All Chapters of เจ็บ: Chapter 51 - Chapter 60

68 Chapters

บทที่51...งั้นคุณก็...กระโดดลงไปสิ

“ใช่แล้ว ฝันร้ายจบลงแล้ว ต่อไปนี้ จะมีแต่ฝันดี จะมีแต่ความสุขเท่านั้น” ปาลิดาตั้งใจจะไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย ก่อนจะกลับไปทำงานอีกครั้ง แต่ระหว่างทาง เธอกลับเห็นอะไรบางอย่างเข้าเสียก่อน ซึ่งทำให้เธอสงสัยและสังหรณ์ใจอย่างบอกไม่ถูกเธอเห็นแม่บุญธรรมเดินอย่างเร่งรีบไปยังเส้นทางหนึ่ง สีหน้าเหมือนมีเรื่องร้อนใจหนักหนา เธอตัดสินใจแอบเดินตามไปเงียบๆ แล้วก็พบว่าปลายทางนั้นมีใครยืนรออยู่ ตรงระเบียงตึกซึ่งเป็นมุมลับตาคน“อะ...” เธอตกใจไม่น้อยกับภาพที่เห็น มันเป็นภาพที่เธอไม่คาดหวังว่าจะเกิดขึ้นจริง แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว ซึ่งผลของมันจะดีหรือร้าย ก็ยากจะคาดเดา“นัดเจอกันเหรอ?”แม่บุญธรรมของเธอกับชัชวิน ว่าที่ประธานบริหารของโรงพยาบาล พวกเขาเผชิญหน้ากันแล้ว อย่างที่เธอต้องการ แต่ทำไมเธอรู้สึกกลัวนะชัชวินอยู่ในท่วงท่าสบาย ๆ ขณะแม่บุญธรรมของเธอดูเคร่งเครียดและโกรธแค้น ปาลิดารู้ว่ามันไม่สมควรที่เธอจะแอบฟังพวกเขาคุยกัน แต่เพราะมั่นใจว่าต้องมีเรื่องของตัวเองเกี่ยวด้วยแน่นอน เธอจึงขยับตัวเข้าซ่อนหลังบานประตู แล้วเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ด้วยใจที่ตื่นเต้นหนัก “เลิกยุ่งกับปาลิดาซะ!” ปวีณาเ
Read more

บทที่52...เราจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้ว

ปาลิดาอ่อนแอจนทำงานไม่ไหว เธอจึงลางานในช่วงบ่ายแล้วกลับไปพักผ่อนที่อพาร์ตเม้นต์ เธอจัดการปิดเครื่องโทรศัพท์ เพราะอยากจะอยู่ในโลกของตัวเองเพียงลำพัง เพื่อจะได้ตั้งหลักและคิดทบทวนอย่างมีสติที่สุด ว่าจะเอายังไงต่อไปกับชีวิตดี“ที่ผ่านมา...คือการโกหก...ไม่เคยมีอะไรจริงเลย ทำไมคุณถึงใจร้ายอย่างนี้ ทำไมคุณเป็นคนแบบนี้ ฉันไม่อยากให้คุณเป็นคนแบบนี้เลย ทำไมนะคุณวิน” น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นอันเจ็บปวดบ่งบอกถึงความรวดร้าวและหมดหวัง“ฉันน่าจะรู้ตัวเอง ฉันมันโง่เองที่หลงเชื่อว่าจะมีคนที่ยอมรับฉันได้ ฉันมันน่าสมเพช”ปาลิดาถอดสร้อยคอออกมาแล้วกำไว้แน่น “มันควรกลับไปอยู่กับเจ้าของที่แท้จริงซะที ฉันควรจะคืนมันให้คุณ เราจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้ว”เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น เธอจึงส่งข้อความสุดท้ายไปหาเขา...“เจอกันเที่ยงคืน ที่ใต้ต้นแก้วหน้าตึกนะคะ ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย จะรอจนกว่าคุณจะมา” ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง วันที่เธอจะได้ส่งต่อความปรารถนาของแม่ให้แก่ลูกชายตามที่ได้รับการสั่งเสียไว้ ตอนนั้น เธอไม่คิดเลยว่ามันจะต้องใช้เวลายาวนานถึงสิบสามปี กว่าที่เธอกับเขาจะได้เจอกันอีกค
Read more

