Lahat ng Kabanata ng ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kabanata 981 - Kabanata 990

หลี่หลงหัวเราะร่วน “ทุกอย่างล้วนทำตามความต้องการของแม่ทัพใหญ่เยี่ยน!”เมื่อคนทั้งสองเห็นพ้องต้องกันแล้ว ต่างก็แยกย้ายไปเตรียมการในส่วนของตนแผนการของพวกเขายังคงเหมือนเดิม นั่นคือให้กองทัพทั้งสองแยกกันรับผิดชอบโจมตีฝ่ายละสองประตูเมือง เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้เหล่าทหารที่มิคุ้นเคยกันต้องเกิดข้อพิพาทอันมิควรส่วนฉู่หนิงในยามนี้ก็ได้ออกจากกำแพงเมือง เข้าสู่พระราชวังแล้วเวลาเพียงหนึ่งวัน เขาได้กระทำการหลายสิ่งหลายอย่าง และปลิดชีพผู้คนไปมิใช่น้อยบัดนี้ราตรีมาเยือน ในที่สุดก็มีเวลาพอที่จะไปอยู่เคียงข้างฮ่องเต้หญิงเสียทีทว่าก่อนจะเข้าเฝ้าฮ่องเต้หญิง เขาต้องไปชำระล้างร่างกายผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ก่อน เปลี่ยนเป็นชุดคลุมยาวสีขาวสะอาดตา มองดูแล้วหล่อเหลาสง่างามยิ่งนักยามนี้บนร่างของฉู่หนิงมีกลิ่นอายสูงศักดิ์เยี่ยงเชื้อพระวงศ์ ลดทอนไอสังหารอันดุดันลงไปไม่น้อยระหว่างทางที่มุ่งสู่ตำหนักลี่เจิ้ง บรรดานางกำนัลต่างพากันลอบมองทว่าฉู่หนิงกลับไม่มีใจจะไปเสียเวลากับสตรีเหล่านั้น ในสมองของเขาตอนนี้มีแต่ฮ่องเต้หญิงเพียงผู้เดียวภายในตำหนักลี่เจิ้งแสงเทียนสั่นไหววูบวาบ สะท้อนใบหน้าอันงดงามหมดจดของฮ่อง

“แต่เพื่อความปลอดภัย ในช่วงหลายวันนี้ ข้าจะให้องครักษ์อยู่เฝ้าด้านนอกไว้”เมื่อรู้ความลับของฮ่องเต้หญิง ฉู่หนิงยิ่งกังวลถึงความปลอดภัยของนางทว่าฮ่องเต้หญิงกลับขมวดคิ้ว “คนข้างกายของเจ้าก็น้อยอยู่แล้ว หากยังดึงคนมาอีก เช่นนั้นตัวเจ้าเอง...”“ไม่เป็นไร!”ฉู่หนิงกล่าวยิ้ม ๆ “ข้ามิได้ออกนอกเมืองไปทำศึก ท่านมิต้องเป็นห่วงข้าหรอก กลับกัน ความปลอดภัยของท่านและโอรสสำคัญที่สุด”สิ้นเสียงพูดไม่ทันไร เสียงนางกำนัลนอกตำหนักก็ดังขึ้น “ฝ่าบาท ฉู่อ๋อง ใต้เท้าตี๋ส่งคนมารายงาน ข้าศึกเริ่มโจมตีเมืองแล้วเพคะ”ฮ่องเต้หญิงหน้าถอดสี “ดูท่ากองทัพกบฏจะรอไม่ไหวแล้ว!”ฉู่หนิงแค่นหัวเราะเสียงเย็นชา “บุกตีเมืองยามวิกาล เห็นทีวันนี้พวกมันคงถูกข้าด่าทอจนสติหลุดกระเจิงเสียแล้ว!”กล่าวจบ เขาก็พยุงฮ่องเต้หญิงไปนั่งบนแท่นบรรทมมังกร พลางกล่าวเสียงเบา “ท่านจงพักผ่อนก่อน ข้าจะไปดู หากมิใช่เรื่องใหญ่ก็จะกลับมาหาท่าน”ฮ่องเต้หญิงพยักพระพักตร์เล็กน้อย “เจ้าจงระวังตัวด้วย”ภายใต้สายตาของนาง ฉู่หนิงเลิกม่านไข่มุกแล้วจากไป......บนกำแพงเมืองกองทหารรักษาการณ์ทุ่มหินกลิ้งและท่อนซุงลงไปไม่ขาดสาย ด้านนอกกำแพง กองทัพ

