All Chapters of ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Chapter 901 - Chapter 910

ภายในคุกที่อับชื้นอบอวลไปด้วยกลิ่นเชื้อรา ท่ามกลางความมืดสลัวนี้มีเพียงแสงจากคบเพลิงที่ช่วยนำทางเมื่อประตูคุกเปิดออก เสิ่นหว่านอิ๋งก็ส่งสัญญาณให้เสี่ยวชิงมอบเงินก้อนหนึ่งให้ผู้คุมคุก จากนั้นทุกคนจึงถอยออกไป“หว่านอิ๋ง เจ้ามาได้อย่างไร?”ฉู่หนิงที่กำลังใช้ความคิดอยู่ในคุกเงยหน้ามาเห็นเสิ่นหว่านอิ๋งก็ประหลาดใจ เดินมาจับมือนางทันทีเสิ่นหว่านอิ๋งมองฉู่หนิง เห็นว่าเขาไม่ได้ถูกทรมานให้รับสารภาพก็เบาใจ“เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ข้าจะไม่มาได้อย่างไร นอกจากนี้ก็เกิดเรื่องกับจวนอ๋องและตระกูลเสิ่น!”เสิ่นหว่านอิ๋งไม่รอให้ฉู่หนิงถาม ทำการเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้เขาฟังฉู่หนิงฟังแล้วไม่แปลกใจแต่อย่างใด ไม่แม้แต่จะแสดงออกถึงความกังวลเขาพึมพำ “รัชทายาทกับองค์ชายสี่ต่างก็ลงมือ ทว่าองค์ชายคนอื่น ๆ กลับอยู่เฉย หรือคนร้ายจะเป็นหนึ่งในสองคนนี้?”เสิ่นหว่านอิ๋งฟังแล้วส่ายหน้า “ไม่น่าใช่ ด้วยอำนาจและตำแหน่งของพวกเขาแล้ว ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงกำจัดใต้เท้าหวังในเวลาแบบนี้”ฉู่หนิงยกยิ้มบาง ๆ “ก็ไม่แน่หรอก อย่างไรสองคนนี้ก็เพิ่งรับปั้งเหยี่ยนกับทั่นฮวามาเข้าพวก เมื่อความเชื่อมั่นของคนเราเพิ่มสูง ม

“ตอนแรกองค์ชายสี่ก็ยินดีปรีดา แต่เมื่อมีคนมาซื้อเกลือบริสุทธิ์มากขึ้น เกลือบริสุทธิ์ที่เขามีอยู่ก็หมดลง”“หลายคนไปปิดล้อมจวนองค์ชายสี่ ส่งเสียงเรียกร้องให้เขาขายเกลือบริสุทธิ์”“ตอนนี้องค์ชายสี่กลัดกลุ้มอย่างยิ่ง ถูกคนปิดล้อมจวน กระทั่งค่ายพิทักษ์เมืองเข้าไปช่วยคลี่คลายก็ยังไร้ผล ที่นั่นมีคนมากเกินไป คนของค่ายพิทักษ์เมืองฝ่าเข้าไปไม่ได้”ได้ยินดังนี้ องค์รัชทายาทที่กำลังโมโหก็แน่นิ่งไปสักพักจากนั้นหัวเราะเสียงดัง“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ดี ดีมาก!”องค์รัชทายาทยิ้ม “ข้าอยากรู้นักว่าน้องสี่จะจัดการอย่างไร!”คนเราถ้าลำบากแค่คนเดียว ความเจ็บปวดทรมานจะเป็นเท่าทวีคูณแต่หากมีคนร่วมแบ่งกัน ความเจ็บปวดทรมานจะลดลงมากเพียงนึกถึงภาพที่องค์ชายสี่ผู้เย็นชาถูกคนมาปิดล้อมจวน องค์รัชทายาทก็อยากหัวเราะแต่แล้ว เหอเผิงกลับกล่าวขึ้นว่า “องค์รัชทายาท หากเป็นเช่นนี้ต่อไป จวนฉู่อ๋องจะไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย”“นอกจากนี้คดีก็ไม่มีความคืบหน้า หากปล่อยให้ยืดเยื้อ เกรงว่าจะเป็นภัยต่อตัวท่านเอง เพราะอย่าลืมว่าท่านเป็นผู้รับผิดชอบสืบสวนคดีขององค์ชาย”เสียงหัวเราะขององค์รัชทายาทขาดหายไปทันที ประหนึ่งถูกคนบีบคอ ไม่

