Lahat ng Kabanata ng ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kabanata 971 - Kabanata 980

“ท่านฉู่อ๋อง ฝ่าบาททรงพระประชวรหนัก หากต้องการเข้าเฝ้า อย่างไรก็ต้องให้คนไปกราบทูลก่อน”เซวียหวยเต๋อไม่ได้ขุ่นเคืองต่อท่าทีของฉู่หนิงแต่อย่างใดตอนนี้กองทัพแคว้นฉู่เปรียบเสมือนผู้กอบกู้ของพวกเขา ตัวเขาย่อมไม่มีทางก้าวล่วงฉู่หนิงในเวลาเช่นนี้ฉู่หนิงไม่ได้ทำให้เซวียหวยเต๋อต้องลำบากใจเช่นกัน พยักหน้ากล่าวเสียงทุ้มว่า “พาข้าเข้าวัง”“ข้าผู้เป็นอัครเสนาบดีขอเป็นคนพาฉู่อ๋องเข้าวังเอง”เพิ่งจะสิ้นเสียง ตี๋อิงก็ปรากฏกายเบื้องหน้าฉู่หนิง ฉู่หนิงมองอัครเสนาบดีแห่งต้าโจวรูปร่างอ้วนท้วนผู้นี้แล้วยิ้มว่า “หากแทนตัวเองว่าข้าผู้เป็นอัครเสนาบดี ท่านคงเป็นใต้เท้าตี๋อิงผู้เลื่องชื่อเป็นแน่?”“มิกล้า” ตี๋อิงก้าวออกมาคำนับ “คืนนี้ต้องขอบคุณฉู่อ๋องที่ช่วยเหลือ มิเช่นนั้นเกรงว่าทัพของเราจะรักษาเมืองลั่วไว้ไม่ได้”ตอนนี้ฉู่หนิงไม่มีอารมณ์มาเสวนาตามมารยาท คิดเพียงจะรีบเข้าวังไปพบฮ่องเต้หญิงให้ไวที่สุด“เก็บคำขอบคุณเหล่านี้ไว้พูดยามที่ข้าได้พบฮ่องเต้หญิงแล้วเถิด ครั้งนี้ข้ามาเพราะมีกิจธุระสำคัญจะหารือกับนาง”“เชิญทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”ตี๋อิงไม่กล้าชักช้า ทำท่าผายมือเชิญทันทีฉู่หนิงควบอาชามุ่งหน้าตรงไ

“เด็กในท้อง…เป็นลูกข้าหรือ?”ฉู่หนิงจ้องมองหน้าท้องนูนกลมของฮ่องเต้หญิง ลอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่งก่อนจะลองถามดูแต่แล้วฮ่องเต้หญิงกลับยกยิ้มมุมปากอยากหยอกเย้า “ถ้าเราบอกว่าไม่ใช่เล่า?”“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเมื่อครู่ท่านแค่ล้อเล่น!”ฉู่หนิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เด็กคนนี้จะเป็นลูกของข้าได้อย่างไร”ล้อเล่นหรือไร เขาแต่งงานกับเสิ่นหว่านอิ๋งมาตั้งนานแต่ก็ไม่เห็นนางจะตั้งครรภ์ ไม่มีทางที่ฮ่องเต้หญิงจะตั้งครรภ์ภายในสองครั้งไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!ฮ่องเต้หญิงหัวเราะเบา ๆ นางลูบท้องพลางยิ้มว่า “เด็กคนนี้ใกล้คลอดแล้ว”ฉู่หนิงชะงักงันใกล้คลอดแล้ว?เช่นนั้นก็หมายความว่าอายุครรภ์สิบเดือน!คำนวณจากเวลา ช่วงเวลาที่ตั้งครรภ์ก็ประจวบเหมาะกับช่วงที่เขากับฮ่องเต้หญิงมีความสัมพันธ์กันฉู่หนิงตื่นตระหนกขึ้นมาทันที จ้องฮ่องเต้หญิงไม่วางตา “ท่าน…ท่านคงไม่ได้กำลังล้อข้าเล่นกระมัง?”ฮ่องเต้หญิงเห็นฉู่หนิงไม่ยอมเชื่อก็แค่นเสียงเย็น “เจ้าเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับวังหลังของเราหรือไม่เล่า?”ฉู่หนิงทบทวนความทรงจำ เหมือนจะไม่มีข่าวลือที่ฮ่องเต้หญิงต้าโจวเลี้ยงดูบุรุษจริง ๆนอกจากนี้ ในฐาน

