Lahat ng Kabanata ng ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kabanata 881 - Kabanata 890

คำตรัสเพียงประโยคเดียวของฮ่องเต้ ผลักให้ฉู่หนิงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากยิ่งแม้แต่ตัวฉู่หนิงก็คิดไม่ถึงว่าฮ่องเต้จะให้ตัวเองแสดงความคิดเห็นกระนั้น แม้จะเผชิญกับการข่มขู่บีบบังคับล่อลวงด้วยผลประโยชน์ขององค์รัชทายาท ฉู่หนิงกลับไม่ยี่หระแต่อย่างใด เขาหันไปมองทางเติ้งหงเหวินแทน จากนั้นค่อย ๆ กล่าวขึ้นท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของทุกคน “องค์รัชทายาทและพี่สี่กล่าวได้ถูกต้อง หากมีคนได้รับการเลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งไวเกินไป ย่อมมาซึ่งปัญหามากมาย”องค์รัชทายาทฟังแล้วขมวดคิ้ว ไม่ได้รู้สึกยินดีแต่อย่างใดเพราะการพูดจาเข้าข้างเช่นนี้ไม่ใช่วิสัยของฉู่หนิงเลยสักนิดขณะที่องค์รัชทายาทกำลังสงสัย ฉู่หนิงก็กล่าวต่อ “แต่เติ้งหงเหวินอาศัยความสามารถของตัวเองเอาชนะคนนับหมื่น”“ไม่ว่าจะทักษะด้านอักษรหรือกลยุทธ์ก็ล้วนแต่เยี่ยมยอดทั้งสิ้น บุคคลเช่นนี้ สมควรได้รับการเลื่อนตำแหน่ง!”“ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้กรมขุนนางเพียงจะให้เติ้งหงเหวินเป็นรองเสนาบดีกรมพิธีการเท่านั้น ไม่ใช่ตำแหน่งที่มีอำนาจเบ็ดเสร็จ ต่อให้เขาจะไม่คุ้นเคยกับงานราชการและเกิดข้อผิดพลาด แต่มันก็จะไม่เกิดผลกระทบมากนัก”เทียบกับกรมอื่น ๆ

คำพูดของเติ้งหงเหวินสร้างแรงสั่นสะเทือนให้คนทั้งงาน!ผู้ที่สามารถเข้าร่วมงานเลี้ยงของฮ่องเต้ได้ต้องเป็นขุนนางขั้นห้าขึ้นไป ย่อมไม่มีผู้ใดโง่เขลาทั้งนั้นทุกคนเข้าใจในคำแนะนำของเติ้งหงเหวินเป็นอย่างดีตอนนี้เมืองหลวงกำลังตกอยู่ในความวุ่นวายจากการต่อสู้แก่งแย่งชิงดีของบรรดาองค์ชายแม้ฮ่องเต้จะไม่ได้แทรกแซง แต่จะบอกว่าไม่ทรงทราบเรื่องนี้คงเป็นไปไม่ได้หากสามารถตามหาคนร้ายที่สังหารองค์ชายแปดและหยุดยั้งความวุ่นวายตอนนี้ ย่อมเป็นที่พอพระทัยของฮ่องเต้และช่วยสร้างบารมีในราชสำนักได้อย่างมากองค์ชายสิบฟังแล้วพยักหน้า จากนั้นเอื้อมมือไปตบบ่าเติ้งหงเหวิน “แผนการนี้ดีมาก หลังจากนี้ นอกจากงานที่ต้องจัดการในกรมพิธีการแล้ว เวลาที่เหลือ ท่านก็มาช่วยข้าสืบสวนเรื่องนี้เถอะ!”“ขอบพระทัยองค์ชายที่ไว้วางพระทัย!” เติ้งหงเหวินทำความเคารพอย่างนอบน้อมองค์รัชทายาทมองสองคนนี้เข้ากันได้ดีอย่างกลมเกลียว แววตาทอประกายเย็นยะเยียบ แค่นเสียงเย็นแล้วลุกจากไปองค์ชายสี่เห็นองค์รัชทายาทกลับไปแล้วก็คร้านจะอยู่ต่อเช่นกัน ลุกตามไปอีกคนบรรดาองค์ชายย่อมไม่อยากเห็นท่าทีลำพองตนขององค์ชายสิบ เพราะมันมีแต่จะยิ่งทำให้พว

วันรุ่งขึ้น ยามเหม่า [1]วังหลวง ตำหนักอิงอู่ฮ่องเต้ที่ได้รับการถวายงานจากนางสนมทรงมีพระพักตร์สดชื่อ กางแขนให้นางกำนัลสวมฉลองพระองค์ให้แต่ในตอนนี้เอง มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงของหัวหน้าขันทีจ้าวหมิง“ฝ่าบาท เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”ฮ่องเต้ขมวดคิ้วมองจ้าวหมิงที่พรวดพราดเข้ามาอย่างไม่พอพระทัย “เจ้ารับใช้เรามากี่ปีแล้ว เหตุใดยังลุกลนเช่นนี้อีก?”“ต่อให้ฟ้าจะถล่มลงมาก็มีเราค้ำไว้!”คำตรัสอันทรงอำนาจไม่ได้ทำให้จ้าวหมิงสติอารมณ์ลงแต่อย่างใด เขากล่าวอย่างลนลาน “ฝ่าบาท ใต้เท้าหวังถูกสังหารเมื่อคืนนี้พ่ะย่ะค่ะ!”ฮ่องเต้ชะงักไปครู่หนึ่ง “ใต้เท้าหวัง? ใต้เท้าหวังคนใด?”ในราชสำนักมีขุนนางแซ่หวังไม่ต่ำกว่ายี่สิบสามสิบคน ผู้ใดจะรู้กันว่าหมายถึงใต้เท้าหวังคนใดจ้าวหมิงร้อนใจ “ใต้เท้าหวังที่เป็นเสนาบดีกรมพิธีการพ่ะย่ะค่ะ เขาถูกสังหารระหว่างเดินทางกลับจากจวนฉู่อ๋องเมื่อคืนนี้!”ฮ่องเต้ชะงักอีกครั้ง เสมือนฟังไม่ชัดว่าหมายถึงผู้ใด “เจ้าบอกว่าผู้ใดถูกสังหารนะ?”จ้าวหมิงกลืนน้ำลาย จากนั้นค่อย ๆ พูดทีละคำ “เสนาบดีกรมพิธีการ หวังเหวินกวงพ่ะย่ะค่ะ!”ครานี้ฮ่องเต้ได

ข่าวการตายของหวังเหวินกวงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงอย่างรวดเร็วในฐานะคนที่ดี แม้ปกติหวังเหวินกวงจะหัวรั้นไปบ้าง แต่เขาก็เป็นคนที่ไม่เลวเลย คู่ควรให้เคารพนับถือหลายตระกูลใหญ่เดินทางไปแสดงความเสียใจที่จวนของหวังเหวินกวงเมื่อทราบข่าวณ จวนฉู่อ๋องในเวลานี้ฉู่อ๋องผ่านค่ำคืนอันสมบุกสมบันกับเสิ่นหว่านอิ๋งมาทั้งคืน กำลังเดินออกจากห้องด้วยหน้าตาสดชื่นในท่าเอามือยันเอวเขากำลังจะตะโกนเรียกให้คนเตรียมน้ำล้างหน้ามาให้ก็พบว่านอกห้องมีคนยืนอยู่เต็มไม่ได้มีแค่เสี่ยวชิงที่เป็นสาวใช้ของเสิ่นหว่านอิ๋ง แต่ยังมีหร่านหมิงกับหลิวโส่วเริ่นด้วยฉู่หนิงขมวดคิ้ว “ใต้เท้าหลิวมาทำอะไรที่นี่ตั้งแต่เช้า? หรือว่าจะเกิดเรื่องใหญ่?”หลิวโส่วเริ่นถอนหายใจยาว “ท่านอ๋อง เมื่อคืนนี้ใต้เท้าหวังเหวินกวงถูกสังหารกลางถนน และในการประชุมช่วงเช้านี้ ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้องค์ชายสิบกับเติ้งหงเหวินเป็นผู้รับผิดชอบสืบสวนคดีนี้พ่ะย่ะค่ะ!”สีหน้าของฉู่หนิงเปลี่ยนไปทันที “ใต้เท้าหวังเหวินกวงถูกสังหารหรือ? เรื่องสำคัญเช่นนี้ เหตุใดไม่รีบมารายงาน?”“เรื่องนี้…”หลิวโส่วเริ่นหันไปมองหร่านหมิงกับเสี่ยวชิงที่อยู่ด้านข้าง ยิ้มขม

จวนฉู่อ๋อง เรือนชั้นในเมื่อเจ้าหน้าที่กรมอาญาปรากฏตัวพร้อมอาวุธสังหารในมือ องค์ชายสิบฉู่ฮั่นก็ตาลุกวาวและพุ่งเข้าไปดูทันทีเขารับดาบมาดูด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “ดาบเล่มนี้สอดคล้องกับรอยแผลบริเวณคอของใต้เท้าหวัง นี่ก็คืออาวุธสังหาร!”“เชิญทุกท่านดูได้!”องค์ชายสิบยกดาบในมือขึ้นสูง กล่าวเสียงดังฉะฉานว่า “นี่คืออาวุธสังหารที่ค้นเจอในจวนฉู่อ๋อง!”ฉู่หนิงหน้าดำทะมึน นิ่งเงียบไม่พูดอะไรเขาไม่รู้ว่าดาบเล่มนี้มาได้อย่างไรองค์รัชทายาทตกใจ นึกไม่ถึงว่าจะเจออาวุธสังหารที่นี่จริง ๆแย่แล้ว เขากำลังจะถูกองค์ชายสิบแย่งผลงานไปแล้ว!ไม่ได้ เขาต้องรีบเอาตัวเองเข้าไปมีส่วนร่วมในผลงาน ห้ามให้องค์ชายสิบยึดเอาไปแต่เพียงผู้เดียว!คิดได้ดังนี้ องค์รัชทายาทก็แสร้งทำเป็นโมโห จ้องฉู่หนิงแล้วตวาดว่า “ดียิ่งนัก เป็นฝีมือน้องสิบแปดจริง ๆ!”“ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะกระทำเรื่องเช่นนี้ ทหาร จับกุมฉู่หนิงเอาไว้ นำตัวเข้าวัง!”แม้องค์ชายสิบจะเป็นคนสั่งให้ค้นหลักฐานจนพบ แต่เพียงเขาเป็นคนจับกุมฉู่หนิงเอาไว้ ผลงานก็จะตกเป็นของเขาด้วยหร่านหมิงเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ก้าวเข้ามาเอาตัวบังฉู่หนิงและตวาดลั่น “ผู้ใดกล้าลง