All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 851 - Chapter 860

องครักษ์กับบ่าวรับใช้ต่างหยิบอาวุธไปยืนที่ประตู รอคอยด้วยสีหน้าเคร่งเครียดครู่หนึ่ง องค์ชายแปดที่ได้รับแจ้งข่าวก็เดินมาที่ประตูด้วยใบหน้าเคร่งขรึมเมื่อประตูเปิดออก เขาพลันมองเห็นคนกลุ่มใหญ่ที่อยู่ด้านนอกภาพเบื้องหน้าทำให้องค์ชายแปดตกใจ ไม่กล้าเดินออกไป ได้เพียงทำความเคารพให้องค์รัชทายาทจากด้านในจวน“คารวะเสด็จพี่รัชทายาท ดึกดื่นเช่นนี้ ไม่ทราบว่าท่านพาคนมากมายขนาดนี้มาทำอันใดที่จวนของข้าหรือ?”องค์รัชทายาทแสยะยิ้ม “น้องแปด มาถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าเลิกเสแสร้งเถอะ เวินไคเฉิงสารภาพทุกอย่างหมดแล้ว!”“ตอนนี้น้องสิบแปดกำลังนำคำรับสารภาพไปที่วังหลวง อีกไม่นานเสด็จพ่อคงมีรับสั่ง หากเจ้าฉลาดอยู่บ้าง ก็จงติดตามข้าเข้าวังไปรับผิดกับเสด็จพ่อเดี๋ยวนี้”“ไม่แน่ว่าเสด็จพ่อจะเห็นแก่ความจริงใจของเจ้า เปลี่ยนโทษหนักให้เป็นเบา”องค์ชายแปดฟังแล้วตื่นตระหนกตกใจ ใบหน้าฉายแววตกใจสุดขีดคิดไม่ถึงว่าแผนการจะล้มเหลว มิน่าเล่า มือสังหารถึงยังไม่กลับมากันเสียที!แต่ว่า คิดจะให้เขายอมแพ้แค่นี้ ไม่มีทาง!องค์ชายแปดหรี่ตา แสร้งทำเป็นไม่สะทกสะท้าน หัวเราะว่า “เสด็จพี่รัชทายาท ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดเรื

สิ้นเสียงคำสั่ง องค์ชายแปดก็พาคนกลุ่มหนึ่งควบม้าไปทางประตูเมืองทิศใต้ที่อยู่ใกล้ที่สุดขอแค่ออกจากเมืองและกลับไปยังที่ศักดินาของตัวเอง เขาก็จะฟื้นคืนอำนาจกลับมาได้อีกครั้ง!“เร็วเข้า…ขวางพวกเขาไว้!” องค์รัชทายาทตะโกนลั่นด้วยความร้อนใจทว่าตอนนี้องครักษ์ตำหนักบูรพากับเจ้าหน้าที่กรมอาญาทำได้แค่ต้านไว้เท่านั้น ไร้เรี่ยวแรงจะไล่ตามทุกคนที่บุกออกไป ล้วนแล้วแต่ถูกยอดฝีมือของจวนองค์ชายที่อยู่รั้งท้ายฆ่าตายทั้งสิ้น!หลังจากที่มีเสียงร้องโหยหวนและมีร่างไร้วิญญาณเพิ่มขึ้นสิบกว่าร่าง มันก็ไม่มีผู้ใดกล้าบุกโจมตีอีกแล้วและตอนนี้ องค์ชายแปดก็กำลังพาคนควบม้าหนีไปภายใต้ม่านราตรี เสียงกีบเท้าม้าวิ่งผ่านถนนสายหลักของเมืองหลวงดังทำลายความสงบในยามค่ำคืนอาชาศึกถูกบังคับให้วิ่งเต็มกำลังราวกับอสูรร้าย ปากส่งเสียงร้องระงมทว่า หลังจากที่พวกเขาออกจากจวนองค์ชายมาได้ครึ่งถ้วยชาและกำลังจะถึงประตูเมือง เบื้องหน้ากลับปรากฏทหารกองหนึ่งแสงจากคบไฟส่องให้อาชาศึกสีขาวดูสะดุดตาเป็นอย่างยิ่งทั่วทั้งเมืองหลวงมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะรวบรวมอาชาศึกสีขาวได้มากขนาดนี้ เขาก็คือฉู่หนิงนั่นเอง!องค์ชายแปดเห็นจ

แม้จะไม่กล้าสังหารองค์ชายแปด แต่พวกเขาก็ไม่กล้าให้องค์ชายแปดทำอันตรายฉู่หนิงเช่นกันองค์ชายแปดเห็นว่าตัวเองถึงขัดขวางก็มีสีหน้าถมึงทึง สะบัดกระบี่เตรียมสวนกลับทันทีแต่แล้วตอนนี้ฉู่หนิงกลับหัวเราะเบา ๆ “พี่แปด ท่านไม่อยากรู้หรือว่าข้าจับเวินไคเฉิงได้อย่างไร?”องค์ชายแปดชะงัก จากนั้นหรี่ตากล่าวเสียงเย็น “เจ้าจะมีน้ำใจถึงขั้นยอมบอกข้าเลยหรือ?”ฉู่หนิงยักไหล่ “คนของท่านใกล้จะตายหมดแล้ว และท่านก็จะกลายเป็นนักโทษ เหตุใดข้าจะบอกท่านไม่ได้?”“แต่ข้ามีข้อแม้หนึ่งอย่าง หลังจากที่ท่านรู้ความจริง ท่านต้องตามข้ากลับวังแต่โดยดี”“เรื่องที่ท่านทำไม่ได้ร้ายแรง ไม่ได้กระทบต่อความมั่นคงของราชวงศ์เรา ท่านแตกต่างจากพี่รอง เสด็จพ่อจะไว้ชีวิตท่าน”“คนเรา ตราบใดที่ยังมีชีวิต ทุกอย่างย่อมเป็นไปได้ แต่หากตายไป ทุกอย่างก็จะจบลง!”องค์ชายแปดเงียบไปแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ที่ฉู่หนิงกล่าวมาก็มีเหตุผลตอนนี้ เสียงต่อสู้รอบตัวค่อย ๆ หยุดลงแล้วหันไปมองก็พบว่าองครักษ์จวนองค์ชายถูกสังหารเกือบหมด เหลือเพียงเจ็ดแปดคนที่กำลังถูกล้อมโจมตีไม่ช้าเร็วก็ต้องถูกสังหารแพ้แล้ว แพ้แล้ว แพ้หมดแล้วทั้งที่วางแผนมาตั

