All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 861 - Chapter 870

ถ้อยคำขององค์ชายแปด กระตุ้นอารมณ์ของฮ่องเต้อย่างรุนแรงไม่ว่าจะเป็นการคัดค้านระบบการสอบคัดเลือกขุนนาง หรือเรื่องการสิ้นพระชนม์ขององค์ชายรอง ล้วนเป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ไม่อยากสดับฟังที่สุดแต่องค์ชายแปดกลับจงใจกล่าวหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ ตั้งใจยั่วยุอารมณ์ จนฮ่องเต้พิโรธอย่างหนักฝ่ายองค์รัชทายาทและฉู่หนิง กลับมิกล้าแม้แต่จะหายใจแรงนี่คือข้อห้ามของฮ่องเต้ องค์ชายแปดสิ้นชื่อเสียงแล้วจึงกล้าพูดทุกสิ่ง แต่พวกเขามิอาจเอ่ยได้ตามใจแต่หลังฮ่องเต้ลงโทษองค์ชายแปดแล้ว ก็ยังไม่คลายความพิโรธ จึงหันมาทอดพระเนตรองค์รัชทายาทกับฉู่หนิง ตรัสถามเสียงเย็นชา“พวกเจ้าคิดว่าคำพูดของลูกทรพีนั่น มีเหตุผลหรือไม่?”สีหน้าองค์รัชทายาทแปรเปลี่ยน รีบค้อมเอวก้มศีรษะประสานมือคำนับ กล่าวด้วยท่าทีเคร่งขรึม “เสด็จพ่อ อย่าได้ฟังคำเพ้อเจ้อของน้องแปด เขาเพียงไม่ยอมรับว่าตนพ่ายแพ้ จึงพูดจาเหลวไหลพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้แค่นเสียงหยัน หันมองฉู่หนิง “แล้วเจ้าคิดเช่นไร?”ฉู่หนิงยกมุมปาก ฝืนกลั้นรอยยิ้ม กล่าวเสียงหนักแน่น “เสด็จพ่อ เหตุใดต้องทรงเก็บวาจาของผู้แพ้มาบั่นทอนพระทัยเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”ยิ่งพูดยิ่งผิด กล่าวให้น้อยย่อมดีกว่า

“ฝ่าบาท องค์ชายแปดถูก... ถูกคนสังหารพ่ะย่ะค่ะ!”ยามอิ๋นสามเค่อ[1] ตำหนักอิงอู่ในพระราชวังหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ผู้คุมตัวองค์ชายแปด คุกเข่าลงในตำหนักอิงอู่ฮ่องเต้ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากบรรทมยังแต่งกายไม่เรียบร้อย ครั้นสดับคำกราบทูล พระหัตถ์ที่กำลังจัดฉลองพระองค์ก็ชะงักลงผ่านไปครู่ใหญ่ ฮ่องเต้ก็ได้สติ บนพระพักตร์ปรากฏแววเย็นเยียบ “ผู้ใดเป็นคนลงมือ?”แม้องค์ชายแปดถูกปลดยศศักดิ์ทั้งหมด แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นองค์ชาย!เมืองหลวงใต้ฝ่าพระบาทฮ่องเต้กลับถูกคนสังหาร หากลือออกไป ราชวงศ์ย่อมเสื่อมเกียรติหัวหน้ากองทหารรักษาพระองค์รู้ดีว่าเรื่องนี้ใหญ่หลวง มิกล้าปกปิด รีบส่ายหน้าทูลตอบว่า “ฝ่าบาท คนร้ายมาอย่างเงียบเชียบจากไปอย่างไร้ร่องรอย ทั้งยังมีพลธนูคอยคุ้มกัน กระหม่อมไม่อาจสืบทราบตัวตนของอีกฝ่ายได้พ่ะย่ะค่ะ”“พวกสวะ!”ฮ่องเต้กริ้วจัด พุ่งเข้าไปถีบหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ล้มคว่ำ จ้องเขม็งด้วยดวงเนตรเดือดดาล “เราเลี้ยงพวกเจ้าอย่างดี ยามคับขันพวกเจ้ากลับไร้ประโยชน์ยิ่ง!”ฮ่องเต้ยิ่งตรัสยิ่งพิโรธ แต่ก็ยังไม่คลายโทสะ โถมเตะหัวหน้าทหารรักษาพระองค์ซ้ำอีกหลายครา ก่อนคำรามว่า“ไสหัวไป ไสหัวออ

เรื่ององค์ชายแปดถูกสังหาร ไม่กระทบกับฉู่หนิงมากนักทั้งสองไร้ซึ่งไมตรี ยิ่งไปกว่านั้นองค์ชายแปดยังเคยวางแผนเล่นงานฉู่หนิง เขาจึงไม่มีเหตุให้โศกเศร้าเสียใจต่อการตายของคนผู้นี้แต่อย่างใดยิ่งไปกว่านั้น การสอบรอบฮุ่ยซื่อสิ้นสุดแล้ว ในมือยังมีข้อสอบกองพะเนินรอตรวจ ไหนเลยจะมีใจไปทำเรื่องอื่นอีกทั้งฮ่องเต้มอบหมายให้องค์รัชทายาทไปจัดการเรื่องนี้แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเข้าไปพัวพันแต่บรรดาองค์ชายผู้อื่นหาได้เป็นเช่นนั้นไม่การตายขององค์ชายแปดสร้างแรงสั่นสะเทือนต่อพวกเขายิ่งนักเรื่องที่ทำให้พวกเขายิ่งตกตะลึงก็คือ ฮ่องเต้กลับมอบคดีนี้ให้องค์รัชทายาทสืบสวน แถมให้อำนาจตัดสินใจได้ตามสมควรนี่มันไม่ต่างจากสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ!ด้วยนิสัยจิตใจคับแคบขององค์รัชทายาท ย่อมไม่ปล่อยพวกเขาไว้แน่แน่นอน ผู้ร้อนรนที่สุดก็คือองค์ชายสี่ในหมู่องค์ชายทั้งหลาย องค์ชายสี่ องค์ชายรองและองค์ชายแปด ล้วนมีขุนนางใหญ่หนุนหลังเป็นจำนวนมาก เป็นผู้ที่มีอำนาจคุกคามต่อองค์รัชทายาทที่สุดบัดนี้องค์รัชทายาทกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ย่อมไม่ปล่อยเขาไปโดยง่ายด้วยเหตุนี้ เมื่อองค์ชายสี่ได้รับข่าว จึงตัดสินใจฉับไว เรียกบรรดาอง

