All Chapters of ท่านโหวพ่ายรัก: Chapter 181 - Chapter 190

คำพูดของหลิวหลิงลี่ทำให้ทุกคนที่มาจากเมืองหยวนสุ่ย รู้สึกผิดต่อหลัวหยางโหวกับหลิวหลิงลี่เป็นอย่างมาก ทั้งที่วันนี้เป็นวันเกิดของหลัวฮูหยิน ในจวนควรมีแต่เรื่องมงคล แต่เจ้าของจวนกลับต้องมาเห็นการกระทำอัปมงคลที่หวงสือลิ่วทำเอาไว้ และต้องมารับรู้เรื่องไม่งามหน้าในเรือนหลังของเจ้าเมืองหยวนสุ่ยอีกแม่ทัพใหญ่เหยียนร่วมถึงคณะทูตจากเมืองหยวนสุ่ย จึงประสานมือโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม เพื่อขอโทษหลัวหยางโหวกับหลิวหลิงลี่ ก่อนที่ทุกคนจะเดินกลับไปเข้าที่ความอยากรู้ในเรื่องเรือนหลังของท่านเจ้าเมืองหยวนสุ่ย ทำให้คนที่อยากเห็นหยกขาวสลักลายบงกช ที่ปฐมกษัตริย์แห่งแคว้นเว่ยแกะสลักด้วยพระองค์เองนั้น ลืมไปเสียสนิทครั้นแม่ทัพใหญ่เหยียนกับขุนนางวัยกลางคนเดินกลับไปเข้าที่ หวงสือลิ่วก็กลับมาคุกเข่าตามเดิม หลิวหลิงลี่ก็ไม่รอช้าที่จะจัดการเรื่องราวให้จบ“คุณชายหวง เชิญท่านเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังที”“ข้าเองก็ไม่มีเรื่องใดจะเอ่ยเสริมต่อ ทุกอย่างล้วนเป็นอย่างที่สหายเซียวกล่าว”หลิวหลิงลี่ฟังจบก็ไม่ได้เอ่ยอันใด นางเพียงหันหน้าไปมองหญิงชายคู่หนึ่งที่อยากแก้ต่างให้ตนเองเต็มทีแล้ว“คุณชายซาง เจ้า

“เช่นนั้นก็มาสรุปบทลงโทษกันให้เรียบร้อยเถอะ จะได้ไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของทุกท่าน...”ยังไม่ทันที่หลิวหลิงลี่จะเอ่ยถึงบทลงโทษ เสียงของหลัวหยางโหวก็ดังแหวกอากาศมาด้วยความเย็นชาละคนโทสะราวกับไม่พอใจใคร นั่นเพราะเขาไม่คิดว่าหลิวหลิงลี่จะปล่อยคนทั้งห้าไปง่าย ๆ เช่นนี้“เดี๋ยวก่อน...”หลิวหลิงลี่เหลียวไปมองใบหน้าเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง ทำให้อารมณ์เดือดดาลของหลัวหยางโหวชะงักไปในทันที ปากของหลัวหยางโหวหุบลงอย่างรวดเร็ว‘วันนี้ทำไมยายตัวเล็กนี่จึงได้ดุผิดปกตินะ!’ หลัวหยางโหวคิดในใจ ก่อนเอ่ยออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความอาย ชายหนุ่มเจ้าของจวนมองไปยังบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ทางด้านข้างของหลิวหลิงลี่ ก่อนออกคำสั่ง“พวกเจ้าไปเอาไม้ลงทัณฑ์มา”หลัวหยางโหวรู้ว่าอย่างไรด้วยกฎของจวนคนทำผิดย่อมต้องถูกโบย ส่วนบทลงโทษอื่นดูจากสีหน้าของภรรยาตัวน้อยแล้ว เขาคงไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเกี่ยว“เดิมทีเรื่องหนุ่มสาวพลอดรักกัน ก็หาใช่เรื่องผิด จะผิดก็ผิดที่พวกเจ้าทำไม่ถูกที่ถูกทาง และไม่รักษาธรรมเนียมเท่านั้น ส่วน...” หลิวหลิงลี่แสร้งยกมือปิดปากด้วยผ้าเช็ดหน้า ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงอาย ๆ“ส่วนการร่วมรักของคุณชายทั้งสาม ก็เป็นเพียงเร

