جميع فصول : الفصل -الفصل 168

วันต่อมาในเมื่อเผยไจ่เหวินคิดจะจัดการเรื่องของมารดาให้เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว วันนี้จึงเป็นวันที่เขาต้องเคลื่อนศพของสตรีผู้ให้กำเนิดไปฝัง และแน่นอนว่าทุกอย่างล้วนมีคนในจวนหลัวเตรียมความพร้อมเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้วเดิมทีเผยไจ่เหวินคิดนำร่างของมารดาไปฝังที่เมืองอันป๋อ แต่ครั้นคิดขึ้นได้ว่า เผยฮูหยินคงไม่มีทางอยู่เฉย ดังนั้นมารดาของเขาย่อมไม่ได้อยู่อย่างสงบ และในเมื่อยามนี้เขาเป็นบุตรบุญธรรมของเฉินอี้เหรินแล้ว อย่างไรเสียก็ต้องกลับมาที่เมืองอันหยาง เพื่อเยี่ยมเยียนท่านแม่บุญธรรม เขาจึงตัดสินใจฝังสตรีผู้ให้กำเนิดเอาไว้ที่เมืองอันหยาง และใช้โอกาสที่จะต้องมาอวยพรวันเกิดของเฉินอี้เหรินในทุกปี มาหามารดาที่นอนหลับใหลไม่มีวันฟื้นตื่นด้วยในขณะที่เผยไจ่เหวินและผู้ติดตามทั้งสาม รวมถึงคนตระกูลหลัวเดินขบวนนำร่างไร้วิญญาณของอนุเหมย ไปยังสถานที่อันสงบที่หลัวหยางโหวได้เตรียมเอาไว้ แม่ทัพเติ้งอีทั่นกับรองเสนาบดีฟู่ปู้ฝานก็เข้ามายังเมืองอันหยางคราแรกไป๋ฉินหลงคิดจะให้ขุนนางปลายแถวมาพาเผยไจ่เหวินกลับเมือง ทว่าครั้นคิดไปคิดมา จึงได้ส่งแม่ทัพเติ้งอีทั่นกับรองเสนาบดีฟู่ปู้ฝานมา เพราะอย่างไรการที่จะเข้าออกจวน

“พวกเจ้ามาจับพวกมันให้ข้า!” แม่ทัพเติ้งอีทั่นออกคำสั่งเสียงดังครั้นได้ยินเสียงเรียกจากผู้เป็นนาย เหล่าทหารที่ติดตามขุนนางทั้งสองที่อยู่ทั้งในและนอกโรงน้ำชา รีบก้าวเท้ายาวกรูกันเข้ามาล้อมชายหนุ่มทั้งสี่คนเอาไว้อย่างรวดเร็วบุรุษทั้งสามที่ติดตามเผยไจ่เหวินจับดาบที่ตนเองพกมาแน่นขึ้น พวกเขาเตรียมพร้อมรับมือหากถูกอีกฝ่ายรังแก ถึงจะคำนวณจากจำนวนคนแล้วว่าไม่อาจสู้ได้ แต่หากจะต้านคนเหล่านี้เพื่อให้เจ้านายของพวกเขาได้หนีก็หาใช่เรื่องยากแม่ทัพเติ้งอีทั่นกับรองเสนาบดีฟู่ปู้ฝานมองหน้าเผยไจ่เหวินอย่างคาดหวังว่า จะได้พบความหวาดกลัวอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่ม ทว่าพวกเขากลับต้องผิดหวังเมื่อเห็นมุมปากของคุณชายรองตระกูลเผยยกขึ้นข้างหนึ่ง อีกทั้งแววตายังไร้ซึ่งความหวั่นเกรง“พวกท่านคิดว่าข้าบังเอิญแวะมาจิบน้ำชาจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?” เผยไจ่เหวินเอ่ยพลางยกคิ้วทั้งสองข้างขึ้นแล้วเอียงหน้าลงเล็กน้อยอย่างคนสงสัย ทว่าเขาหาได้อยากฟังคำตอบไม่“หากพวกท่านอยากกลับไปในสภาพเช่นเดียวกันกับบุตรสาวของท่านเจ้าเมือง และพี่ชายต่างมารดาของข้า พวกท่านก็ลงมือได้เลย”เผยไจ่เหวินเอ่ยด้วยสีหน้าท้าทาย ถึงในใจจะไม่มั่นใจนักว่าหลัว

