All Chapters of ท่านโหวพ่ายรัก: Chapter 171 - Chapter 180

สวีจิ้งมู่ได้ยินคำพูดของหลิวหลิงลี่ก็พอเข้าใจ ครั้นบวกกับก่อนหน้านี้ ที่หน่วยลับของหลัวหยางโหวมารายงานเขา ถึงสาเหตุที่พาตัวจางหลิงเยว่มาช้า สวีจิ้งมู่จึงได้รู้ว่าจางอ้ายเหลียนคล้ายนึกสงสัยหลานสาวจึงได้เดินตามไปที่เรือนตะวันตก กว่าที่หญิงสาวตระกูลจางจะสามารถไล่ให้สตรีวัยกลางคนกลับไปได้ก็กินเวลาอยู่พอสมควรสวีจิ้งมู่จึงได้คาดเดาความคิดของหลิวหลิงลี่กับหลัวหยางโหวที่มีต่อจางอ้ายเหลียน ชายหนุ่มจึงได้ปรับเปลี่ยนแผน เผื่อว่าเจ้าของจวนทั้งสองจะเปลี่ยนใจ“เจ้าอย่าได้กังวลเรื่องท่านป้าจางมากไป เดิมทีข้าก็คิดเผื่อเอาไว้แล้วว่า เจ้าและท่านโหวจะต้องกังวลถึงเรื่องนี้ จนทำใจสังหารแม่นางจางไม่ลง”“ท่านวางแผนอันใดไว้อย่างนั้นหรือ?” หลิวหลิงลี่ถามอย่างอยากรู้“ข้าจะบอกเจ้าระหว่างทางแล้วกัน เราเดินไปพูดไปกันเถอะ หากยังยืนคุยกันอยู่เช่นนี้ เจ้าอาจไปไม่ทันห้ามท่านโหวก็ได้ เพราะข้าเองก็เดาใจท่านโหวไม่ค่อยออก ท่านโหวอาจอยากแก้แค้นแทนเจ้า จนอาจลืมคิดถึงท่านป้าจางไป ยิ่งถ้าได้เห็นภาพของสัตว์เดรัจฉานมากตัณหาในยามนี้ อาจจะของขึ้นจนยับยั้งชั่งใจเอาไว้ไม่ไหวก็เป็นได้”เมื่อหลิวหลิงลี่ได้ยินคำพูดของสวีจิ้งมู่ ก็น

“บังอาจยิ่งนัก ข้าจะดูซิว่าใครหน้าไหนมันกล้ามาทำเรื่องเช่นนี้ในจวนของข้า” หลัวหยางโหวแกล้งทำเป็นมีโทสะชายหนุ่มเจ้าของจวนกล่าวจบก็ก้าวเท้ายาวตรงไปยังต้นทางของเสียงอย่างรวดเร็ว ผู้ติดตามคนสนิททั้งห้าของหลัวหยางโหวต่างประหลาดใจไปตาม ๆ กัน แต่ก็อดขำอยู่ในใจไม่ได้ เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่หลัวหยางโหวเล่นละครฉากใหญ่ให้พวกเขาได้เห็น และยังแสดงได้สมจริงอีกด้วย หากพวกเขาทั้งห้าคนไม่รู้มาก่อนล่วงหน้า คงหน้าซีดเพราะหวาดกลัวความเดือดดาลของหลัวหยางโหวไปแล้วส่วนเหล่าแขกเหรื่อเมื่อได้เห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวของเจ้าเมืองอันหยาง ก็ต่างพากันหน้าถอดสี ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นชายหนุ่มเจ้าของจวนเดินไปตามเสียง ความอยากรู้อยากเห็นที่อยู่ในตัว ก็ทำให้ความกลัวที่มีในใจจางลง เหล่าแขกเหรื่อจึงก้าวเท้าเดินตามหลัวหยางโหวไป ด้วยความที่ใคร่อยากเห็นหน้าเจ้าของเสียงครั้นหลัวหยางโหวมาถึงหน้าห้องนอนของเรือนด้านข้าง ก็หยุดฝีเท้าลง เพื่อฟังเสียงที่ดังลอยออกมาจากด้านในห้อง ให้แน่ใจว่าเขานั้นฟังไม่ผิดเมื่อเจ้าเมืองหนุ่มแน่ใจแล้วว่า คนทั้งห้ามิได้อยู่ในห้องเดียวกันอย่างที่เขาได้วางแผนเอาไว้กับสวีจิ้งมู่ ก็คิดจะสอบถามหน่วยลับ แต่พ

