All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 801 - Chapter 810

ครั้นกำลังครุ่นคิด เสียงกีบม้าก็ดังมาจากระยะไกลพลสอดแนมมารายงาน “ท่านอ๋อง เบื้องหน้ามีกองทหารม้าควบพุ่งตรงมาทางเรา ด้านหลังยังมีทหารไล่ตามมา!”ฉู่หนิงหรี่ตาลงเจ้าหมอนี่ดวงแข็งจริง ขนาดนี้แล้วก็ยังฆ่าเขาไม่ตายฝ่ายซุ่มโจมตีก็ช่างไร้ฝีมือ ระดมคนมากมายเพียงนี้ ยังล้อมสังหารจ้าวเทียนหลิงไม่ได้อีกฉู่หนิงกลอกตาแวบหนึ่ง แผนการก็ผุดขึ้นในใจทันที “ถอนกำลังทั้งหมด ขุดหลุมพรางไว้ตรงนี้สองสามจุด!”กล่าวจบ ฉู่หนิงไม่รอให้ผู้ใดตั้งตัว ก็พลันหันหัวม้ากลับหร่านหมิงแววตาเป็นประกาย “ข้าน้อยจะนำคนไปจัดวางหลุมพรางด้วยตนเอง!”ไม่นาน หร่านหมิงก็นำทัพอาชาขาวห้าร้อยนายจัดวางหลุมพรางในพื้นที่ ใช้เวลาราวสองเค่อ เมื่อได้ยินเสียงกีบม้าจากระยะไกล เขาก็นำทหารม้าที่จัดวางหลุมพรางเสร็จแล้วถอนกำลังไปทันทีแม้หลุมพรางที่วางอย่างเร่งด่วนจะมิอาจคร่าชีวิตผู้ใดได้ แต่ก็เพียงพอที่จะขวางจ้าวเทียนหลิงและพวกไว้หร่านหมิงควบม้ากลับมาหาฉู่หนิงและคณะ ฉู่หนิงยังไม่ทันเอ่ยถาม เขาก็ยิ้มซื่อ ๆ แล้วพูดขึ้นว่า“ท่านอ๋อง จัดวางหลุมพรางเสร็จแล้ว พวกมันขี่ม้าผ่านมาไม่ได้แน่”ฉู่หนิงพยักหน้าอย่างพอใจ สายตาจับจ้องไปยังเบื้อง

“น้องสิบแปดช่างร้ายกาจนัก ทั้งใส่ร้ายป้ายสี ทั้งยุแยงให้แตกคอกัน!”องค์ชายรองพลันหัวเราะลั่น “ฮ่า ๆ ๆ ๆ น่าสงสารองค์รัชทายาท ยังคิดว่าตนเป็นฝ่ายชนะ ไม่รู้เลยว่าตนก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในมือของเจ้า!”ฉู่หนิงลูบปลายจมูกตนเอง รู้สึกละอายใจต่อกลอุบายของตนเองในครั้งนี้อยู่เล็กน้อยแต่ความรู้สึกละอายใจก็หายไปในชั่วพริบตา จากนั้นเขาก็ยิ้มบาง ๆ “ต่อไป ถึงคราวที่พี่รองจะช่วยไขข้อสงสัยให้น้องแล้ว”“ได้ยินว่าการสมรสเชื่อมไมตรีครั้งนี้ท่านทูลเสนอเสด็จพ่อ แต่หมิงเยว่จวิ้นจู่คือบุตรีของใต้เท้าเฝิง และใต้เท้าเฝิงก็สนับสนุนท่าน เหตุใดท่านจึงต้องการส่งหมิงเยว่จวิ้นจู่ไปแต่งกับองค์รัชทายาทแคว้นจ้าวเล่า?”เรื่องนี้คือสิ่งที่ฉู่หนิงไม่อาจเข้าใจได้ที่สุดอยู่ดีไม่ว่าดี เหตุใดองค์ชายรองจึงต้องลงมือกับบุตรสาวของพรรคพวกเดียวกับตนเอง?นี่ไม่เท่ากับตัดกำลังตนเองหรือ?แต่องค์ชายรองกลับแค่นเสียงเย็นชา “เจ้าคิดว่าข้าอยากทำเช่นนี้หรือ? เรื่องทั้งหมดนี้ก็เพราะพ่อลูกตระกูลเฝิงไม่รู้จักดีชั่ว!”“ฮึ ตั้งแต่เจ้ากับเสิ่นหว่านอิ๋งเข้าพิธีสมรส เฝิงมู่หลานก็สนิทกับจวนฉู่อ๋องมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว

