All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 961 - Chapter 970

ฉู่หนิงมองจดหมายในมือ นิ่งเงียบไม่เอ่ยถ้อยคำใด ๆ อยู่เนิ่นนานหร่านหมิงเห็นฉู่หนิงไม่พูดไม่จาก็นึกว่าเป็นความผิดของตัวเอง คอตกถอยออกจากเรือนแม้จะเป็นคนซื่อบื้อ แต่หร่านหมิงไม่ได้โง่เขลา กลัวว่าฉู่หนิงโมโหขึ้นมาแล้วจะสั่งโบยเขาจริง ๆภายในเรือน ฉู่หนิงมองจดหมายพลางก้มหน้าครุ่นคิดอันที่จริง หากเขาเดินทางไปยังแนวหน้าตามพระราชบัญชาของฮ่องเต้ มันย่อมไม่มีปัญหาใด ๆ จะมีเพียงก็แต่ความรู้สึกผิดต่อฮ่องเต้หญิงต้าโจวนอกจากนี้ หากว่ากันตามตรงแล้ว เขากับนางเพียงมีสัมพันธ์สวาทร่วมกันแค่สองคืนเท่านั้นไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นความรักแต่หากปล่อยให้ฮ่องเต้หญิงต้าโจวพ่ายแพ้และถูกสังหาร เขาก็รู้สึกละอายใจต่อมโนธรรมของตัวเองไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกเจ้าชู้ไม่รู้จักพอแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะเขาก้าวข้ามความรู้สึกในใจไม่ได้จริง ๆเมื่อนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เคยผ่านมาด้วยกันกับฮ่องเต้หญิงต้าโจว ฉู่หนิงก็มีสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังด้วยนิสัยที่หยิ่งทะนงของอีกฝ่ายแล้ว หากไม่สิ้นไร้หนทางจริง ๆ ก็ไม่มีทางขอความช่วยเหลือจากเขาเด็ดขาดในเมื่อนางยอดลดศักดิ์ศรีมาเขียนจดหมายขอความช่วยเหลือด้วยตัวเอง หมายความว่าสถา

เมืองลั่ว เมืองหลวงของต้าโจวเมืองซึ่งมีประวัติศาสตร์หลายร้อยปี กำแพงเมืองสูงหลายสิบจั้ง มองจากไกล ๆ แล้วเหมือนป้อมปราการทางธรรมชาติบนกำแพงเมือง ทหารต้าโจวที่พ่ายแพ้จนต้องถอยร่นมามีขวัญกำลังใจตกต่ำ พวกเขาไร้กำลังใจจะสู้กับกองทัพของเหลียงอ๋องที่อยู่นอกเมืองและห่างจากนอกเมืองออกไปสามลี้ มีกระโจมทหารตั้งเรียงราย ธงประจำกองทัพโบกสะบัด เหล่าทหารกำลังฝึกฝนบริเวณนอกค่ายทหารในเวลานี้ บุรุษวัยกลางคนร่างผอมและมีดวงตาเรียวยาวผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนหลังม้าข้างกายของเขาคือแม่ทัพสวมหมวกเกราะพู่แดง ในชุดเกราะสีดำคลุมทับด้วยผ้าคลุมสีขาว บุรุษวัยกลางคนร่างผอมก็คือเหลียงอ๋องของต้าโจว นาม หลี่หลง ส่วนอีกคนคือแม่ทัพใหญ่แคว้นเยี่ยน เยี่ยนอวี้เฉิง!“แผนการของเหลียงอ๋องช่างเฉียบแหลมยิ่งนัก การโจมตีด้วยจิตวิทยาในช่วงไม่กี่วันมานี้ทำให้ราษฎรในเมืองตกอยู่ในความหวาดกลัว อยากจะหนีออกจากเมืองตั้งแต่เดี๋ยวนี้”เยี่ยนอวี้เฉิงมองเมืองลั่วซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกล ใบหน้าฉายแววตื่นเต้นออกมา “เพียงต้องรออีกไม่วัน ขวัญกำลังใจของทัพศัตรูก็จะพังทลายลง ราษฎรก่อจลาจล เมื่อนั้นก็จะถึงเวลาที่ท่านและข้าจะบุกโจมตี”เดิมที

ศึกที่เมืองลั่วดำเนินไปอย่างดุเดือด กองทัพกบฏและกองทัพแคว้นเยี่ยน ทำการโจมตีภายใต้แผนการของเหลียงอ๋องหลี่หลงแม้จะไม่ได้บุกโจมตีรุนแรง แต่กลับทำให้ราษฎรและตระกูลชั้นสูงในเมืองรู้สึกถึงภัยคุกคามเพียงชั่วข้ามคืน ราษฎรในเมืองก็พากันกรูไปทางประตูเมืองอย่างบ้าคลั่ง ร้องขอให้ทหารต้าโจวเปิดประตูเมืองขณะเดียวกัน ทางฝ่ายตระกูลชั้นสูงก็เริ่มมีการเคลื่อนไหว ส่งคนเข้าไปปลุกปั่นในหมู่ราษฎร ทำให้ราษฎรโกรธแค้นจนถึงขั้นคิดจะพังประตูเมืองออกไปกองกำลังรักษาเมืองจนปัญญาจะรับมือ ทำได้เพียงส่งทหารไปสกัดกั้นราษฎรไว้ตามถนน ทว่าการทำเช่นนี้ก็กลายเป็นขวางทางกำลังเสริมของตัวเองด้วยเช่นกันตี๋อิงรีบเดินทางมายังถนนฝั่งตะวันออกทันทีที่ทราบข่าวเมื่อเห็นราษฎรที่แออัดจนมืดฟ้ามัวดิน ตี๋อิงพลันต้องหน้าซีดเผือดเขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์ตัวเองก่อนจะขึ้นไปตะโกนจากบนที่สูง “ทุกท่าน โปรดฟังข้าสักหน่อย!”ราษฎรที่กำลังโวยวายค่อย ๆ เงียบเสียงลง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ตี๋อิง“ข้าคืออัครเสนาบดีแห่งต้าโจว ขอรับรองต่อทุกท่านว่า ศึกครั้งนี้พวกเราจะยืนหยัดต่อสู้จนถึงที่สุด!”ตี๋อิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจ

ศึกพิทักษ์เมืองลั่วได้เปิดฉากแล้วกองทัพราชวงศ์ต้าโจวด้านหนึ่งต้องรับมือการโจมตีเต็มกำลังของศัตรูนอกเมือง อีกด้านหนึ่งยังต้องรับมือการจลาจลของราษฎรและตระกูลสูงศักดิ์ภายในเมืองชั่วขณะหนึ่ง กองทัพต้าโจวกลับตกอยู่ในสภาพรับมืออย่างทุลักทุเลเวลาเพียงวันเดียวเท่านั้น แนวป้องกันของทหารรักษาเมืองเกือบถูกตีแตกพ่ายศึกดุเดือดดำเนินจากกลางวันจนถึงยามค่ำ กองทัพนอกเมืองจึงพักรบชั่วคราวเพื่อพักกำลังไม่ง่ายเลยกว่าจะมีจังหวะได้พักหายใจ เซวียหวยเต๋อ แม่ทัพใหญ่ต้าโจวจึงฉวยจังหวะนี้ไปพบกับตี๋อิง“ท่านเสนาบดี!”เซวียหวยเต๋อถอดหมวกเกราะออกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วกล่าวเสียงขรึม “หากศึกนี้ยังดำเนินต่อเช่นนี้ พวกเราต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน!”“เดิมทีอาศัยกำแพงสูงใหญ่ของเมืองลั่ว กองทัพเราสามารถยืนหยัดได้หนึ่งเดือน แต่บัดนี้ถนนในเมืองถูกชาวบ้านยึดครอง ส่งผลต่อความเร็วในการสนับสนุน แม้กระทั่งการลำเลียงเสบียงก็ถูกขัดขวาง”“หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่ากองทัพพวกเราจะยืนหยัดไม่ถึงวันพรุ่ง”สิ่งสำคัญที่สุดในการป้องกันเมืองคือสิ่งใด?ย่อมเป็นหินกลิ้ง ท่อนซุง น้ำมันเดือด และธนูแต่สิ่งเหล่านี้ต้องลำเลี

ยามค่ำมืด ศึกเดือดยังคงดำเนินไม่หยุดเมืองลั่วแทบกลายเป็นทุ่งสังหาร ศพทหารทั้งสองฝ่ายกองดั่งภูเขาทว่าทั้งสองฝ่ายล้วนรู้ดีว่าตนเองถอยมิได้ หากถอยเมื่อใด ย่อมหมายถึงหายนะหากทหารรักษาการณ์ถอย ทัพกบฏบุกเข้าเมือง พวกเขาย่อมไร้ทางรอดหากทัพกบฏถอย คราหน้าถ้าพวกมันจะบุกเข้ามาอีกย่อมต้องสังเวยชีวิตทหารมากยิ่งกว่าเดิมเพื่อตีเอาเมืองลั่วในฮึดเดียว ทัพกบฏมิสนใจความสูญเสีย ภายใต้การรบอันห้าวหาญขององครักษ์หลี่หลง จึงบุกขึ้นถึงกำแพงเมืองเซวียหวยเต๋อ แม่ทัพใหญ่ต้าโจวเห็นดังนั้น ก็มิสนฐานะตน ถือทวนวงเดือนลงสู้ด้วยตนเองคนผู้นี้วรยุทธ์ล้ำเลิศ แม้องครักษ์หลี่หลงก็มิอาจเข้าใกล้ ถูกเขาต้านทานการบุกไว้ทหารรักษาการณ์ด้านหลังเห็นดังนั้น ขวัญกำลังใจพุ่งสูง รีบกระโจนเข้าร่วมศึกแต่ฝ่ายกบฏก็มิได้ยอมแพ้ เมื่อเห็นแม่ทัพทหารรักษาการณ์ปรากฏ รองแม่ทัพอู๋เชาก็ขึ้นกำแพงบัญชาการรบด้วยตนเองชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกแย่งชิงบนกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่าแทบทุกคืบของกำแพงล้วนมีทหารทั้งสองฝ่ายโรมรันพันตูอย่างดุเดือด ศพตกจากกำแพงไม่ขาดสายเสียงกรีดร้อง เสียงฆ่าฟันปะปนกัน ประหนึ่งนรกบนดินหลี่หลงซึ่งบัญชาการอยู