ในขณะที่หลิวหลิงลี่กำลังรอน้ำจากบ่าวรับใช้ นางก็หันไปเห็นสวีจิ้งมู่กำลังกลั้นขำ จึงมองสวีจิ้งมู่ด้วยสายตาเชิงตำหนิ เพราะหากเขาไม่ให้คุณชายทั้งสามกินยาเข้าไปในปริมาณมาก ป่านี้พวกเขาก็คงหมดแรงไปแล้ว หรือไม่ก็ต้องได้สติบ้าง และคนสนิททั้งสามของหลัวหยางโหว ก็คงไม่ต้องลำบากแยกคุณชายทั้งสามอยู่เช่นนี้ครั้นสวีจิ้งมู่เห็นสายตาติเตียนของหลิวหลิงลี่ ก็เบี่ยงสายตาหนีทันที ทว่ากลับเลี่ยงไปเจอสายตาอีกคู่ที่ดุดันกว่า เขาจึงหลุบตาลงต่ำหลัวหยางโหวพยายามระบายลมหายใจออกอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นว่าสวีจิ้งมู่ก้มหน้าหลุบตาหนี เพราะไม่เพียงชายหนุ่มตระกูลสวีจะเปลี่ยนแผนโดยที่ไม่บอกเขา แต่ยังพาภรรยาของเขามาเห็นเรื่องไม่งามตา และฟังเสียงหยาบโลนให้เสียหูอีกด้วยครั้นบ่าวรับใช้ตักน้ำมาถึงหลิวหลิงลี่ ก็สั่งให้พวกเขานำไปสาดใส่คุณชายทั้งสามที่อยู่ในห้อง เพียงใช้น้ำไปได้สี่ถังเหล่าคุณชายทั้งสามก็พอได้สติขึ้นมาบ้าง ถึงแม้ว่าฤทธิ์ยาจะยังไม่หมดไปก็ตาม เนื่องจากน้ำในเวลานี้เย็นไม่ต่างจากน้ำแข็งเมื่อคุณชายทั้งสามพอที่จะควบคุมสติได้ ต่างคนจึงต่างแยกย้ายออกจากกัน กุนซือจึงได้สั่งให้พวกเขาสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะออกไปด้า

“ขะ...ข้าชื่อ...” ชายหนุ่มพูดอยู่เช่นนี้สามรอบ ทว่ากลับไม่ยอมเอ่ยชื่อของตนออกมาเสียที ส่วนคณะทูตที่มาจากเมืองฟางตงก็ได้แต่ก้มหน้านิ่งที่เห็นบุตรชายตระกูลใหญ่ทำเรื่องขายหน้าเช่นนี้ หากชายหนุ่มได้เสียกับจางหลิงเยว่ เหล่าคณะทูตจากเมืองฟางตงก็ยังไม่รู้สึกอับอายจนหน้าชาเท่านี้การพูดตะกุกตะกักของชายหนุ่มที่วนไปวนมา ทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณโดยรอบรู้สึกหงุดหงิด ทว่าหลิวหลิงลี่กลับนั่งนิ่งไม่แม้แต่จะเอ่ยถามซ้ำเพื่อทวงคำตอบจนในที่สุดเตียนอี๋ที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณชายทั้งสามก็งุ่นง่านอยู่ไม่สุข เมื่อบวกกับความไม่พอใจตอนที่เขาเข้าไปจับคุณชายทั้งสามแยกออกจากกันก่อนหน้านี้ ทำให้ถูกคุณชายคนนี้ลวนลาม แม่ทัพเตียนอี๋จึงตะคอกใส่เสียงดังด้วยความโมโห“ข้า ข้า อะไรของเจ้า เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตนเองชื่อแซ่อันใด”“ข้าชื่อ..เหออวี่ จากตระกูลเซียวขอรับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ พลางหลุบตาต่ำไม่กล้ามองผู้ใด“ตระกูลเซียว จากเมืองฟางตงอย่างนั้นหรือ?” ขุนนางจากเมืองเฉินเอ่ยขึ้นด้วยความอยากรู้อย่างลืมตัวไม่เพียงขุนนางจากเมืองเฉินเท่านั้นที่สงสัยอยากรู้ แต่ขุนนางจากเมืองต่าง ๆ เองก็ใคร่รู้ไม่ต่างกัน เพียงแต่พวกเขายัง

‘ไม่ว่าความจริงเจ้าจะเป็นบุตรชายของเจ้าเมืองหรือเจ้าแคว้นใด ข้าก็จะให้เจ้าและตระกูลของเจ้าต้องอับอายต่อหน้าคนจำนวนมากให้ได้’เพียงแม่ทัพใหญ่เหยียนได้ยินว่าชายหนุ่มมีจี้หยกขาวสลักลายบงกช ที่ปฐมกษัตริย์แห่งแคว้นเว่ยทรงแกะสลักด้วยพระองค์เอง แม่ทัพใหญ่แห่งเมืองหยวนสุ่ยก็เดินตรงเข้ามาหาหวงสือลิ่วอย่างรวดเร็วส่วนคณะทูตจากเมืองหยวนสุ่ยก็เบิกตาโต ทุกคนพยายามมองหน้าบุรุษหนุ่มที่นั่งคุกเข่าอยู่ เพราะจี้หยกขาวนี้ เจ้าเมืองหยวนสุ่ยเคยประกาศว่า จะยกให้ซื่อจื่อของเมืองหยวนสุ่ยเท่านั้นทางด้านขุนนางของเมืองอื่น ๆ ก็ต่างพากันจ้องมองไปยังหวงสือลิ่วเช่นกัน แต่ว่าพวกเขาหาได้สนใจชายหนุ่มจากตระกูลหวงไม่ พวกเขาเพียงแค่อยากเห็นหยกขาวชิ้นนี้เท่านั้น เพราะหยกขาวสลักลายบงกชน้อยคนนักที่จะได้เห็นของจริง ในเมื่อยามนี้มีคนพกติดตัวมา พวกเขาย่อมอยากเห็นเป็นธรรมดาแม่ทัพใหญ่เหยียนเดินไปถึงตัวหวงสือลิ่ว ก็คว้าคอเสื้อของเขาทันที ครั้นได้เห็นสร้อยคอที่มีจี้หยกขาวห้อยอยู่ สีหน้าของแม่ทัพใหญ่จากเมืองหยวนสุ่ยก็แค้นเคืองขึ้นมาทันตา“มารดาของเจ้าเคยเป็นสาวใช้ในจวนท่านเจ้าเมืองใช่หรือไม่” แม่ทัพใหญ่เหยียนตวาดเสียงดังด้วยความ