บทที่53...ในที่สุด เราก็ได้เจอกันแล้ว

“ดูต้นแก้วสิคะ ดอกร่วงเต็มพื้นเลย แต่สายฝนไม่ได้ทำให้กลิ่นหอมของมันเจือจางลงเลย” เธอเงยหน้ามองต้นแก้วด้วยสายตาซ่อนเศร้า เขามองตาม แต่ความสวยงามของดอกแก้วไม่สามารถตรึงใจเขาได้ในตอนนี้ เขาแค่อยากรู้ว่าเธอมาทนยืนหนาวอยู่ทำไม“มีอะไร ทำไมต้องเจอกันที่นี่”“เพราะฉันอยากให้ต้นแก้วต้นนี้เป็นพยานให้เรา”“เป็นพยาน?” เขานิ่วหน้ามองเธออย่างไม่เข้าใจ “ที่บอกมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย มีอะไรเหรอ?”“สิบสามปีมาแล้ว ฉันรับปากใครคนหนึ่งเอาไว้ เธอฝากของขวัญไว้ให้ลูกชายของเธอ” ปาลิดาเงยหน้ามองลูกชายของผู้หญิงคนนั้น พร้อมกับยื่นสร้อยเงินเส้นนั้นให้แก่เขา “เธอบอกว่า เธอจะไม่ไปไหน เธอจะอยู่ที่นี่ จะอยู่กับคุณ”เรื่องสำคัญของเธอ ทำให้ชัชวินอึ้งจนพูดไม่ออก หัวใจเต้นรัวแทบคลั่ง ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด ขณะรับสร้อยเส้นนั้นมาจากมือของเธอ แน่นอน เขาจำมันได้ดีเลยล่ะ จำได้ว่ามันเป็นสิ่งสำคัญของมารดา เป็นสมบัติติดตัวที่มารดาไม่เคยเอาไว้ห่างตัว แล้วมันมาอยู่ที่เธอได้ยังไง “ที่ผ่านมาฉันไม่มีโอกาสบอกคุณเลย ฉันต้องขอโทษด้วยค่ะ หวังว่าจะไม่สายเกินไป”“คุณไปเอามาจากไหน แล้ว...” แล้วเขาก็คิดขึ้นมาได้ว่ามีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งได้รั
Read more

บทที่54...วันสุดท้ายแล้วสินะ

“วันสุดท้ายแล้วสินะ” เธอกระซิบบอกตัวเองให้จงเข้มแข็ง อดทน และมีสติในทุกย่างก้าว สองเท้าของเธอจะนำพาชีวิตจนก้าวผ่านความเลวร้ายในครั้งนี้ไปได้อย่างแน่นอน “สู้ ๆ นะปาลิดา เธอทำได้”แม้อาการป่วยจะยังหลงเหลืออยู่ แต่ใจของเธอเข้มแข็งกว่าเมื่อวานมาก ราวกับว่ายาเม็ดนั้นได้รักษาแผลใจของเธอไปด้วยอย่างนั้นล่ะ “ไปทำงานดีกว่า” เธอไม่ได้สนใจโทรศัพท์เลย จนกระทั่งอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เธอพบว่าโทรศัพท์แบตหมดตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พอชาร์ตเปิดเครื่องก็เจอทั้งข้อความจากแม่บุญธรรมและข้อความจากเขา รวมทั้งมิสคอลนับร้อยจากทั้งสองสาย‘ขอบคุณนะ ผมอยากเจอคุณ’‘ไปให้ไกลจากเขาซะ’คนหนึ่งบอกอยากเจอ ส่วนอีกคนบอกให้หนีไป แล้วเธอจะทำตามใครดีล่ะ ปาลิดาถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เพราะเธอไม่อยากทำตามใครเลย เธออยากทำตามหัวใจตัวเอง เธออยากตัดสินใจเอง“อีกไม่กี่ชั่วโมงแล้ว มันใกล้จะจบแล้ว” ตั้งแต่วินาทีนี้จนถึงเที่ยงคืนของวันนี้ ช่วงเวลาที่อาจมีความหมายที่สุด หรืออาจเลวร้ายที่สุด แต่ยังไงมันก็ต้องผ่านไปได้อยู่ดี เธอแค่อดทนเพื่อให้ถึงวันพรุ่งนี้เท่านั้น “ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะเซอร์ไพรซ์อะไรฉัน” เธอ
Read more