สิ้นเสียงคำสั่งของฉู่หนิง ตี๋อิงก็ไปจัดการทันทีแม้ตัวเขาที่เป็นอัครเสนาบดีแห่งต้าโจวจะไม่ควรฟังคำสั่งขององค์ชายแคว้นฉู่ แต่ฉู่หนิงได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้หญิงนอกจากนี้ ฮ่องเต้หญิงก็ทรงมอบตราอาญาสิทธิ์พยัคฆ์ให้ฉู่หนิง หมายความว่าหลังจากนี้ต้าโจวจะมีฉู่หนิงเป็นผู้ชี้ขาดแม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮ่องเต้หญิงจึงตัดสินพระทัยเช่นนี้ แต่สถานการณ์บีบบังคับให้เขาต้องทำตาม ภายใต้สถานการณ์ที่เขาไม่อาจควบคุม เขาก็ทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับฉู่หนิงนอกจากนี้ เขาก็คิดว่าฮ่องเต้หญิงทรงคิดแบบนี้เช่นกันตี๋อิงไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย ส่งคนไปแจ้งขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ เชื้อพระวงศ์และตระกูลชั้นสูงให้เข้าวังมาร่วมหารือขณะเดียวกัน ข่าวเรื่องที่ฉู่หนิงนำกำลังเสริมมาถึงเมืองลั่วก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกคนที่ทราบข่าวพากันทยอยเดินทางมาถึงวังหลวงภายในเวลาหนึ่งชั่วยาม“ใต้เท้าหลิว ท่านก็มาด้วยหรือ?”“เฮ้อ จะไม่มาได้อย่างไร เมืองลั่วตกอยู่ในสภาพนี้ หากยังไม่มา เกรงว่าเมืองคงถูกตีแตก ผู้คนล้มตาย”“ก็ใช่น่ะสิ ได้ยินว่าฝ่าบาทยังมอบตราอาญาสิทธิ์พยัคฆ์ให้กับฉู่หนิง นี่นับเป็นความอัปยศอดสูครั้งใหญ่หลวงของต้าโจว”“หร

สิ้นเสียงคำสั่งของฉู่หนิง ทหารสองพันนายก็เคลื่อนพลมุ่งหน้าไปยังตระกูลใหญ่ทั้งเก้าทันทีชั่วพริบตานั้น มีเสียงร้องโหยหวนดังไปทั่วเมืองหลวง ทั่วทุกมุมเมืองมีคนถูกสังหารจวนของทั้งเก้าตระกูลใหญ่ไม่ได้ตั้งอยู่ในทิศเดียวกัน นี่จึงทำให้ราษฎรเกือบทั้งเมืองได้เห็นภาพที่ตระกูลใหญ่ถูกริบทรัพย์และประหารแม้ทางตระกูลใหญ่จะมีบ่าวรับใช้ แต่เทียบกับกองทัพแล้ว กำลังรบย่อมด้อยกว่ามากยิ่งไปกว่านั้น ช่วงที่ผ่านมานี้ทางตระกูลใหญ่ก็เอาแต่คิดที่จะคานอำนาจกับทางราชสำนัก ไม่แม้แต่จะยอมบริจาคเสบียงและเบี้ยหวัด นี่ทำให้ทหารต้าโจวเกิดความคับแค้นในใจที่ผ่านมาพวกเขาไม่มีโอกาสจัดการคนเหล่านี้ แต่ตอนนี้ฉู่หนิงมอบโอกาสให้พวกเขาเมื่อได้รับคำสั่งให้ริบทรัพย์และประหารยกตระกูล ทหารต้าโจวก็บุกเข้าไปยังตระกูลใหญ่เหมือนหมาป่าที่หิวกระหาย ลงมือสังหารโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงพวกเขาราวกับโจรป่าทมิฬ ไม่เปิดโอกาสให้ตระกูลใหญ่ได้พูด สังหารทันทีที่พบหน้า!ตระกูลใหญ่ที่ไม่ทันตั้งตัวถูกสังหารจนตั้งหลักไม่ทัน กว่าพวกเขาจะได้สติและรวบรวมกำลังพลต่อต้านก็สายไปแล้วเพียงชั่วยามครึ่ง ทั้งเก้าตระกูลใหญ่ก็ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก หีบเงิน

ฉู่หนิงมีคำสั่ง ใช้ศพเปิดทาง!ราษฎรที่ขวางตามท้องถนนต้องตื่นตกใจเมื่อเห็นซากศพถูกทหารเคลื่อนย้ายด้วยรถเข็นล้อเดียว ราษฎรทั้งหมดก็ต้องตะลึงค้างอยู่กับที่ฉู่หนิงควบอาชานำทัพอาชามายังจุดเกิดเหตุ เขานั่งสง่าอยู่บนหลังอาชา แววตาเย็นเยียบดุจคมดาบ“ข้าคือฉู่หนิง องค์ชายจากต้าฉู่ ได้รับคำเชิญจากฮ่องเต้หญิงให้มาช่วยเหลือต้าโจว!”เมื่อฉู่หนิงเอ่ยปาก ท้องถนนที่เงียบอยู่แล้วก็ยิ่งเงียบเป็นเป่าสาก สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขาใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชา นัยน์ตาลึกล้ำแฝงกลิ่นอายสังหาร ทำให้ไม่กล้าสบตาตรง ๆเขาพูดเพียงประโยคเดียวก็ดึงดูดสายตาของทุกคนได้สำเร็จฉู่หนิงพอใจกับปฏิกิริยาของทุกคนที่นี่มาก กล่าวต่อไปด้วยเสียงเย็นชา “บัดนี้ทัพกบฏประชิดอยู่นอกเมือง สามารถบุกโจมตีได้ทุกเมื่อ แต่แล้วกลับมีคนไม่ยอมทำตามคำสั่ง!”“ในยามที่ศึกประชิดติดพัน การกระทำเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการช่วยเหลือทัพศัตรู บรรดาขุนนางที่ต่อต้านข้า รวมไปถึงตระกูลใหญ่ที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งได้ถูกประหารหมดแล้ว ศพของพวกเขาอยู่ที่นี่”“หากมีผู้ใดกล้าสงสัยในตัวข้าและขัดคำสั่งเหมือนพวกเขา ฆ่าไม่เว้น!”“บัดนี้ ข้าจะนำศพของคนเหล่านี้ไปแ