ในช่วงเวลาหลายวันต่อมา เมืองหลวงตกอยู่ในความปั่นป่วนโกลาหลองค์รัชทายาทโมโหมากที่พวกองค์ชายสี่ร่วมมือกัน เขาคอยใช้อำนาจจัดการคนเหล่านี้ไปด้วย ให้เสนาบดีหลิงเฮ่าหรานแห่งกรมอาญาสืบสวนคดีอย่างลับ ๆ ไปด้วยแม้จะไม่พอใจที่องค์ชายคนอื่น ๆ ร่วมมือกัน แต่องค์รัชทายาทก็ไม่ได้โง่ รู้ว่าท้ายที่สุดก็ต้องมีคำอธิบายให้ฮ่องเต้ระหว่างที่รับมือกับเหล่าองค์ชาย เขาก็จำเป็นต้องสืบหาความจริงไปพร้อม ๆ กันหลังจากที่พวกองค์ชายสี่หันไปจับมือกัน พวกเขาต้องเผชิญกับการกดดันจากองค์รัชทายาท กระนั้นก็ไม่ได้ล่าถอยพวกเขาไม่สนใจการคัดค้านขององค์รัชทายาท ยังคงสืบสวนเรื่องนี้ตามที่ตัวเองต้องการต่อไปสิ่งเหล่านี้ทำให้ฉู่หนิงที่มีงานล้นมือได้มีเวลาว่างไปตรวจข้อสอบสามวันต่อมา กลุ่มผู้เข้าสอบมารวมตัวกันนอกสนามสอบ รอการประกาศผลวันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส แม้จะมีแดดจ้าแต่ก็ไม่อาจดับความกระตือรือร้นของผู้เข้าสอบได้เลย“สหายเติ้ง ข้าเชื่อว่าครั้งนี้ท่านต้องสอบได้แน่!”“ฮ่า ๆ ๆ ขอให้เป็นดังที่สหายหลิวว่า เชื่อว่าเจ้าเองก็คงไม่แพ้ผู้ใดเช่นกัน”“เร็วเข้า ประตูเปิดแล้ว จะประกาศผลแล้ว!”“ตรากตรำอ่านตำรามานับสิบปี ครั้งนี้ต้อ

จวนฉู่อ๋อง เรือนชั้นใน ภายในห้องเสิ่นหว่านอิ๋งมองดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดของฉู่หนิงด้วยความสงสาร แววตาฉายแววเป็นห่วง“แม้การสอบคัดเลือกขุนนางจะสำคัญ แต่ท่านกินนอนที่สนามสอบร่วมกับผู้เข้าสอบเป็นสิบกว่าวัน มันทรมานตัวเองเกินไป”ฉู่หนิงดื่มน้ำแกงเม็ดบัวที่เสิ่นหว่านอิ๋งทำให้ไปด้วย ยิ้มไปด้วย “ไม่เป็นไร ข้าเคยเจอความลำบากมาทุกรูปแบบ อีกอย่าง มันก็แค่สิบกว่าวันเท่านั้น”เสิ่นหว่านอิ๋งถอนหายใจออกมายาว ๆ “ระหว่างที่ท่านไปตรวจข้อสอบ ภายในเมืองหลวงวุ่นวายไปหมด”ฉู่หนิงตาลุกวาว รีบถามด้วยความสนใจ “เกิดอะไรขึ้นหรือ เล่าให้ข้าฟังหน่อย”หลายวันนี้เขาเอาแต่ตรวจข้อสอบ ไม่ได้สนใจเรื่องภายนอก ไม่รู้ข่าวสารเสิ่นหว่านอิ๋งไม่อ้อมค้อม เล่าเหตุการณ์ที่เกิดในช่วงหลายวันมานี้ให้เขาฟังแบบคร่าว ๆหลังจากที่องค์รัชทายาทได้รับพระราชอนุญาตจากฮ่องเต้ก็มีความมั่นใจขึ้นมาก ประกอบกับมีการสนับสนุนจากกรมอาญา หลายวันนี้ได้ทำการตรวจสอบองค์ชายทั้งหลายอย่างละเอียดไม่ว่าจะจวนหรือกิจการทั้งหลายก็ล้วนแต่ถูกตรวจสอบทั้งสิ้นกระนั้นสุดท้ายก็ไม่พบอะไรเหล่าองค์ชายไม่ยอมอยู่เฉยเช่นกัน พวกเขาใช้อำนาจของขุนนางฝ่ายตัว