บทที่55...ที่ต้นรักคาเฟ่ ผมจะรอนะ

หลังคุยกับแม่บุญธรรมจนเข้าใจแล้ว ปาลิดาก็กลับเข้ามาที่วอร์ด เพื่อจะเริ่มทำงานเหมือนเช่นทุกวัน สองสาวเพื่อนซี๊เดินเข้ามาหาเธอในท่าทางเหงาหงอย เหมือนคนไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร“เวลาผ่านไปเร็วจัง” น้ำพราวน้ำตาซึม พยายามกรอกตามองบนเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมา “ไม่อยากเชื่อเลยว่าวันนี้คือวันสุดท้ายที่แกมาทำงานที่นี่ เราสามคนจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว”สุกัญญาพยายามกลั้นความรู้สึกเอาไว้ เพราะไม่อยากให้เพื่อนมีห่วง “ยัยแก้วมันแค่ย้ายที่ทำงาน แกจะ ดราม่าทำไมวะนังน้ำ เอาไว้แกกลับมาเยี่ยมพวกเราบ้างนะแก้ว ไปทำงานที่โน่น ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ”ปาลิดารู้สึกซาบซึ้งใจ นอกจากแม่บุญธรรมแล้ว สองคนนี้คืออีกหนึ่งเหตุผลที่บอกว่าเธอควรจะอยู่ที่นี่ “ขอโทษด้วยนะ แต่ฉันไม่ลาออกแล้วล่ะ”สองสาวตาโต “จริงเหรอ!”“จริงสิ ฉันจะอยู่ที่นี่ไปจนวันตายเลย ฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้ว ต่อให้ถูกไล่ออกก็ไม่ไป!”“มันต้องให้ได้อย่างนี้” สุกัญญาสวมกอดปาลิดาแน่น น้ำพราวเข้ามากอดด้วยคน “ถึงที่นี่จะอยู่ยาก แต่เราสามคนอยู่ได้แน่ เราจะสู้ไปด้วยกัน!”“ใช่ เราจะสู้ไปด้วยกัน!”สามสาวผละออกจากกันแล้วยิ้มให้กัน แทนคำมั่นสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน“หน้าด้าน! ยั
Read more

บทที่56...เพราะมันอาจเป็นการจูบครั้งสุดท้าย 

“สวยค่ะ” เธอพูดความจริง ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นยังชัดเจนในความทรงจำ “เธอสวยมาก ตอนนั้นฉันเข้าใจผิด คิดว่าเธอเป็นนางฟ้า ที่มารับตัวฉัน”เขาหลับตาลงเพื่อดื่มด่ำกับความทรงจำในวัยเด็กของตัวเอง “ใช่ แม่ผมสวยที่สุด”ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนน้ำตาของเขาทำให้ใจเธอสั่นสะท้าน ทำไมเธอต้องรักคนใจร้ายแบบนี้ด้วย “ฉันต้องไปทำงานแล้วค่ะ”“อยู่กับผมได้มั้ย” เขาลืมตาขึ้น มองอ้อนวอนขอความเมตตาจากเธอ “ใช้เวลาวันนี้ของเราในทุกวินาทีด้วยกัน ทำให้ทุกวินาทีของเราเต็มไปด้วยความหมาย เพื่อเป็นความทรงจำที่ดี ที่เราจะไม่มีวันลืม”อยู่ที่เธอจะเลือกแล้วนะปาลิดา บอกเลิกเขาด้วยดีแล้วจากไปซะ หรือว่า...จะลองให้โอกาสเขาจนถึงวินาทีสุดท้ายในที่สุด...เราก็ตัดสินใจมาเที่ยวทะเลด้วยกัน เพื่อใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้ดีที่สุด สามชั่วโมงสุดท้ายก่อนจะถึงเที่ยงคืน เราจูงมือกันเดินเล่นที่ชายหาด ดื่มด่ำกับคลื่นลมจากท้องทะเลที่แสนกว้างไกล โดยแทบไม่ได้พูดอะไรกันเลย เราสองคนทิ้งตัวลงนอนบนพื้นทราย มองท้องฟ้ากว้างที่เต็มไปด้วยดวงดาวนับล้านด้วยกัน ดวงดาวเหล่านั้นกำลังกระพริบแสงวิบวับดูสวยงาม“วันนั้นเกิดอะไรขึ้นเหรอ” เขาหันมองเธอแล้วเอ่ยถาม “คุ
Read more

บทที่57...มันจบแล้ว!!! เราชนะ และเราไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น

