Lahat ng Kabanata ng ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kabanata 951 - Kabanata 960

นับแต่ครั้งองค์ชายรองปลิดชีพตน เขาก็เริ่มสังเกตเห็นว่า ความคิดของฉู่หนิงมิได้เหมือนเดิมอีกต่อไปการขยายตัวของตระกูลเสิ่นในครานี้ ก็ยิ่งเผยให้เห็นเจตนาของฉู่หนิงแม้ฉู่หนิงจะมิได้เอ่ยชัดว่าจะชิงบัลลังก์ แต่ทุกเหตุการณ์นับแต่องค์ชายรองสิ้นพระชนม์ ล้วนพูดได้ว่าคือการเตรียมพร้อมเพื่อแย่งชิงราชบัลลังก์!หากคิดแย่งชิงบัลลังก์ ก็จะต้องมีอำนาจและทรัพย์สินที่มากพอทำให้ตระกูลเสิ่นเข้มแข็ง ก็เท่ากับทำให้จวนฉู่อ๋องเข้มแข็ง!เมื่อพลังอำนาจมากพอ เขาเชื่อว่าฉู่หนิงย่อมไม่พึงพอใจในฐานะเดิมฉู่หนิงพอใจกับคำตอบของหลิวโส่วเริ่น จึงพยักหน้าแล้วกล่าวยิ้ม ๆ “ครั้งก่อนพี่สิบรับช่วงกิจการของพี่แปดไปไม่น้อย ส่วนพี่แปดก็รับช่วงกิจการบางส่วนของพี่รองไป!”“บัดนี้กิจการเหล่านั้นทั้งหมดตกอยู่ในมือตระกูลเสิ่น ครานี้องค์รัชทายาทกับพวกมิได้สิ่งใดไปเลย!”ฉู่หนิงเว้นวรรคเล็กน้อย แล้วหันไปมองเติ้งหงเหวินพร้อมกล่าวยิ้ม ๆ “ครานี้ที่ใต้เท้าเติ้งได้เป็นเสนาบดีกรมพิธีการ นับเป็นเรื่องน่ายินดีที่คาดไม่ถึง”เติ้งหงเหวินยังคงมีท่าทีสงบ มิหวั่นไหวสิ่งใด “ทั้งหมดต้องขอบพระคุณท่านอ๋อง มิเช่นนั้น ฮ่องเต้คงไม่พระราชทานตำแหน

เดิมคิดว่าครานี้มีองค์ชายสิ้นพระชนม์ เหรินเหวินเซวียนคงไม่ขัดขวางการยกทัพ มิคาดว่าผู้นี้ยังยกเหตุผลมากมายขึ้นมาฮ่องเต้ต้าเยี่ยนครุ่นคิดพลางใช้นิ้วชี้ข้างขวาเคาะพนักวางแขนของบัลลังก์มังกรเบา ๆยามนี้ เหล่าขุนศึกก็อยู่ไม่สุขแล้วกว่าจะได้โอกาสสร้างผลงานเช่นนี้ จะปล่อยให้เหรินเหวินเซวียนมาทำลายได้อย่างไรบุรุษร่างกำยำที่เป็นแกนนำพลันเบิกตากว้าง แค่นเสียงเย็นชา “ท่านอัครมหาเสนาบดี หากท่านจะเป็นเต่าหดหัวก็ไม่มีผู้ใดห้าม แต่อย่าลากพวกข้าไปด้วย!”“ฮึ หากองค์ชายผู้หนึ่งถูกสังหาร แล้วราชวงศ์เรายังไม่ลงมือใด ๆ ภายหน้าจะยืนหยัดในใต้หล้าได้อย่างไร!”ขุนศึกคนอื่น ๆ ก็เหมือนพบทางระบาย ต่างเทความไม่พอใจทั้งหมดใส่เหรินเหวินเซวียนชั่วขณะนั้น เหรินเหวินเซวียนจึงกลายเป็นเป้าถูกโจมตีจากทุกฝ่ายทว่าเหรินเหวินเซวียนยังคงมีสีหน้าเฉยเมย ปล่อยให้ผู้คนเยาะเย้ยถากถางโดยไม่ไหวติงฮ่องเต้ต้าเยี่ยนมองเหรินเหวินเซวียนไม่วางตา เห็นเขามิเอ่ยคำใด จึงโบกพระหัตถ์ให้เหล่าขุนศึกหยุดพูดจากนั้น ฮ่องเต้ต้าเยี่ยนก็ตรัสเสียงเรียบเฉยว่า “ท่านอัครมหาเสนาบดี เพียงเหตุผลแค่นี้ เกรงว่าจะมิอาจโน้มน้าวเหล่าขุนศึกได้”เหร