ผลงานใหญ่แบบนี้ จะให้แบ่งกับคนอื่นได้อย่างไร?ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้พวกเขาก็พาทหารรักษาพระองค์กับทัพอาชาขาวมาด้วย กำลังรบเหนือกว่าองครักษ์ตำหนักบูรพากับเจ้าหน้าที่กรมอาญามากโข ต่อให้ต้องปะทะกันจริง ๆ พวกเขาก็ไม่มีทางเป็นฝ่ายเสียเปรียบในเมื่อตัวเองเป็นฝ่ายได้เปรียบ แล้วจะให้ยกผลงานให้กับผู้อื่นได้อย่างไร?องค์รัชทายาทฟังแล้วโมโห หันไปมองหร่านหมิงตาขวาง “บังอาจ เจ้าเป็นผู้ใดกัน กล้าพูดจาเช่นนี้ต่อหน้าข้าหรือ?”หร่านหมิงถลึงตากลับ “ข้าได้รับคำสั่งจากฉู่อ๋องให้มาจับกุมองค์ชายแปด และฉู่อ๋องก็ได้รับพระบัญชาจากฮ่องเต้ บัดนี้องค์ชายแปดถูกจับกุมแล้ว หรือว่าท่านคิดจะชิงตัว?”“หรือว่าองค์รัชทายาทยิ่งใหญ่กว่าฮ่องเต้?”หร่านหมิงไร้การศึกษา พูดจาขวานผ่าซาก แต่แล้วคำพูดนี้กลับแทงใจองค์รัชทายาทพอดีองค์รัชทายาทย่อมไม่อาจอยู่เหนือฮ่องเต้ได้อยู่แล้ว!“เจ้า…พูดเหลวไหลอะไรของเจ้า!”องค์รัชทายาทโกรธจนตัวสั่น “ข้าพูดเมื่อไรว่าจะชิงตัว? มันก็แค่ว่าเรื่องนี้ถูกข้าบังเอิญพบเข้าพอดี ก็เลยจะร่วมคุมตัวน้องแปดกลับวังด้วยกัน แค่นี้ก็ไม่ได้หรือ?”ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องมีส่วนร่วมในผลงานครั้งนี้องค์ชายแ

“องค์รัชทายาท เหตุใดเมื่อครู่เจ้าไม่รายงานเรื่องนี้?”มุมปากองค์รัชทายาทกระตุก เพิ่งเข้าใจตอนนี้ว่าตัวเองหลงกลฉู่หนิงอีกแล้ว“เสด็จพ่อ ลูกมองว่าเรื่องนี้จะทำลายความสัมพันธ์อันดีระหว่างพี่น้อง ยิ่งไปกว่านั้น น้องสิบแปดก็เป็นฝ่ายเสนอตัวกลับไปที่สนามสอบเอง ลูกจึงไม่ได้กราบทูลเรื่องนี้ให้ท่านทราบพ่ะย่ะค่ะ”องค์รัชทายาทคิดหาเหตุผลมาอ้างไม่ได้ ทำได้เพียงแก้ตัวน้ำขุ่น ๆฮ่องเต้แค่นเสียงเย็น มององค์รัชทายาทอย่างไม่พอพระทัย จากนั้นหันไปมองฉู่หนิง “เจ้าเองก็เหมือนกัน แค่เจ้าแปดพูดข่มขู่นิดเดียว เจ้าก็กลัวขนาดนี้เชียวหรือ?”“ลูกน้อมรับคำสั่งสอนพ่ะย่ะค่ะ” ฉู่หนิงมีท่าทีเคารพนบนอบฮ่องเต้เห็นฉู่หนิงวางตัวได้ไม่เลวก็ไม่ได้ตำหนิต่อ ถอนหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะหันไปมององค์ชายแปด“เหตุใดเจ้าจึงเลอะเลือนเช่นนี้ ถึงขั้นคิดจะทำลายการสอบคัดเลือกขุนนาง ไม่รู้หรือไรมันเป็นสิ่งที่เราอยากทำมาตลอด?”องค์ชายแปดที่บัดนี้พ่ายแพ้แล้วไม่เกรงกลัวอะไรอีกต่อไป หัวเราะเบา ๆ ว่า “เสด็จพ่อ การที่ท่านทำเช่นนี้มันไม่ต่างอะไรกับก้าวล่วงเกินตระกูลใหญ่ทั้งหมด ท่านคิดว่าพวกเขาจะยอมให้ท่านทำสำเร็จหรือ?”ฮ่องเต้แย้มยิ้มเย็น