ชั่วพริบตานั้น ลูกธนูยิงซัดสาดเข้ามาราวกับห่าฝนหลี่หลงยิ้มเยาะ “พลโล่ออกไปต้านรับด้านหน้า กองทัพซ้ายขวาอ้อมเข้าไปโจมตีจากสองข้างฝั่ง!”เขาเห็นแล้วว่ากำลังพลที่เซวียหวยเต๋อนำมามีจำนวนไม่มาก เพียงต้องบุกฝ่าเข้าไปก็จะสามารถตีแตกได้ประเดี๋ยวก็จะยึดวังหลวงได้แล้ว จะยอมให้เซวียหวยเต๋อนำคนมาขัดขวางกลางทางได้อย่างไร!ทัพกบฏในตอนนี้ฮึกเหิมถึงขีดสุด พลโล่ออกไปต้านรับด้านหน้า ส่วนทหารสองข้างฝั่งก็อ้อมเข้าไปสังหารหลังจากที่กองทัพต้าโจวยิงธนูติดต่อกันห้าระลอกก็พบว่าถูกโจมตีจากสองข้างฝั่ง กระบวนทัพแตกพ่ายทันที“แม่ทัพใหญ่ แย่แล้วขอรับ ทัพศัตรูโจมตีจากสองข้างฝั่ง ทัพเราสู้ไม่ไหว กำลังแตกพ่าย!” มีทหารควบม้ามารายงานสีหน้าของเซวียหวยเต๋อเคร่งเครียด “ไอ้พวกตระกูลใหญ่นั่น พวกเขาทำให้แผนการใหญ่ของฝ่าบาทเสียเรื่อง!”แม้จะด่าทอ แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาบ่น คว้าคอเสื้อทหารนายนั้นมาถามอย่างดุดัน“ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนคนเท่าไร?”ทหารนายนี้ทำตาหลุกหลิก ตอบเสียงเบาว่า “เรียน…เรียนท่านแม่ทัพ ฟ้ามืดเกินไปจึงไม่อาจเห็นจำนวนที่แน่ชัด แต่มองไปแล้วเห็นเงาดำมืดฟ้ามัวดิน ทั้งยังมีคบเพลิงจำนวนมาก คาดว่

ชั่วพริบตานั้น การต่อสู้บนกำแพงเมืองก็ดุเดือดรุนแรงถึงขีดสุดแต่แล้วในตอนนี้เอง ประตูเมืองฝั่งตะวันตกที่อยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลใหญ่กลับเกิดเหตุไม่คาดฝันประตูเมืองที่เคยเปิดอยู่ บัดนี้กลับปิดลง!จู่ ๆ ทหารของตระกูลใหญ่ก็หันมายิงธนูใส่ทัพกบฏ ขณะเดียวกัน ทหารที่เฝ้าประตูเมืองก็เปิดฉากโจมตีทัพกบฏที่ไม่ทันตั้งตัวถูกสังหารจนล้มระเนระนาด แต่พวกเขายังไม่ทันได้ตอบสนอง กระบวนทัพก็ถูกทลายลงแล้วจากนั้น คนของตระกูลใหญ่ก็ปิดประตูเมืองลง“นี่มันเรื่องอันใดกัน เหตุใดพวกเจ้าจึงปิดประตูเมือง?”“พวกเจ้า…พวกเจ้าเข้าใจอะไรผิดหรือไม่ เหตุใดจึงโจมตีพวกข้า?”“บังอาจ กล้าดีอย่างไรถึงปิดประตูเมือง อยากตายใช่หรือไม่?”ทัพกบฏที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์พากันตะโกนก่นด่าทหารของตระกูลใหญ่ที่อยู่บริเวณประตูเมืองแต่สิ่งที่ตอบกลับพวกเขา กลับเป็นลูกธนูที่สาดเข้ามาราวกับห่าฝน!ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนก้องฟ้า ทัพกบฏที่อยู่บริเวณประตูเมืองและถนนใกล้เคียงพากันล้มตายทัพกบฏแตกตื่นทันที เพิ่งจะรวมกำลังพลเพื่อโต้กลับ ทหารของตระกูลใหญ่บริเวณประตูเมืองก็สังหารเข้ามาแล้วขณะเดียวกัน จู่ ๆ ก็มีทหารจำนวนมากกรูออกมาจา

“ปล่อยข้า พวกเจ้าจงปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” หลี่หลงเดือดดาล ดิ้นรนขัดขืนไปด้วย ตะโกนไปด้วยแต่อู๋เชาไม่ให้โอกาสเขา สั่งการให้ถอยทัพทันทีตอนนี้ไม่ใช่เวลามาปล่อยให้หลี่หลงทำตามอำเภอใจ สิ่งสำคัญคือต้องรักษากำลังพลเอาไว้พวกเขากำลังเสียเปรียบ อีกทั้งรอบข้างก็ไร้ชัยภูมิให้ต้านรับ ไม่มีทางยืนหยัดได้ถึงตอนที่กองทัพแคว้นเยี่ยนเข้ามาที่นี่คือเมืองลั่ว หากมันตีฝ่าเข้ามาได้ง่ายจริง กองทัพแสนนายของพวกเขาก็คงยึดได้ตั้งนานแล้ว ไม่ต้องรอจนถึงตอนนี้แต่อู๋เชาประเมินความสามารถในการบัญชาการของเซวียหวยเต๋อต่ำเกินไป ก่อนที่จะเริ่มโจมตี อีกฝ่ายได้ปิดทางหนีทีไล่รอบด้านไว้หมดแล้วอย่างไรที่นี่ก็เป็นเขตวังหลวง เซวียหวยเต๋อรู้จักชัยภูมิที่นี่เป็นอย่างดี ไม่มีทางเปิดโอกาสให้หลี่หลงได้หนีเมื่อทัพกบฏถอยหนี พวกเขาก็พบว่าเส้นทางรอบด้านถูกกองทัพต้าโจวปิดไว้หมดแล้วแม้จะพยายามตีฝ่าอย่างสุดกำลัง แต่ไม่นานก็ถูกกองทัพด้านหลังไล่ตามมา ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือดตอนนี้ทัพกบฏไม่เหลือขวัญกำลังใจ ถูกกองทัพต้าโจวไล่ต้อนไม่เป็นท่าหร่านหมิงยิ่งสู้มากเท่าไรก็ยิ่งฮึกเหิม ควบอาชาบุกทะลวงเข้าไปยังทัพศัตรูเพียงลำพัง ม