All Chapters of ท่านโหวพ่ายรัก: Chapter 191 - Chapter 200

“นายหญิงช่างเมตตาหลิงเยว่ยิ่งนัก ไม่เพียงแต่เติมสินเดิมให้นาง วันนี้หลิงเยว่จะออกเรือน นายหญิงยังมาแสดงความยินดีด้วยตัวเองอีก” หนึ่งในสาวใช้ที่มาช่วยจางหลิงเยว่แต่งตัวเก็บข้าวของเอ่ยขึ้นส่วนสาวใช้คนอื่น ๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิ ข้าอิจฉาเจ้าจริง ๆ นะหลิงเยว่” สาวใช้อีกคนเอ่ยกับจางหลิงเยว่ ก่อนที่คนอื่น ๆ จะงุมงำพูดถึงเรื่องนี้ต่อเมื่อได้ยินคนเอ่ยชมหลิวหลิงลี่ จางหลิงเยว่ก็ได้แต่ปั้นหน้ายิ้ม ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความโกรธ นางระบายความอัดอั้นด้วยการกำมือแน่นขึ้นกว่าเก่า จนเล็บจิกเข้าเนื้อเลือดไหลซึมออกมา“พวกเจ้าอย่าได้อิจฉาไปเลย หากต่อไปพวกเจ้าแต่งงานออกเรือน ข้าเองก็จะเพิ่มสินเดิมให้พวกเจ้าเช่นกัน ถึงอาจไม่ได้มากเท่าหลิงเยว่ แต่ก็พอให้บ้านสามีไม่กล้ารังแกพวกเจ้าแน่นอน” หลิวหลิงลี่เอ่ยพร้อมฉีกยิ้มกว้างเหล่าสาวใช้ได้ยินก็รีบคุกเข่า พร้อมกับเอ่ยเสียงดัง “ขอบคุณนายหญิงเจ้าค่ะ”เหล่าสาวใช้รู้ดีว่าคำพูดนี้ของหลิวหลิงลี่มิใช่พูดออกมาเล่น ๆ เพื่อให้พวกนางมีความหวัง เพราะตั้งแต่หลิวหลิงลี่เข้าจวนมา ก็เพิ่มเงินและให้ของรางวัลมีค่ากับบ่าวและสาวใช้ในจวนหลัวไม่น้อย โดยเฉพาะคนที่ทำงานอยู่ในเรื

คณะทูตจากเมืองหนานเหลียนที่ต้องรีบมาก่อนเวลานัดหมาย ที่ได้บอกไว้กับจางอ้ายเหลียนและเฉินอี้เหริน เพราะพวกเขาอยากเดินทางออกไปพร้อมกับคณะทูตอีกสามเมือง ที่จะออกเดินทางในยามเซิน [1] เพื่อไปให้ถึงจุดพักม้าก่อนมืดค่ำถึงคณะทูตจากเมืองทั้งสี่จะรู้ว่าร่างกายของคุณชายทั้งสี่ และจางหลิงเยว่ยังไม่พร้อมกับการเดินทาง แต่เหล่าขุนนางในคณะทูตคิดเพียงว่า ขอแค่ให้ได้ออกจากเมืองอันหยางไปก่อน แล้วค่อยหยุดค้างคืนที่โรงเตี๊ยมเพื่อให้พวกเขาได้พักฟื้น ก็คงไม่ทำให้พวกเขาถึงตาย เพราะอย่างน้อยคนที่อยู่นอกเมืองก็คงไม่รู้เรื่องที่คุณชายเหล่านี้สร้างเอาไว้ เหล่าขุนนางในคณะทูตจะได้ไม่ต้องมาแบกหน้ารับคำนินทาด่าทอแทนพวกเขาทั้งห้าแต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่า ความผิดหวังและความอับอายกำลังรอพวกเขาอยู่ เพราะไม่ว่าพวกเขาจะแวะพักที่จุดพักไหนก็ตาม ข่าวลือเรื่องคุณชายมักมากก็โจษจันไปถึงที่นั่น สร้างความอับอายทำให้พวกเขาต้องคิดไตร่ตรองใหม่ว่า หากต่อไปยังปล่อยให้คุณชายตระกูลใหญ่ในเมืองของตนเอง ทำตามอำเภอใจเช่นนี้อีก สักวันพวกเขาก็ต้องไปทำเรื่องน่าอับอาย ให้ผู้คนซุบซิบนินทา จนกลายเป็นที่เลื่องลือเช่นนี้อีกเหมือนกัน เหล่าขุนนางในคณ

