากาศที่ไม่ค่อยได้ใช้ เหมือนมันจะมีแต่ลม ไม่ค่อยมีความเย็น“นิดหน่อย แต่นอนได้”“รอแป๊บ เดี๋ยวมา” พูดจบฉันก็พาตัวเองออกมาและวิ่งกลับไปที่ห้องด้วยความเร่งรีบ ยกพัดลมที่ไม่ได้ใช้แล้วกลับไปหาเขาอีกครั้งพอเฮียฟิวส์เห็นฉันพยายามเปิดประตูอย่างทุลักทุเล ก็ดีดตัวลุกจากเตียงมาแบกพัดลมเข้าไปในห้อง พร้อมขยับริมฝีปากบ่น“ทำไมไม่บอกให้ฉันไปยกเอง มันหนัก” ความเป็นสุภาพบุรุษยืนหนึ่ง&ldquo
[Part Peerakan] ผมไม่เคยคิดว่าฝีมือตัวเองอร่อยมากขนาดนี้มาก่อน จนกระทั่งมีคนตั้งใจกินมันอย่างจริงจังพร้อมกับรอยยิ้มแสนสดใส ราวกับเด็กน้อยได้ของขวัญแสนพิเศษ จนผมไม่อาจละสายตาจากเธอได้แม้แต่วินาที บรรยากาศท่ามกลางโต๊ะอาหารในสถานที่ที่เปลี่ยนไป
เขาชะงักชั่วครู่ ก่อนจะหลุบมองพื้นพลางถอนหายใจยาวผ่านปลายจมูกสักอึดใจเดียว เฮียฟิวส์เหลือกตาขึ้นมองกันอีกครั้งพร้อมขยับริมฝีปากตอบอย่างตรงไปตรงมา“ฉันกับเจนิสา เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แต่มันนานมากแล้วละ”“อ๋อ…” ฉันพยักหน้าเข้าใจ ไม่ต่างจากที่คิดไ
ฉันตามประกบข้าง เท้าคางจ้องมองเฮียพ่อครัวคนใหม่ทีละขั้นตอนด้วยความตื่นเต้น ไม่ว่าเขาจะเดินไปไหน หยิบจับอะไร ยังมีฉันเป็นเงาอยู่เขียงข้าง ทุกการกระทำของเขาในวันนี้ ฉันจดใส่เมมโมรี่แห่งความทรงจำไว้อย่างดีเชื่ออย่างสนิทใจว่าเขาทำกินเองจริงๆ ดูคล่องแคล่วไปหมด เหมือนถูกฝึกฝนมาอย่างดี ถึง
เฮียฟิวส์หยัดยืนขึ้นเต็มความสูง ตรงดิ่งไปหลังเคาน์เตอร์ครัว บริเวณถุงหลายใบที่เขาเป็นคนวางไว้เอง เกิดเสียงก๊อบแก๊บดังต่อเนื่องตอนสิ่งที่อยู่ภายในถูกหยิบออกมาทีละชิ้น...ทีละชิ้นและมันดูน่าสนใจยิ่งนัก เรียกให้ฉันลุกตามไปอย่างง่ายดายรู้ตัวอีกทีก็เห็นข้าวของมากมายวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าซ







