All Chapters of ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ: Chapter 311 - Chapter 320

ภายในหอเก็บคัมภีร์ที่อับชื้น แสงตะเกียงสลัวสาดลงบนใบหน้าคมสันของบุรุษผู้ที่กำลังกวาดมองสตรีเบื้องหน้าอย่างพินิจ ประดุจช่างฝีมือเอกที่กำลังพิจารณาผลงานชิ้นงามที่ตนเป็นผู้สร้างขึ้นมาเองกับมือ แววตาคมกริบจ้องมองใบหน้าชดช้อย มือหนาเชยคางมนขึ้น นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปตามแนวกรามของนางอย่างเนิบนาบ ราวกับกำลังมองหารอยตะเข็บบนใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติที่เขาเป็นผู้มอบให้ เนิ่นนาน…จนนางเริ่มรู้สึกหนาวสะท้าน “อวี่เยี่ยน... บางครั้งข้าก็เกือบจำไม่ได้ ว่าภายใต้หนังหน้าที่เนียนละเอียดกลมกลืนไปกับเลือดเนื้อนี้ แท้จริงแล้วคือ หลี่ซุนเหม่ย”คำเรียกขานนั้นทำให้อวี่เยี่ยน หรือหลี่ซุนเหม่ย ชะงักไปครู่หนึ่ง นางเบือนหน้าหลบสายตาที่ราวกับมองทะลุเข้าไปถึงวิญญาณอันโสมม “ในใต้หล้านี้ไม่มีหลี่ซุนเหม่ยอีกแล้วเพคะ... นางตายไปนานแล้ว ตายไปตั้งแต่วันที่ถูกองค์ชายสองกับพระสนมชิงอวี่มารดาของเขาและชายาเอกซูเหยานั่นประจานความสัมพันธ์ของนางกับท่านเสนาบดีนั่นแล้ว”“หึ... เจ้าหมายถึง…เรื่องที่เจ้าถูกจับได้ว่าลอบมีสัมพันธ์กับเสนาบดีเฒ่าซุนผู้นั้น…ทั้งที่กำลังจะถูกถวายตัวให้พี่รองของข้าน่ะหรือ” เขาเเค่นยิ้มเย็นชา “ช่างเป็นนางจิ

ภายในหอคัมภีร์ร้างยามนี้ถูกแผดเผาด้วยไอราคะเข้มข้นจนแทบสำลัก แสงตะเกียงวูบไหวตามแรงอารมณ์ของชายโฉดหญิงชั่วที่พัวพันกันบนตั่งไม้เก่าคร่ำคร่า เสียงไม้ลั่นประท้วงน้ำหนักที่โถมเข้าใส่ สลับกับเสียงหอบพร่าที่ระงมทั่วห้องอับชื้น หลงจิ้งหรงมิได้ปฏิบัติต่อนางประดุจบุปผางาม ทว่าเขากลับรุกรานร่างนี้ดุจขุนศึกบุกตะลุยยึดป้อมปราการด้วยความบ้าคลั่งมือหนาหยาบกร้านรวบยึดสะโพกมนไว้มั่น ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงบนเนื้อนางจนแดงก่ำ ก่อนจะโถมทะยานตัวตนร้อนผ่าวเข้าสู่กึ่งกลางกายที่ชุ่มโชกประดุจหยาดน้ำผึ้งรสพิษ ทุกจังหวะที่สอดประสานเน้นย้ำถึงอำนาจการครอบครองที่ไร้ซึ่งความอ่อนโยน“เจ้ามันก็แค่ถังรองรับอารมณ์ของข้า... อวี่เยี่ยน” เขาคำรามเสียงต่ำข้างใบหู พลางขบเม้มทรวงอกขาวจนห้อเลือดเป็นรอยช้ำเด่นชัดอวี่เยี่ยนมิได้ตัดพ้อ แต่นางกลับแอ่นกายรับสัมผัสที่จาบจ้วงนั้นอย่างหิวกระหาย เรียวขาเสลาตวัดรัดเอวสอบของมังกรพลัดถิ่นไว้แน่น ส่งยอดปทุมถันที่ชูชันป้อนเข้าไปในปากกว้าง นางใช้เล็บจิกลงบนแผ่นหลังของเขา สลักความเจ็บปวดไปพร้อมกับความกระสันสวาทที่พลุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย“อา... เช่นนั้น ก็จงกระแทกทวนของพระองค์เข้ามาเถิดเพคะ.

