Alle Kapitel von ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kapitel 891 – Kapitel 900

“ฝ่าบาท!”หลิวโส่วเริ่นพลันหันไปทางฮ่องเต้ “กระหม่อมขอร่วมสืบสวนเรื่องนี้ เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดใช้ทัณฑ์ทรมานโดยพลการพ่ะย่ะค่ะ!”ฮ่องเต้ทรงครุ่นคิด การให้หลิวโส่วเริ่นเข้าร่วมก็เป็นวิธีที่ไม่เลวอย่างน้อยเมื่อมีหลิวโส่วเริ่นอยู่ การจับกุมองครักษ์จวนฉู่อ๋องคงไม่ถึงกับก่อให้เกิดความขัดแย้ง“ก็ได้ งั้นก็ให้เจ้าและใต้เท้าหลิงไปจับกุมคนที่จวนฉู่อ๋อง!”ฮ่องเต้พยักพระพักตร์ “การสอบสวนเป็นหน้าที่กรมอาญา ผู้อื่นห้ามแทรกแซง!”วาจานี้เท่ากับสกัดมิให้องค์รัชทายาทและองค์ชายสิบสอดมือไปยุ่งกับการสอบสวนทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น บนใบหน้าขององค์รัชทายาทและองค์ชายสิบก็ยังคงปรากฏแววปีติยินดีฉู่หนิงถูกจับแล้ว ต่อไปก็จับองครักษ์จวนฉู่อ๋อง เพียงควบคุมคนเหล่านี้ได้ จวนฉู่อ๋องก็จบสิ้นแล้วทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง แล้วถวายคำนับพร้อมกัน “ลูกน้อมรับพระบัญชา!”กล่าวจบ องค์ชายสิบหันไปทางหลิวโส่วเริ่น เอ่ยเสียงเรียบ “ใต้เท้าหลิว ท่านจงเกลี้ยกล่อมองครักษ์จวนฉู่อ๋องให้ดี อย่าให้พวกลงมือขัดขืนเด็ดขาด มิฉะนั้นผู้เสียเปรียบก็มีแต่พวกเขา!”ครั้นสิ้นคำ องค์ชายสิบจากไปด้วยท่าทีดุจผู้มีชัย เติ้งหงเหวินติดตามไปเบื้องห

หร่านหมิงกล่าวจบ เขาก็หันไปทางองครักษ์จวนอ๋องหลายคนด้านหลัง เอ่ยเสียงดัง “เมื่อคืนพวกเจ้าเห็นข้าออกจากจวนหรือไม่?”ทุกคนส่ายหน้าพร้อมเพรียงหลิงเฮ่าหรานขมวดคิ้วแม้มีคนยืนยันว่าหร่านหมิงมิได้ออกจากจวน แต่พยานล้วนเป็นคนในจวนฉู่อ๋อง ตามกฎหมายย่อมมิอาจใช้เป็นหลักฐานได้ผู้ต้องสงสัยมิอาจให้การเป็นพยานแก่กันและกันได้ นี่คือหลักพื้นฐานแห่งการสอบสวนคดี!ก็เพื่อป้องกันมิให้ผู้ต้องสงสัยสมรู้ร่วมคิดกัน!ทว่าหากกล่าวเรื่องพวกนี้กับหร่านหมิงในยามนี้ คนผู้นี้คงมิยอมรับฟังชั่วขณะหนึ่ง หลิงเฮ่าหรานตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกหางตาเหลือบไปเห็นหลิวโส่วเริ่น หลิงเฮ่าหรานดวงตาวาววับ พลันมีความคิดขึ้นมา“ใต้เท้าหลิว เรื่องนี้ท่านคิดเห็นประการใด?”หลิวโส่วเริ่นย่อมรู้ดีว่าองครักษ์ในจวนฉู่อ๋องมิอาจเป็นพยานให้กันได้พอหลิงเฮ่าหรานเอ่ยถาม หลิวโส่วเริ่นก็ได้สติ “ตามหลักแล้วพวกเขามิอาจเป็นพยานให้กัน แต่ข้ามีข้อสงสัยหนึ่งอย่าง บางทีอาจลบล้างข้อสงสัยของแม่ทัพหร่านหมิงและผู้อื่นได้”หลิงเฮ่าหรานหรี่ตา “ใต้เท้าหลิวโปรดชี้แนะ!”หลิวโส่วเริ่นมิได้ตอบ กลับหันไปถามหร่านหมิง “ขอถามแม่ทัพหร่านหมิง ท่าน

