Lahat ng Kabanata ng ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kabanata 991 - Kabanata 1000

“เอามือสกปรกของพวกเจ้าออกไป กล้าดีอย่างไรมาทำกับข้าเช่นนี้ รอให้กองทัพแคว้นเยี่ยนมาถึง ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด!”หลี่หลงที่ถูกมัดแน่นร้องอาละวาดไม่หยุด แต่กลับไม่อาจหยุดยั้งกองทัพต้าโจวที่คุมตัวเขาไปบนกำแพงวังเซวียหวยเต๋อไม่ได้เดินตามมาด้วยกัน แต่นำทัพไปกวาดล้างทัพกบฏที่เหลือโอกาสที่หาได้ยากเช่นนี้ เขาจะยอมพลาดได้อย่างไรต้องใช้โอกาสนี้กวาดล้างทัพกบฏให้สิ้นซาก กอบกู้สถานการณ์คืนมาขณะที่เซวียหวยเต๋อนำทัพไปกวาดล้างกบฏ หลี่หลงก็ถูกคุมตัวขึ้นมาบนกำแพงวังฉู่หนิงมองหลี่หลงที่อยู่ในสภาพผมเผ้ารุงรัง เผยสีหน้าสนุกสนาน “อุ้ย นี่มันเหลียงอ๋องมิใช่หรือ?”ดวงตาหลี่หลงเต็มไปด้วยความแค้น เขาจ้องฉู่หนิงตาขวาง “เป็นเพราะเจ้า หากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่เป็นแบบนี้!”ฉู่หนิงยกยิ้มบาง ๆ “ถูกต้อง แผนการทั้งหมดในคืนนี้เป็นฝีมือของข้า รวมถึงเรื่องที่ตระกูลใหญ่แสร้งยอมจำนนด้วย”“หมาย…หมายความว่าอย่างไร?”หลี่หลงมีสีหน้าประหนึ่งเห็นผี เขาร้อนรนขึ้นมาทันใดและรีบถามต่อ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”ฉู่หนิงยักไหล่ “ก็หมายความตรงตัว ตระกูลใหญ่แสร้งทำเป็นจำนนต่อเจ้า แต่เมื่อพวกเจ้าบุกเข้าเมืองก็ปิดประตูตีสุ

หลังจากที่ฉู่หนิงจับกุมหลี่หลงได้เรียบร้อยก็กลับไปที่ตำหนักลี่เจิ้งภายในตำหนักลี่เจิ้งตอนนี้ อู่จ้าวอุ้มท้องแก่ใกล้คลอดเดินกลับไปกลับมาอยู่หลังม่านไข่มุกแม้นางจะรู้แผนการของฉู่หนิงในค่ำคืนนี้ แต่หากบอกว่าไม่เป็นกังวลเลยคงเป็นเรื่องโกหกอย่างไรเสีย การปล่อยทัพกบฏเข้ามาในเมืองก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ หากไม่สามารถกำจัดทัพกบฏได้ภายในเวลาอันนั้น กองทัพแคว้นเยี่ยนที่อยู่ด้านนอกก็จะร่วมโจมตีกับทัพกบฏที่อยู่ด้านในเมื่อถึงเวลานั้น เมืองลั่วจะตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมของศัตรูขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกตำหนัก เมื่อหันไปมองก็พบว่าฉู่หนิงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอู่จ้าวตาลุกวาว เพิ่งจะนึกอยากเดินเข้าไปหา แต่ท้องที่ใหญ่โตกลับทำให้เดินได้ช้ามากฉู่หนิงเห็นดังนี้ก็ร้อนใจ รีบถลาเข้าไปหาและกล่าวเสียงเบา “ท่านใกล้คลอดอยู่แล้ว เหตุใดไม่นอนพักผ่อน”อู่จ้าวสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงจากคำพูดของฉู่หนิงก็รู้สึกอบอุ่นในใจ ยิ้มบาง ๆ ว่า “เราเป็นห่วงว่าแผนการในค่ำคืนนี้ของพวกเจ้าจะเกิดเหตุไม่คาดคิด แต่ดูจากท่าทีเริงร่าของเจ้าแล้ว แผนการคงสำเร็จลุล่วงสินะ”ฉู่หนิงยกยิ้มแล้วพยักหน้า “ถูกต้อง