“อะไรคะ?”“ที่ผ่านมา” เขาหยุดไปเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำเหมือนว่าเลือดกำลังสูบฉีดรุนแรง ทำให้รู้ว่าตอนนี้หัวใจของเขาก็เต้นแรงไม่แพ้กัน “ผมหลอกคุณ”ปาลิดานิ่งงัน แต่ใจแหลกลาน...รู้สึกผิดหวังและเสียใจที่ในที่สุด เขาก็เลือกที่จะพูดออกมา เขาเลือกที่จะทำร้ายเธอ อย่างที่ตั้งใจเอาไว้ ชัชวินรู้สึกใจปั่นป่วนเหมือนจะระเบิด ทำไมไม่เห็นรู้สึกถึงชัยชนะเลยล่ะ “ผมแค่หลอกใช้คุณ เพื่อเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นแม่บุญธรรมของคุณ ผมตั้งใจจะทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณรักผม ผมต้องการให้คุณเจ็บปวด ผมอยากเห็นคุณร้องไห้เหมือนจะขาดใจ ที่โดนทิ้งอย่างไม่ใยดี”“คุณทำสำเร็จค่ะ” ปาลิดาเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ผ่านรอยยิ้มที่เจ็บปวดรวดร้าว ซึ่งทำให้เขารู้สึกมากกว่าเธอหลายเท่านัก “ตอนนี้ฉันรักคุณจริง ๆ ฉันรักคุณมาก และฉันก็เจ็บปวดมากที่สุดในชีวิตแล้วค่ะ ”น้ำตาของเธอไหลออกมาไม่ขาดสาย น้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจ...นี่คือรางวัลของเขาใช่มั้ย นี่คือชัยชนะที่เขาต้องการไม่ใช่หรือ...แต่ทำไมเขากลับรู้สึกเหมือนกำลังแพ้!“ยูมิ”“ฉันรู้ค่ะว่าคุณแค่หลอกฉัน” เธอมองเขาผ่านม่านน้ำตา จึงทำให้ไม่เห็นดวงตาคลอน้ำของเขา ดวงตาเศร้าและรู้สึกผ
Read more

บทที่58...เหมือนอยู่กันคนละโลก

เธอเห็นชัชวินเดินอยู่ในกลุ่มของผู้บริหารสำคัญ เขาเคียงคู่มากับประธานบริหารซึ่งเป็นบิดาของเขา โดยมีคู่หมั้นคนสวยเดินประกบอีกด้าน ความสง่างามของเขาโดดเด่นกว่าใครเสมอ แม้แต่ศราก็สู้ไม่ได้นี่แหละ คือโลกของความเป็นจริงที่ต้องยอมรับ โลกของเขากับโลกของเธอมันต่างกันลิบลับ ต่างจนเหมือนอยู่กันคนละโลก เธอไม่ไปรวมกลุ่มต้อนรับกับพวกเขาเพราะยังไม่อยากเผชิญหน้ากับชัชวิน จึงหันหลังแล้วเดินจากมาเสีย โดยไม่หันไปมองข้างหลังอีก ชัชวินเห็นเธอเดินหายออกไปจากสายตาแล้วใจหายอย่างบอกไม่ถูก ใจหายที่คงจะไม่ได้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยรักนั่นอีกแล้ว ใจหายกับการสูญเสียอะไรหลายอย่างที่เขาไม่เคยคิดว่ามันสำคัญ...กลิ่นอาหารที่เธอทำ...กลิ่นกาแฟที่เธอชง...กลิ่นหอมของเธอ และลมหายใจอุ่น ๆ ยามที่เธอกอดเขาด้วยความรัก‘อดทนอีกนิด เดี๋ยวมันก็ผ่านไป’ ปาลิดาก้าวเท้าเข้าลิฟต์ หมอมินทร์ที่เดินตามหลังมาติด ๆ รีบเข้ามายืนกับเธอ แล้วจัดการกดปิดลิฟต์อย่างไวก่อนที่จะมีใครเข้ามาเพิ่ม “วันนี้จะมีการแต่งตั้งประธานบริหารคนใหม่ พร้อมกับประกาศเรื่องการแต่งงานด้วย”ปาลิดาถอนหายใจอย่างรำคาญ กดลิฟต์เลขชั้นสองแทนที่จะเป็นชั้นแปด แล้วพาตัวออ
Read more