“หนึ่งปีมานี้ปิงโจวพัฒนาขึ้นไม่น้อย เช่นนั้นก็ให้ทางปิงโจวเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องเสบียงและเบี้ยหวัดเถอะ!”องค์ชายสี่ก้าวตามออกมากล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เสด็จพ่อ เสด็จพี่รัชทายาทกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง ในเมื่อเรื่องนี้มีต้นเหตุจากน้องสิบแปด ย่อมสมควรให้น้องสิบแปดเป็นผู้รับผิดชอบด้วยตัวเอง”“ยิ่งไปกว่านั้น น้องสิบแปดก็เคยมีชัยเหนือกองทัพแคว้นจ้าวที่ปิงโจว มีชื่อเสียงและบารมีเลื่องลือในกองทัพ หากมีเขาเป็นผู้ต้านกองทัพแคว้นเยี่ยนที่แนวหน้า เชื่อว่าจะสร้างขวัญกำลังใจให้กับทหารของเราได้เป็นแน่”จะให้ระดมกำลังพลคงเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้แคว้นฉู่ไม่เหลือไพร่พลที่จะระดมได้อีกแล้วแต่กับเรื่องเสบียงและเบี้ยหวัด พวกเขาสามารถโยนภาระให้ปิงโจวซึ่งอยู่ใต้การดูแลของฉู่หนิงเป็นผู้รับผิดชอบ!พวกเขารอคอยวันนี้มาเนิ่นนานเหลือเกิน!ตลอดครึ่งเดือนมานี้ ฉู่หนิงสร้างชื่อเสียงล้ำหน้าพวกเขาไปไกลจากการปราบปรามกบฏ ราษฎรในเมืองต่างให้การยอมรับในตัวฉู่หนิงมากขึ้นเรื่อย ๆไม่ว่าจะภัตตาคารหรือโรงเตี๊ยม ต่างก็เล่าขานถึงผลงานของเขาทั้งสิ้นหากเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเขาจะถูกฉู่หนิงกดข่มไว้โดยสมบูรณ์!ครั้งนี้แคว้นเยี่ยนยกทัพ

ทว่าฮ่องเต้ฟังแล้วเพียงมององค์รัชทายาทปราดหนึ่ง ตรัสอย่างเรียบเฉยว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ในช่วงที่ฉู่หนิงไม่อยู่เมืองหลวง เจ้าจงตั้งใจศึกษาวิธีบริหารราชการให้ดี”“หลังจากนี้เราจะไปดูแลการสร้างสุสานหลวงด้วยตัวเอง จะมอบงานในราชสำนักทั้งหลายให้เจ้าเป็นคนจัดการ”ภายในใจองค์รัชทายาทสั่นสะท้าน รู้ตัวว่าฮ่องเต้ไม่พอพระทัยในตัวเขา จะช่วยเพิ่มบารมีให้ตัวเขาด้วยองค์เอง“เสด็จพ่อโปรดวางพระทัย ลูกจะดูแลจัดการงานในราชสำนักให้ดี” องค์รัชทายาทลอบยินดีในใจฮ่องเต้ไม่อยู่ในราชสำนัก งานทั้งหมดจะตกมาอยู่ในการดูแลของเขา แน่นอนว่ารวมถึงการศึกที่แนวหน้าด้วย!เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็จะมีช่องว่างให้ทำอะไรได้เยอะมาก!ฉู่หนิงหนอ ฉู่หนิง เจ้าจงภาวนาขอให้ตัวเองอย่าได้ตกมาอยู่ในกำมือข้า มิเช่นนั้นเจ้าจะได้เห็นดีแน่!องค์รัชทายาทสืบเท้าออกจากตำหนักหย่างซินอย่างเบิกบานใจด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องและเวลานี้ ตัวฉู่หนิงก็กลับถึงจวนอ๋อง เตรียมตัวออกศึกจวนฉู่อ๋อง ห้องโถงรับรองฉู่หนิงเรียกรวมทุกคนมาหารือ ครั้งนี้ไม่ได้มีแค่หลิวโส่วเริ่นกับเติ้งหงเหวินที่มา แม้แต่จางเสวียน หลี่ว์ซิวเหวิน และอวิ๋นเจี้ยน

แต่แน่นอน เรื่องประเภทนี้ไม่จำเป็นต้องให้เขาลงมือจัดการด้วยตัวเอง มอบหมายให้ผู้ตรวจการเหลียงโจวคนใหม่อย่างจางเสวียนก็พอระหว่างที่กำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกเรือน ตามมาด้วยเสียงของหร่านหมิง“ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง…”หร่านหมิงเดินพรวดพราดเข้ามาโดยไม่มีการรายงานเขาชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นฉู่หนิงกอดกับเสิ่นหว่านอิ๋ง จากนั้นรีบหันศีรษะไปทางอื่น ทำทีเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเสิ่นหว่านอิ๋งเขินอายเล็กน้อย รีบผลักฉู่หนิงออกแล้วหนีเข้าห้องฉู่หนิงสูดดมกลิ่นหอมของเส้นผมที่หลงเหลือในอากาศ มุมปากกระตุก เขาหันไปมองหร่านหมิงและกล่าวเสียงเย็น“หากเจ้าไม่มีเหตุผลที่น่าพึงพอใจมาให้ข้า วันนี้เจ้าต้องถูกโบยยี่สิบไม้!”สีหน้าของหร่านหมิงเปลี่ยนไป เขายื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ “ท่านอ๋อง นี่เป็นจดหมายลายพระหัตถ์ของฮ่องเต้หญิงต้าโจวที่ถูกส่งมาด้วยม้าเร็วแปดร้อยลี้”ฮ่องเต้หญิงต้าโจว?ฉู่หนิงชะงักงันไปชั่วขณะเมื่อได้ยินชื่อนี้ ความทรงจำย้อนคืนกลับไปยังวันนั้นและบนรถม้าคันนั้นทั้งสองคนเคยมีช่วงเวลาพิเศษร่วมกันสองครั้ง ครั้งหนึ่งคือยามค่ำคืน อีกครั้งหนึ่งคือบนรถม้าครั้งที่เป็นยามค่ำ