“ใต้เท้าอวิ๋น ท่านคิดจริง ๆ หรือว่าท่านอ๋องมีวิธีจัดการเรื่องนี้?”ระหว่างทางไปวังหลวง เวินไคเฉิงที่เปี่ยมด้วยความกังวลอดถามออกมาไม่ได้ อวิ๋นเจี้ยนเย่ที่กำลังควบม้าหัวเราะขมขื่นว่า “ท่านอ๋องมีความคิดของตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร พวกเราเกลี้ยกล่อมไม่ได้หรอก”ความหมายก็คือ ต่อให้ฉู่หนิงไม่มีวิธีแก้ไขปัญหาเรื่องการโกง พวกเขาก็เกลี้ยกล่อมไม่ได้ มิสู้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเวินไคเฉิงย่อมเข้าใจเหตุผลนี้ กระนั้นในใจก็ยังคงรู้สึกไม่ยินยอมอยู่ดีอุตส่าห์ได้จัดการสอบคัดเลือกขุนนางทั้งที นี่จะต้องเป็นที่ติฉินนินทาเพราะมีคนโกงอย่างนั้นหรือ?หากจัดการเรื่องนี้ได้ไม่ดี เกรงว่าต่อไปคงไม่มีการสอบคัดเลือกขุนนางอีกแล้วบรรดาขุนนางในราชสำนัก รวมไปถึงเหล่าองค์ชายและตระกูลใหญ่ต่าง ๆ จะต้องรวมตัวกันคัดค้านเป็นแน่เวินไคเฉิงถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อคิดถึงตรงนี้ อาการป่วยกำเริบ ไอไม่หยุดแม้ร่างกายจะมีโรครุมเร้า ส่วนจิตใจก็พะวงเรื่องการสอบ แต่เขาก็ยังคงลากสังขารเดินทางเข้าสู่วังหลวงสามเค่อต่อมา ทั้งสองคนก็เดินทางถึงวังหลวง หลังจากแจ้งความประสงค์เรียบร้อยก็ได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้าวังหลวง ตำหนักอิงอู่
Read more