ฉินอ๋องผู้เฒ่าถอนหายใจยาว “หากเป็นสมัยที่ฉู่อ๋องเพิ่งมาเมืองหลวง ข้าย่อมไม่คิดเช่นนี้”“แต่ตอนนี้…ฉู่อ๋องสร้างผลงานขนาดนี้ได้ภายในเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งปีครึ่ง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะความฉลาดหลักแหลมของท่านแท้ ๆ!”“แม้จะถูกจองจำและตกที่นั่งลำบากแต่ก็สามารถคงความสงบ บ่งบอกว่าฉู่อ๋องมิได้กังวลแม้แต่น้อย ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงสรุปได้ว่าฉู่อ๋องต้องรับมือกับเรื่องนี้ได้แน่นอน”ฉู่หนิงอดหัวเราะไม่ได้หลังจากฟังจบ“สมแล้วที่เป็นฉินอ๋องผู้เฒ่า ข้านับถือยิ่งนัก!”ฉู่หนิงยกนิ้วหัวแม่มือกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถูกต้อง ข้ามีวิธีรับมือต่อเรื่องนี้ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาอันควร จึงไม่อาจบอกให้ฉินอ๋องผู้เฒ่าล่วงรู้ได้ โปรดอภัยด้วย”ฉินอ๋องผู้เฒ่าส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นกระแอมไอ “ถ้าเช่นนั้นข้าจะไม่รบกวนฉู่อ๋องแล้ว ขอให้ท่านอดทนอยู่ที่นี่สักสองสามวัน เมื่อเรื่องนี้ได้รับการตรวจสอบจนกระจ่างแล้ว ข้าจะปล่อยท่านออกไปด้วยตัวเอง”ว่าจบ ฉินอ๋องผู้เฒ่าก็เดินจากไปโดยมีองครักษ์ช่วยประคองเมื่อประตูห้องขังปิดลง ภายในคุกก็กลับสู่ความเงียบ ฉู่หนิงมองไปยังกำแพงที่ว่างเปล่า ใบหน้าเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เรื่องนี้ น่าสนใจขึ้นเรื่อย

“พ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์เงารับคำสั่งแล้วไปจัดการทันทีองค์ชายกับขุนนางตายไปอย่างละหนึ่งคน ทั้งยังมีองค์ชายอีกคนถูกโยนความผิด แต่แล้วองครักษ์กลับสืบอะไรไม่พบแม้แต่น้อย ขุมอำนาจของฝ่ายตรงข้ามต้องยิ่งใหญ่มาก!ในฐานะฮ่องเต้ เขาจะยอมให้เมืองหลวงมีกลุ่มอำนาจที่อยู่นอกการควบคุมของตัวเองได้อย่างไร?ฮ่องเต้มองตำหนักที่ว่างเปล่า พลันรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงแผ่นหลัง ในใจบังเกิดความรู้สึกโศกเศร้าขึ้นมา“ผู้ใดกัน!”ฮ่องเต้กัดฟันกรอด “หากเราเจอตัว เราจะสับร่างเจ้าเป็นหมื่น ๆ ชิ้น!”อีกฝ่ายเหี้ยมโหดขนาดนี้ กล้าสังหารแม้แต่องค์ชาย ต้องไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่เห็นได้ชัดว่าการตายขององค์ชายแปดกับหวังเหวินกวงเป็นฝีมือของคนคนเดียวกัน!คนผู้นี้ใจกล้าเทียมฟ้า หากไม่รีบหาตัวให้พบ จะต้องกลายเป็นหายนะระหว่างที่กำลังไตร่ตรอง หัวหน้าขันทีจ้าวหมิงก็เดินเข้ามากล่าวเสียงเบา “ฝ่าบาท ช่วงค่ำลมแรง เสด็จกลับเข้าด้านในเพื่อบรรทมเถิดพ่ะย่ะค่ะ”ยามนี้เป็นช่วงปลายเดือนเก้า ลมฤดูใบไม้ร่วงเริ่มเย็นยะเยือก จ้าวหมิงเป็นห่วงว่าฮ่องเต้จะประชวรแต่ฮ่องเต้กลับหันไปมองจ้าวหมิงแล้วตรัสถาม “เจ้าคิดว่าผู้ใดเป็นคนร้าย?”จ้าวหมิง

“คารวะองค์รัชทายาท” เสิ่นหว่านอิ๋งย่อตัวคำนับองค์รัชทายาทมองดวงหน้าหมดจดงดงามของเสิ่นหว่านอิ๋งด้วยแววตาเร่าร้อน ภายในใจเปี่ยมด้วยความไม่ยินยอมเทียบกับเมื่อหนึ่งปีก่อนแล้ว เสิ่นหว่านอิ๋งดูไร้เดียงสาน้อยลง มีกลิ่นอายของหญิงสาวโตเต็มวัยมากขึ้น มีเสน่ห์มากขึ้นต้องมาเห็นหญิงสาวที่ตัวเองพึงใจตกเป็นของฉู่หนิง องค์รัชทายาทอิจฉาแทบทนไม่ไหว!แต่ไม่นาน เขาก็กลับมามีสติอยู่กับตัววันนี้เขามาเพื่อถ่วงเวลา!“น้องสะใภ้ไม่ต้องมากพิธี”องค์รัชทายาทเห็นเสิ่นหว่านอิ๋งไม่มีทีท่าจะเชิญตัวเองเข้าไปก็ยิ้มว่า “ทำไม น้องสะใภ้ไม่อยากเชิญข้าเข้าไปหรือ?”“วันนี้ข้านำข่าวคราวของน้องสิบแปดมาบอก เจ้าคงอยากรู้ใช่หรือไม่ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างที่คุกกรมอาญา?”เสิ่นหว่านอิ๋งขมวดคิ้ว นางลังเลเล็กน้อยแต่ก็เป็นห่วงฉู่หนิง อยากรู้ถึงสถานการณ์ตอนนี้ของเขา ด้วยเหตุนี้จึงพยักหน้า“เชิญองค์รัชทายาทเข้าไปนั่งด้านใน เสี่ยวชิง เตรียมน้ำชา!”องค์รัชทายาทยกยิ้ม เดินตามเสิ่นหว่านอิ๋งเข้าสู่โถงรับรองด้วยท่าทีของผู้ชนะไม่นาน เสี่ยวชิงก็ยกน้ำชาหอมกรุ่นสองถ้วยเข้ามา จากนั้นถอยไปยืนข้างเสิ่นหว่านอิ๋งองค์รัชทายาทเห็นเสิ่นหว