ครั้นเมื่อหลิวหลิงลี่เห็นว่านางสามารถใช้ปากของตนเอง ทำให้ปากของหลัวหยางโหวหยุดนิ่งได้ นางก็ผละปากออกจากเขา ทว่ามีหรือชายหนุ่มจะยินยอมเจ้าเมืองหนุ่มคว้าลำคอขาวของภรรยารักเอาไว้แน่น ก่อนจะใช้ริมฝีปากบดจูบริมฝีปากของอีกฝ่าย เรียวลิ้นอุ่นร้อนแทรกเข้าไปในโพรงปากของหญิงสาว ลิ้นของเขาขยับตวัดไปมาอย่างช่ำชอง เพียงครู่เดียวสติทุกอย่างก็ค่อย ๆ เลือนหาย ความหวานล้ำและนุ่มนวลชวนหลงใหล ทำให้บุรุษหนุ่มไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป ยิ่งเขาได้จูบก็ยิ่งติดใจจนไม่อยากถอยห่าง ยิ่งได้ดูดดึงชิมรสหวานเขาก็ยิ่งรู้สึกกระหายจนในที่สุดหญิงสาวก็เริ่มรู้สึกหายใจติดขัดจวนเจียนจะขาดใจ จึงได้ใช้มือทุบลงไปบนแผงอกของบุรุษตรงหน้า เพื่อให้ชายหนุ่มปล่อยนาง ทว่าเขากลับบดจูบหญิงสาวร้อนแรงขึ้นกว่าเก่า ราวกับจูบครั้งนี้คือบทลงโทษที่อยากทำให้ภรรยารักจดจำให้ขึ้นใจแต่เพียงไม่นานเมื่อหลัวหยางโหวเห็นว่าแรงที่ภรรยาตัวน้อยใช้ทุบตนเองนั้นอ่อนแรงลง เขาก็ปล่อยริมฝีปากของนางให้เป็นอิสระ หญิงสาวหายใจหอบเหนื่อยอีกทั้งยังรู้สึกเวียนหัวจนขาอ่อนแรงหลัวหยางโหวที่จับตามองภรรยารักอยู่ถึงกับใบหน้าซีดขาว เขารีบใช้แขนแกร่งช้อนตัวนางเอาไว้ในอ

“ท่านแม่...” หลัวหยางโหวลากเสียงยาวกุนซือข่ายตั๋วกับพ่อบ้านประจำจวน มองภาพสองแม่ลูกหยอกล้อกันด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ทั้งสองจะนึกถึงผู้ล่วงลับในใจ‘นายท่านทั้งสอง ยามนี้พวกท่านไม่จำเป็นต้องห่วงอันใดอีกแล้ว ท่านเห็นแล้วใช่หรือไม่ว่า ตอนนี้ท่านโหวกับฮูหยินมีความสุขมากเพียงใด วันครบรอบวันตายของพวกท่านในปีหน้า ก็จะมีคนไปทำความเคารพหลุมศพของพวกท่านเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว’ บุรุษวัยกลางคนทั้งสองรู้สึกตื้นตันใจ ในที่สุดพวกเขาก็ทำในสิ่งที่นายท่านตระกูลหลัวคนก่อน ฝากฝังเอาไว้ได้สำเร็จหลิวหลิงลี่เห็นสีหน้าของทุกคนในห้องก็ไม่อยากขัดความสุขของทุกคน แต่อย่างไรนางก็ต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย มิเช่นนั้นหลังจากนี้อาจต่างคนต่างพูดจนแม่สามีของนางจับพิรุธได้“ว่าแต่ท่านแม่ ทำไมถึงมาที่เรือนด้านข้างอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” หลิวหลิงลี่แสร้งเอ่ยถามทั้งที่นางก็รู้อยู่แก่ใจดี“จริงสิ! เกือบลืมไปเลย เกิดอันใดขึ้นกับหลิงเยว่อย่างนั้นหรือ? เหตุใดคนรับใช้จึงมารายงานข้าว่า นางถูกโบย” เฉินอี้เหรินอยากฟังเรื่องทั้งหมดจากปากของหลิวหลิงลี่ จึงไม่ได้บอกลูกสะใภ้ว่า สาวรับใช้รายงานนางว่าอย่างไรบ้าง“ลูกต้องขอโทษท่านแม่กับท่านป้

“เจ้าโดนตบจนสมองกลับไปแล้วสินะ หรือไม่ก็เป็นพวกที่ชอบทระนงตัวว่าตนเองเก่งและฉลาดเกินใคร จึงได้คิดว่าท่านโหวไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นภายในจวน ช่างโง่เขลาและน่าขันยิ่งนัก” จงเอ่าเอ่ยเสียงเหยียดหยาม สีหน้าดูแคลนอีกฝ่ายอย่างชัดเจนจางหลิงเยว่หน้าตาตื่นด้วยความกลัว เมื่อได้ยินว่าหลัวหยางโหวทราบเรื่องทั้งหมดแล้ว แต่ทว่าเพียงไม่กี่ลมหายใจ ใบหน้าของนางก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้น สตรีตระกูลจางคิดว่าที่หลิวหลิงลี่เลือกจัดการนางด้วยวิธีนี้ แทนที่จะสังหารนางตามความผิดที่นางก่อ ทั้ง ๆ ที่รู้เรื่องราวทั้งหมดดี แต่กลับซ้อนแผนให้นางเสียความบริสุทธิ์ นั่นเป็นเพราะสตรีจากตระกูลหลิวกลัวว่าชายหนุ่มเจ้าของจวนจะเอ่ยขอชีวิตของนางเอาไว้ ดังนั้นหลิวหลิงลี่จึงทำให้นางแปดเปื้อน เพื่อไม่ให้หลัวหยางโหวคิดรับนางเป็นอนุ และทำให้นางอยู่ในจวนแห่งนี้ไม่ได้อีกต่อไป“เช่นนี้นี่เอง! ถึงว่านายหญิงของพวกเจ้ามิว่าเช่นไร ก็ไม่ยอมปล่อยให้ข้าอยู่ที่จวนหลัว” จางหลิงเยว่ยิ้มร้ายก่อนเอ่ยต่อ“ยิ่งเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าก็ยิ่งสมควรสำเหนียกตัวเองให้ดีมิใช่หรือ เพราะการที่ท่านโหวไม่ลงโทษข้า ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าข้าทำอันใดลงไป อาจเป็นเพราะท่านโหวก็มีใจให