สิ้นเสียงสั่งการของเยี่ยนอวี้เฉิง กองทัพแคว้นเยี่ยนก็เริ่มรวมพลและทหารสองหมื่นนายที่ถูกหลี่หลงทิ้งไว้นอกเมืองก็ได้รับคำสั่งให้เข้ามารวมกับค่ายทหารกองทัพแคว้นเยี่ยนตอนนี้ทัพกบฏสองหมื่นนายไม่มีผู้นำ ทำได้เพียงฟังคำสั่งของเยี่ยนอวี้เฉิงทัพกบฏซึ่งเคยมีเจ็ดหมื่นคน บัดนี้เหลือเพียงสองหมื่น คนที่เข้าไปในเมืองเมื่อคืนนี้ หากไม่ถูกสังหารก็ถูกจับ หรือไม่ก็กำลังหลบหนีทหารสองหมื่นนายนี้ไม่มีที่ไป ได้แต่หันมาเข้าพวกกับกองทัพแคว้นเยี่ยนแม้กองทัพแคว้นเยี่ยนจะเสียกำลังพลจากการบุกเมืองเมื่อหลายวันก่อน แต่อย่างไรขุมกำลังหลักก็ยังคงอยู่ ทั้งสองฝ่ายรวมกันแล้วมีกำลังพลแสนนายส่วนทหารรักษาการณ์ภายในเมือง หลายวันนี้ก็มีการสูญเสียเช่นกัน แต่ไม่ได้มากมาย ตอนนี้ยังเหลือกำลังพลอีกเจ็ดหมื่น!เพียงแค่คืนเดียว ความต่างของจำนวนกำลังพลพลันลดน้อยลงจนแทบไม่เหลื่อมล้ำกัน เมื่อประกอบกับการที่เป็นฝ่ายตั้งรับในเมืองแล้ว ฝ่ายต้าโจวจึงครองความได้เปรียบทางภูมิยุทธศาสตร์การรวมพลครั้งใหญ่ของกองทัพแคว้นเยี่ยนย่อมไม่รอดพ้นจากสายตาของทหารรักษาการณ์ พวกเขานำข่าวไปรายงานทันทีตำหนักลี่เจิ้ง ภายในลานกว้างฉู่หนิงยังคง

“ฮึ คิดจะยุยงปลุกปั่นต่อหน้าข้า เจ้ายังอ่อนหัดนัก!”เยี่ยนอวี้เฉิงจ้องฉู่หนิงบนกำแพงเขม็ง ใบหน้าเผยแววอำมหิต “รอยามที่เมืองแตก ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ!”เขาเกลียดฉู่หนิงยิ่งนัก ถึงกับกล้าใช้เล่ห์กลเช่นนี้ในยามนี้แต่เขากลับมิอาจทำสิ่งใดได้เลยการตายของหลี่หลงทำให้กองทัพกบฏระส่ำระสายขาดผู้นำ เขาเองก็ได้รวบรวมคนเหล่านี้ไว้ แต่ท้ายที่สุด อีกฝ่ายก็เป็นคนต้าโจว ต้องมาอยู่ใต้บัญชาแม่ทัพแคว้นเยี่ยนอย่างเขา ในใจย่อมมีความกังวลอยู่บ้างบัดนี้ฉู่หนิงประกาศต่อหน้าทุกคนว่าจะอภัยโทษต่อกองทัพกบฏ แล้วเขาจะไม่กังวลได้อย่างไรบนกำแพงเมือง ฉู่หนิงมองเยี่ยนอวี้เฉิงที่เริ่มโกรธจนเสียการควบคุม ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มดูแคลน“หากเจ้ามีความสามารถพอจะทลายเมืองนี้ลงได้ ข้าก็จะยอมให้เจ้าจัดการตามใจชอบ แต่เกรงว่าเจ้าจะไม่มีปัญญาน่ะสิ!”กล่าวจบ ฉู่หนิงพลันสั่งการ “เปิดประตูเมือง หากมีผู้มาสวามิภักดิ์ ก็ปล่อยเข้ามาได้”เซวียหวยเต๋อหน้าถอดสี “ฉู่อ๋อง หากเปิดประตูเมือง กองทัพศัตรูต้องบุกโจมตีแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”ฉู่หนิงเหลือบมองเขา กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “สิ่งที่ข้าต้องการก็คือให้พวกมันบุก มีเพียงเช่นนี้ พวกมันจึง

ตำหนักลี่เจิ้ง ภายในลานเรือนฉู่หนิงที่รีบร้อนมาถึง มองประตูตำหนักที่ยังไร้ความเคลื่อนไหว เขาพลันนิ่งเงียบจากนั้นครู่หนึ่ง เขาหันไปถามทัพอาชาขาวที่เฝ้าอารักขาอยู่นอกลานเรือน “มีใครออกมาจากข้างในหรือไม่?”“ทูลท่านอ๋อง ยังไม่มีผู้ใดออกมาพ่ะย่ะค่ะ”หัวใจของฉู่หนิงพลันเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ณ ขณะนี้ตั้งแต่เช้าจนบัดนี้ นับแต่อู่จ้าวเริ่มประสูติ ก็ผ่านไปสามชั่วยาม เวลากว่าสามชั่วยาม แต่ภายในยังไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวแม้รู้ว่าการคลอดลูกต้องใช้เวลานาน แต่นี่มันก็ยาวนานเกินไปแล้วนิ่งคิดครู่หนึ่ง ฉู่หนิงหรี่ตา แววแน่วแน่ฉายวาบไม่ว่าจะเข้าไปได้หรือไม่ คราวนี้เขาต้องเข้าไปดูให้ได้เวลาล่วงเลยไปนาน เขากลับมาจากสนามรบแล้ว แต่ภายในยังคงไร้ความเคลื่อนไหว เขามิอาจวางใจได้จริง ๆฉู่หนิงไม่รอช้า เงยหน้าก้าวตรงสู่ภายในตำหนักแต่ขณะที่ฉู่หนิงมาถึงหน้าประตูตำหนัก ด้านในกลับมีคนเปิดประตูออกมาอย่างกะทันหันนางกำนัลผู้หนึ่งเหงื่อท่วมศีรษะออกมา เห็นฉู่หนิงยืนอยู่นอกตำหนัก ก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งตกใจ แล้วจึงรีบทำความเคารพ“คารวะฉู่อ๋อง”ฉู่หนิงขมวดคิ้ว “สถานการณ์ข้างในเป็นอย่าง