เช้าวันต่อมาขบวนของบุรุษทั้งสามที่จะเดินทางไปยังเมืองของตนเอง ตั้งขบวนอยู่นอกประตูเมืองเรียบร้อย พร้อมที่จะเดินทางทุกเมื่อส่วนบุรุษสี่คนที่จะต้องเดินทางไกล หลังจากตรวจสอบขบวนเดินทางของตัวเองเรียบร้อย ก็พากันยืนรอหลัวหยางโหว เฉินอี้เหริน และหลิวหลิงลี่ที่หน้าประตูเมือง เพื่อเอ่ยลาเป็นครั้งสุดท้ายในขณะที่รอคนจากจวนหลัวทั้งสาม คนสนิทของหลัวหยางโหวทั้งห้า กับหลิวเลี่ยงลี่และเผยไจ่เหวิน ต่างล้อมวงกันเพื่อเอ่ยลากันและกันแม่ทัพชินเทียนกับแม่ทัพเตียนอี๋ก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยฝากให้แม่ทัพทั้งสอง และกุนซือดูแลหลัวหยางโหวให้ดี ถึงพวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่า คนทั้งสามจะดูแลเจ้าเมืองหนุ่มเป็นอย่างดี แต่เพราะแม่ทัพทั้งสองอยู่เคียงข้างหลัวหยางโหวมาตั้งแต่เขายังเด็ก ดังนั้นจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ถึงเตียนอี๋จะเศร้าแต่เขาก็ยังรู้ว่า หลังจากเสร็จภารกิจ เขาก็จะได้กลับมาที่เมืองอันหยาง ต่างกับชินเทียนที่ต้องไปอยู่ที่เมืองฟางตงถาวร เขาจึงปล่อยให้แม่ทัพชินเทียนได้มีเวลาเอ่ยร่ำลากับคนอื่น ๆ มากกว่าตนเองเพียงไม่ถึงสองเค่อเจ้าของจวนหลัวทั้งสามก็มาถึง ห่าวซวน ฟางเซียว และกุนซือจึงเดินไปยืนด้านหลังของคนทั้งสาม ส่วนเตียนอี

9เดือนต่อมาเช้าวันนี้มีของขวัญจากเมืองต่าง ๆ มากมายถูกส่งมาที่จวนตระกูลหลัว เพื่อมอบให้ซื่อจื่อน้อยในวัยครบสามเดือน ถึงแม้ว่าหลัวหยางโหวกับหลิวหลิงลี่จะมิได้จัดงานเลี้ยงใหญ่โตก็ตาม เพราะทั้งสองรู้ดีว่าญาติพี่น้องของตนเอง กำลังยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของบ้านเมือง โดยเฉพาะเรื่องการขยายการค้า หากทั้งสองจัดงานเลี้ยงอย่างเป็นทางการ เฉินฟางหลาง หลิวตงกับหลิวเลี่ยงลี่ และเผยไจ่เหวินก็จะต้องเดินทางมาที่เมืองอันหยาง เพื่อร่วมงานเลี้ยงครบสามเดือนของหลัวอันอวี่ และอีกเหตุผลคือยามนี้เงินในคลังเกือบครึ่งถูกนำไปสร้างวังหลวง ผู้เป็นนายแห่งจวนหลัวทั้งสองจึงจำเป็นต้องมัธยัสถ์เอาไว้ก่อน ดังนั้นในงานเลี้ยงวันนี้นอกจากเหล่าขุนนาง ก็มีเพียงคนสนิททั้งสามของหลัวหยางโหว และสวีจิ้งมู่ที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากเมืองหนานเหลียน หลังจากกลับไปเยี่ยมบิดามารดามาเท่านั้นเดิมทีสวีจิ้งมู่คิดจะกลับมาให้ทันหลิวหลิงลี่คลอดบุตร ทว่าจางหลิงเยว่กับซางเซิ่นจือกำลังป่วยหนักด้วยกามโรค หลัวหยางโหวจึงขอให้ชายหนุ่มตระกูลสวีอยู่ที่เมืองหนานเหลียน จนกว่าทั้งสองจะตายจากไป เพื่อจะได้นำข่าวนี้มาส่งให้กับจางอ้ายเหลียนได้รู้ เพราะหากเป็นคนขอ

เด็กชายตัวน้อยมองบุรุษหนุ่มผู้ให้กำเนิด ก่อนจะหันมาหาบุรุษหนุ่มที่อุ้มเขาเอาไว้แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน“ท่านอา ท่านใจดีอ่อนโยนกับข้าเสมอเลยขอรับ เพราะแบบนี้ข้าถึงชอบท่านที่สุดเลย”ประโยคนี้ของหลัวอันอวี่ทำเอาหลัวหยางถึงกับกำหมัดแน่น หน้าดำหน้าแดงขึ้นทันตา เพราะคำว่าชอบจากปากของบุตรชาย เขาเองยังไม่เคยได้ฟังสักครา ทว่าโอรสของเขากลับกล่าวคำนี้กับผู้อื่น“แต่ข้าไม่เป็นไรขอรับ ท่านพ่อพูดถูกแล้ว อย่างไรข้าก็เป็นบุรุษ ล้มแค่นี้ข้าไม่เป็นไรหรอกขอรับ ท่านอาอย่าได้กังวลเลย” หลัวอันอวี่พูดจบก็ยิ้มให้สวีจิ้งมู่คุณชายตระกูลสวียิ้มตอบก่อนจะปล่อยหลัวอันอวี่ลงยืน แล้วจัดแจงอาภรณ์ให้เด็กชายตัวน้อยตรงหน้า พลางเอ่ยด้วยความอบอุ่น “เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”“จิ้งมู่หากเจ้าชอบเด็กขนาดนี้ ทำไมไม่แต่งภรรยาสักคนแล้วมีบุตรเป็นของตนเองสักทีเล่า มาคอยเอาอกเอาใจบุตรของผู้อื่นอยู่ได้”สวีจิ้งมู่ได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของหลัวหยางฮ่องเต้ ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะประสานมือเอ่ยหยอกเย้าอย่างอารมณ์ดี“ฝ่าบาททรงตรัสเช่นนี้ก็ไม่ถูก บุตรของผู้อื่นเสียที่ไหนกันพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อฮองเฮาเป็นสหายของกระหม่อม เช่นนั้นบุตรชายของฮองเฮา ย่