เมื่อหลัวหยางโหวกับแม่ทัพทั้งสามข้างกาย รวมถึงหลิวเลี่ยงลี่มาถึงโรงน้ำชา ก็เห็นขุนนางต่างถิ่นทั้งสองกับคุณชายตระกูลเผยพูดคุยกันด้วยท่าทีเป็นมิตร พวกเขาจึงไม่ได้ลงจากหลังม้าบุรุษที่อยู่ในโรงน้ำชาได้ยินเสียงฝีเท้าม้าหลายตัวก็หันไปมองตามเสียง ครั้นเห็นบุรุษหนุ่มองอาจอยู่บนหลังม้า ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินออกไปหาหลัวหยางโหวทันที มัชฌิมบุรุษทั้งสองเข้าไปทำความเคารพเจ้าเมืองหนุ่มตามมารยาท“ข้ารู้จุดประสงค์ที่พวกท่านเดินทางมาแล้ว แต่อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดท่านแม่ของข้าแล้ว เช่นนั้นพวกท่านก็อยู่ร่วมงานเลี้ยงก่อนเถอะ จะได้ถือโอกาสนี้ทำความรู้จักกับคณะทูตจากเมืองต่าง ๆ ด้วย ส่วนคนที่เผยฮูหยินส่งมาข้าได้ส่งคนไปจัดการแล้ว รับรองว่าจะไม่ทำให้พวกท่านต้องลำบากใจ”เจ้าเมืองหนุ่มเอ่ยขึ้นโดยไม่รอให้ขุนนางต่างเมืองพูดอันใดขึ้นมา ในเมื่อเผยไจ่เหวินดึงขุนนางทั้งสองมาเป็นพวกได้แล้ว หลัวหยางโหวจึงไม่คิดทำให้ขุนนางวัยกลางคนทั้งสองต้องอึดอัดใจ“ขอบคุณขอรับท่านโหว” ขุนนางจากเมืองอันป๋อทั้งสองประสานเสียงตอบพร้อมกันเติ้งอีทั่นกับฟู่ปู้ฝานได้ยินคำพูดของหลัวหยางโหว ก็รู้ทันทีว่า หากเมื่อครู่พวกเขาลงมือกับเผยไจ่

เมื่อความเสียวซ่านเข้าสู่ร่างของหญิงสาว ความถี่ของมือที่รูดขึ้นรูดลงก็ถี่ยิบตามไปด้วย มือเล็กที่สาวขึ้นลงทำเอาชายหนุ่มสิ้นสุดความอดทน“อา!!! น้องหญิง ขะ ข้าไม่ไหวแล้ว” ชายหนุ่มเงยหน้าเผยอปากหายใจถี่ ก่อนจะปล่อยน้ำรักขาวขุ่นอุ่นร้อนพุ่งออกมาจากส่วนปลาย หยาดน้ำขาวขุ่นทะลักไหลเปรอะเปื้อนตามมือและผิวกายของหญิงสาวหลัวหยางโหวโน้มใบหน้าบดจูบปากแสนน่าเอ็นดูอีกครั้งอย่างพอใจ ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าใกล้มือมาเช็ดทำความสะอาดน้ำขาวขุ่นที่เลอะเทอะบนตัวของสตรีตรงหน้าทว่าเพียงหลัวหยางโหวทำความสะอาดเรือนร่างของหญิงสาวเสร็จ หลิวหลิงลี่ก็ลุกขึ้นนั่งคร่อมบนตัวชายหนุ่มทันที ช่วงล่างที่ชื้นแฉะของหญิงสาว ทาบทับลงบนมังกรที่เพิ่งเริ่มหดตัวลง แต่เพียงหญิงสาวขยับสะโพกของนางเบา ๆ ให้ช่วงล่างได้เสียดสีกับเจ้ามังกร จากที่กำลังหดตัวก็ขยายตัวตื่นขึ้นมาพองโตเหมือนเดิม“อืม...อา” ปากของหญิงสาวส่งเสียงครางต่ำยั่วคนใต้ร่างเสียงครางหวานล้ำเปล่งออกมาปลุกเร้าอารมณ์ให้มังกรตัวเขื่องตื่นขึ้นเต็มตัว ทว่าบุรุษหนุ่มก็ยังคงพยายามควบคุมอารมณ์ของตนเองเอาไว้ ให้หญิงสาวได้เป็นฝ่ายควบคุม ส่วนเขาได้แต่ระบายอารมณ์ด้วยการใช้ริมฝีปากขบเม้น