บทที่59...ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้โกหก

“ว๊าว ขอบใจมากเพื่อนรัก กำลังอยากกินหมูปิ้งอยู่พอดีเลย” น้ำพราวหยิบหมูปิ้งขึ้นกินอย่างเอร็ดอร่อย สลับกับดื่มกาแฟไปด้วย “อ๊า กาแฟสุดยอด”“วันนี้มีประชุมใหญ่ล่ะ” สุกัญญาเริ่มเม้าท์ “จะมีการโหวตแต่งตั้งท่านประธานคนใหม่”“ทำไมต้องโหวต” น้ำพราวสงสัย “ก็ในเมื่อบริษัทนี้เป็นของท่านประธานอยู่แล้ว ท่านจะยกต่อให้ลูกชายก็ไม่เห็นแปลกเลย”“แต่ถ้าบอร์ดบริหารไม่โอเค คุณวินก็ไม่รอดนะ ถึงจะมีหุ้นเยอะที่สุดก็เถอะ ข่าวลือเสียหายเยอะแยะขนาดนั้น ขาดความน่าเชื่อถือขนาดไหน ขึ้นดำรงตำแหน่งแล้วหุ้นตกขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ”“ฉันว่า” ปาลิดารีบพูดแทรกเพราะไม่อยากพูดถึงเขา ไม่อยากได้ยินแม้แต่ชื่อของเขา “เรามาตั้งใจทำงานของเราดีกว่า ใครจะได้เป็นประธานบริษัท หรือใครไม่ได้เป็น ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเราเลย”“ทำไมจะไม่เกี่ยว” สุกัญญาเถียง “ถ้าได้คนไม่เก่งมาบริหาร มันก็แย่เหมือนกันนะ”“แล้วอย่างคุณวินไม่ดีตรงไหน” น้ำพราวยังทำหน้าที่ติ่งของชัชวินได้ดีเสมอ “ที่ผ่านมาเขาก็ทำหน้าที่เหมือนเป็นประธานอยู่แล้ว เขาทำงานแทนพ่อเขาเกือบทุกอย่างแล้วนะ”“ฉันไม่ได้บอกนี่ว่าคุณวินไม่เก่ง ที่ฉันกลัวคือคุณศราต่างหาก ถ้าคนนั้นขึ้นเป็นแทน
Read more

บทที่60...เราไม่ควรแต่งงานกัน

“วันนั้นพยาบาลคนนั้นมาหาพ่อที่ชั้นวีไอพี เธอเอาผลการตรวจของแม่มาให้พ่อดู เพราะแม่ไม่ยอมเข้ารับการรักษา แต่แม่กลับเข้ามาทำร้ายพ่อกับพยาบาลคนนั้นจนได้รับบาดเจ็บ จากนั้นแม่แกก็ขังตัวอยู่ในห้องวีไอพี ไม่ยอมเปิดประตูให้ใครเลย พ่อไม่คิดเลยว่าแม่จะตัดสินใจแบบนั้น” ชัชวินนิ่งงัน หัวใจสั่นไหว “พ่อเป็นคนปลูกต้นไม้ต้นนั้นหรือครับ?”บิดาของเขารู้ได้ทันทีว่าลูกชายถามถึงต้นแก้วที่มีอยู่เพียงต้นเดียวในโรงพยาบาล“เด็กคนนั้น”ชัชวินขมวดคิ้ว “เด็กคนนั้น?”“ก็เด็กผู้หญิงที่อยู่กับแม่แกตอนนั้นไง พ่อจะให้ค่าทำขวัญเธอ แต่เธอกลับขอปลูกต้นไม้ตรงนั้นแทน พ่อก็เลยอนุญาต”เขาอึ้งไปเลย เพราะมันหมายความว่าปาลิดาเป็นคนปลูกต้นแก้วต้นนั้น ต้นไม้แห่งความรักและความทรงจำระหว่างเขากับแม่“พ่อดีใจด้วยนะวิน ที่วันนี้แกได้พิสูจน์ตัวเองจนได้รับการยอมรับจากบอร์ดบริหารและได้ขึ้นเป็น CEO เต็มตัวซะที แต่เรื่องหนูนารา แกก็ควรจะไปเคลียร์กับน้องเขาให้เข้าใจนะ”“ครับ” เขาตั้งใจจะเคลียร์กับศศินาราอยู่แล้ว เพราะเธอควรจะได้รู้ว่าทำไมเขาจึงแต่งงานกับเธอไม่ได้ชัชวินกลับมาที่ห้องทำงาน ด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนคนผิดหวังในชีวิต ทั้งที่ควรจะ
Read more
PREV
1234567
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status