“ถวายบังคมเสด็จพ่อ!”ฮ่องเต้มองออกไปนอกตำหนักก่อนจะรีบถาม “รัชทายาทแคว้นจ้าวเล่า?”ฉู่หนิงถอนหายใจยาว “เกรงว่าจะทำให้เสด็จพ่อผิดหวังแล้ว ลูกช้าเพียงก้าวเดียว จ้าวเทียนหลิงถูกเสด็จพี่รองสังหารแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายสั่นเทิ้ม เซถอยหลายก้าว“ไม่…เป็นไปไม่ได้ จ้าวเทียนหลิงมีทหารเจ็ดร้อยราย จะถูกสังหารง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร?”ฮ่องเต้ตรัสด้วยสีพระพักตร์ไม่เชื่อองค์รัชทายาทมีสีหน้าตื่นตกใจเช่นกัน “น้องสิบแปด เรื่องนี้จะพูดส่งเดชไม่ได้!”หากจ้าวเทียนหลินสิ้นชีพในเมืองหลวงแคว้นฉู่ พันธมิตรระหว่างแคว้นฉู่และแคว้นจ้าวย่อมพังทลาย แคว้นจ้าวจะยกทัพมาแน่นอน!ฉู่หนิงเห็นทุกคนไม่เชื่อก็ตะโกนออกไปนอกตำหนัก “ทหาร นำร่างเข้ามา!”ทหารรักษาพระองค์หลายนายยกศพสามร่างที่คลุมด้วยผ้าขาวเข้ามาพระทัยฮ่องเต้ดิ่งวูบ รีบเข้าไปเปิดผ้าขาวดู ศพแรกที่เห็นไม่ใช่จ้าวเทียนหลิง แต่เป็นองค์ชายรองฉู่หมิงฮ่องเต้ผงะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงเย็น “ตายก็สมควรแล้ว!”เมื่อเปิดผ้าขาวบนศพที่สองก็เห็นร่างเย็นเฉียบของจ้าวเทียนหลิง พระพักตร์พลันดำทะมึนอย่างหาใดเปรียบศพที่สามไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเ

แม้ตอนนี้ฉู่หนิงจะปกครองปิงโจว มีกองทัพแสนนายในมือ ทั้งยังมีแรงสนับสนุนทางการเงินจากเกลือบริสุทธิ์และที่พอกหน้า แต่เพียงฮ่องเต้ตรัสมาคำเดียว สิ่งเหล่านี้ก็ถูกยึดคืนได้ทั้งหมด!แม้แต่คนที่เสเพลไม่เอาถ่านแบบฉู่หนิง เวลานี้ก็ต้องครุ่นคิดถึงสถานการณ์ของตัวเองคิดถึงจุดนี้ เสิ่นหว่านอิ๋งจึงลูบหลังฉู่หนิงเบา ๆ ปลอบประโลมว่า “ที่จริงท่านไม่ต้องกังวลมากเกินไปนัก ตราบใดที่พวกเราไม่ล้ำเส้นเสด็จพ่อ เสด็จพ่อก็จะไม่ลงมือต่อพวกเราโดยง่ายดาย”ทว่าฉู่หนิงกลับมีสีหน้าเคร่งเครียดที่พบเห็นได้น้อยมาก ส่ายหน้าว่า “ใกล้ชิดฮ่องเต้เสมือนอยู่กับพยัคฆ์ร้าย ไม่มีผู้กล้ารับประกันทั้งนั้นว่าเสด็จพ่อจะปล่อยให้พวกข้าที่เป็นองค์ชายแก่งแย่งกันตลอดไป”“เจ้ารู้หรือไม่ เสด็จพี่รองตายแล้ว เสด็จพ่อไม่เสียใจเลยสักนิด สนใจแค่การตายของจ้าวเทียนหลิง!”“นี่บ่งบอกว่าสำหรับเสด็จพ่อแล้ว พวกข้าที่เป็นโอรสเป็นสิ่งที่จะมีหรือไม่มีก็ได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดยังคงเป็นบ้านเมือง”เสิ่นหว่านอิ๋งเงียบไปแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ฮ่องเต้ก็เป็นบุคคลเช่นนั้นจริง ๆสิ่งใดที่กระทบต่อผลประโยชน์ของฮ่องเต้และสั่นคลอนบ้านเมือง ฮ่องเต้จะกวาดล้างด้ว

“ฉู่อ๋องคัดค้านการเป็นพันธมิตรกับแคว้นจ้าวมาตลอด รวมถึงคัดค้านการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ส่งผลให้เหตุการณ์บานปลายจนเป็นแบบนี้ นี่คือความผิดประการที่สอง”“นอกจากนี้ เรื่องนี้พวกเราสามารถเจรจากับแคว้นจ้าว หากส่งฉู่อ๋องไปปิงโจวก็เท่ากับตัดโอกาสที่จะเจรจาตกลงกัน”“แทนที่จะทำเช่นนั้น มิสู้ใช้ความผิดสองประการข้างต้นมาลงโทษฉู่อ๋อง ให้เขาไปที่แนวหน้าไม่ได้ จากนั้นแต่งตั้งผู้มีความสามารถไปควบคุมบัญชาการที่แนวหน้าแทน”“อีกด้านหนึ่งก็ส่งทูตไปยังแคว้นจ้าว หากเจรจาสำเร็จก็ย่อมดีที่สุด”ฮ่องเต้ฟังแล้วพยักหน้า เผยพระพักตร์พอพระทัยมีเพียงท่านอาจารย์ที่เข้าใจเรา!“ขุนนางรักทั้งหลาย พวกเจ้าเห็นว่าข้อเสนอของมหาราชครูเป็นอย่างไร?” ฮ่องเต้กวาดพระเนตรมองขุนนางบรรดาขุนนางไม่ได้โง่ เข้าใจว่าฮ่องเต้กับมหาราชครูกำลังเล่นละครตบตาหากฮ่องเต้ไม่เห็นด้วย แค่ปฏิเสธตรง ๆ ก็จบ ไม่จำเป็นต้องถามความเห็นของพวกเขาหากถาม ก็เพราะต้องการให้พวกเขาตอบตกลง!แม้ในใจจะรู้สึกว่าฉู่หนิงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดที่จะส่งไปปิงโจว แต่ในเมื่อฮ่องเต้ตรัสเช่นนี้ พวกเขาก็พูดอะไรมากไม่ได้ทุกคนสบตากันแล้วตอบโดยพร้อมเพรียง “มหาราชค