รัตติกาลล่วงเข้าสู่ยามซวี่ ตำหนักตงกงตกอยู่ภายใต้ความสงัดเงียบที่หนาวเหน็บ ไป๋ลี่เยว่สะดุ้งตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดที่โรยตัวหนา ร่างกายของนางสั่นเทาผิดปกติ ประดุจถูกแช่อยู่ในสระน้ำแข็ง ไอเย็นประหลาดนั้นมิได้มาจากลมเหมันต์ภายนอก ทว่ามันแทรกซึมออกมาจากลมหายใจ...ทุกครั้งที่นางสูดดมกลิ่นหอมละมุนที่อวี่เยี่ยนจุดทิ้งไว้ให้ก่อนจากไปไป๋ลี่เยว่พยุงกายที่หนักอึ้ง ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เดินโซเซไปยังกระถางธูปหยกขาวข้างแท่นบรรทม แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านหน้าต่างลงมา เผยให้เห็นควันธูปสีขาวหม่นที่ลอยม้วนตัวดุจวิญญาณร้ายที่เฝ้ารอจังหวะปลิดชีพมือที่สั่นเทาหยิบตะเกียบเงินขึ้นมาเขี่ยเถ้าถ่าน ที่ยังกรุ่นอยู่อย่างระมัดระวัง หัวใจของนางเต้นระรัวประดุจเสียงกลองศึก จนกระทั่งปลายนิ้วสัมผัสพบเศษไม้ขนาดเล็กที่ยังไหม้ไม่หมด ผิวของมันเรียบลื่น ทว่ากลับปกคลุมด้วยผลึกขาวขุ่นสะท้อนแสงจันทร์... ดูคล้ายเกล็ดน้ำค้างที่ไม่มีวันละลาย“รากเหมันต์...” นางพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ไป๋ลี่เยว่หยดน้ำลงบนเศษไม้นั้นเพียงหยดเดียว ทันทีที่สัมผัส หยดน้ำกลับแข็งตัว กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีดำขุ่นในพริบตา แผ่ไอเย็นเ

ภายในตำหนักตงกงที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นกฤษณาอันสงบ บัดนี้กลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุราหมักที่ฉุนกึก ผสมปนเปกับกลิ่นแป้งร่ำราคาแพงจนชวนคลื่นไส้ ตำราและฎีกาที่สำคัญต่อบ้านเมืองถูกทิ้งไว้อย่างไร้ระเบียบประดุจขยะไร้ค่าหลงเจิ้งหยางประทับเอกเขนกอยู่บนตั่งยาว ฉลองพระองค์สีเข้มหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกที่ชุ่มเหงื่อและคราบสุรา ในมือกำจอกสุราที่รินจนล้นไว้แน่น สายตาปรือปรอยจ้องมองการร่ายรำอันยั่วยวนของอวี่เยี่ยนประหนึ่งบุรุษผู้ลุ่มหลงในกามตัณหาจนโงหัวไม่ขึ้น“หวงไท่จื่อเพคะ... เสวยอีกสักจอกนะเพคะ สุราหมักจากท้อทิพย์นี้ หม่อมฉันตั้งใจเตรียมมาเพื่อพระองค์โดยเฉพาะ” อวี่เยี่ยนในชุดผ้าไหมบางเบาจนเห็นเรือนร่างวับแวม คลานเข่าเข้ามาประชิดพระวรกาย นางใช้เต้าทรวงอวบอิ่มบดเบียดกระแซะเข้าหาอ้อมแขนของมังกรหนุ่มอย่างถือดี“ดี! เจ้าช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก!” หลงเจิ้งหยางหัวเราะร่วน พลางรวบเอวบางเข้ามากอด สูดดมความหอมที่ซอกคออย่างไม่อายฟ้าดิน “ราชกิจพวกนั้นช่างน่ารำคาญ มีเพียงเจ้า... อวี่เยี่ยนที่ทำให้สำราญใจ จนลืมความวุ่นวายพวกนั้นได้สิ้น” ในจังหวะนั้นเองซูเหวินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียด “หวงไท่จื่อ... นางกำนัลจาก

“หวงไท่จื่อ…ยังมิทรงพักผ่อนอีกหรือเพคะ”เสียงอวี่เยี่ยนอ่อนหวานหยดย้อยดุจหยาดน้ำผึ้งดังขึ้น นางนวยนาดเข้ามาอย่างแช่มช้อยในชุดผ้าไหมสีม่วงอ่อนบางเบา อาภรณ์เนื้อละเอียดแนบสนิทไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้น เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างจงใจเกินพอดี นางโน้มกายลงต่ำใกล้โต๊ะทรงอักษรจนสาบเสื้อแยกออก เผยให้เห็นลำคอขาวระหงและเนินอกรำไร ปอยผมยาวสลวยระลงบนช่วงแขนแกร่งของบุรุษเบื้องหน้าอย่างออดอ้อนกลิ่นกำยานกุหลาบจากกายนางกระจายวนเวียนอยู่ปลายจมูกของหวงไท่จื่อ กลิ่นที่นางจงใจปรุงมาอย่างเข้มข้นจนอบอวลไปทั่วห้องในวันนี้นั้น หาใช่เครื่องหอมธรรมดา แต่มันคืออู๋สิงส่านหรือยาไร้ลักษณ์ ที่หลอมรวมจากสมุนไพรเจ็ดชนิด หากสูดดมพร้อมสุราสูตรพิเศษที่นางผสมผงจุ้ยเมิ่งเซียงหรือกลิ่นฝันเมามาเป็นอย่างดี ต่อให้เป็นพญามังกรก็ต้องหลับใหลไร้สิ้นพยศหลงเจิ้งหยางชะงักพู่กันในมือ เขามิได้เงยหน้าในทันที เขายังคงก้มอ่านฎีกาในมือ ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเพียงเล็กน้อย แววตาฉายวาบเย็นเยียบก่อนจะจางหายไป แปรเปลี่ยนเป็นความหิวกระหายในพริบตา รอยยิ้มที่มอบให้นางอย่างอ่อนโยน ดูประดุจบุรุษกำลังลุ่มหลงสตรีจนมืดบอด“อวี่เยี่ยน…” เสียงต่ำแผ่วราวถูกมน