“ต่อมาใต้เท้าเติ้งรับช่วงคดีนี้ไป เรื่องทั้งปวงล้วนอยู่ในความดูแลของใต้เท้าเติ้ง กระหม่อมจึงมิได้ก้าวก่ายเรื่องนี้อีกพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ได้ยินดังนั้น จึงทอดพระเนตรไปยังเติ้งหงเหวิน พยักหน้าตรัสว่า “สมแล้วที่เป็นจอหงวนคนใหม่ ใจกล้าแต่รอบคอบ!”เว้นไปจังหวะหนึ่ง ดวงเนตรของฮ่องเต้หรี่ลง เผยประกายเย็นวาบ “ในเมื่อมีพยาน เช่นนั้นก็พาเข้ามาเถิด!”ฮ่องเต้เองก็อยากทราบยิ่งนัก ว่าแท้จริงแล้วผู้ใดคือฆาตกร!จากนั้น บุรุษผมเผ้ารุงรังผู้หนึ่ง ก็ถูกหามขึ้นสู่ท้องพระโรงด้วยแคร่ครึ่งซีกของใบหน้าคนผู้นั้น บนมือ บนร่าง บนเท้า ล้วนพันผ้าขาว และยังมีโลหิตซึมออกมา ดูแล้วน่าเวทนายิ่ง“ถวายบังคมฝ่าบาท!” บ่าวรับใช้ผู้นั้นขยับกายมิได้ นอนอยู่บนแคร่ เอ่ยเสียงอ่อนแรงประโยคหนึ่งฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนงเติ้งหงเหวินฉวยโอกาสกราบทูลว่า “ฝ่าบาท คนผู้นี้คุ้มกันใต้เท้าหวังหลบหนี จนทั่วทั้งร่างถูกฟันนับสิบแผล บัดนี้ทั้งร่างมิอาจขยับได้พ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้หรี่ดวงเนตร “ในเมื่อขยับมิได้แล้ว เขายังจะชี้ตัวคนร้ายได้หรือ?”เติ้งหงเหวินมีสีหน้าเคร่งขรึม “เรื่องนี้ควรให้คนผู้นี้กราบทูลด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ เชื่อว่าฝ่าบาททรงสดับ

ฉู่หนิงชูผ้าขาวในมือขึ้นแล้วมององค์ชายสิบ ส่ายหน้าพลางเอ่ยยิ้ม ๆ “พี่สิบ นี่หรือคือหลักฐานที่ท่านกล่าว?”“ต่อให้พี่สิบหาหลักฐานไม่เจอ ท่านก็ไม่จำเป็นต้องหาใครก็ไม่รู้มาปรักปรำน้องกระมัง?”องค์ชายสิบโกรธจนสีหน้าแปรเปลี่ยน จ้องฉู่หนิงเขม็ง สองมือกำแน่น เอ่ยเสียงแข็ง “ข้ามิได้สั่งการคนผู้นี้เสียหน่อย เจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้านะ!”ฉู่หนิงยักไหล่ คร้านจะโต้เถียงกับเขา หันไปกราบทูลฮ่องเต้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เสด็จพ่อ พี่สิบจะใช้เรื่องนี้ตัดสินโทษลูก เกรงว่ามิสมควรกระมัง?”ฮ่องเต้หรี่ดวงเนตร ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทอดพระเนตรไปยังองค์ชายสิบ “เจ้าสิบ เรื่องมันเป็นยังไง?”องค์ชายสิบมีท่าทีลนลานเล็กน้อย ทำได้เพียงส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังเติ้งหงเหวินเติ้งหงเหวินเข้าใจโดยพลัน รีบก้าวออกมากราบทูลเสียงหนักแน่น “ฝ่าบาท เรื่องนี้อาจเป็นความเข้าใจผิด กระหม่อมตั้งรางวัลสูงเพื่อหาเบาะแส คนผู้นี้คงหวังเงินรางวัล จึงจงใจใส่ร้ายฉู่อ๋องพ่ะย่ะค่ะ”ในยามนี้ ทำได้เพียงกำจัดบ่าวรับใช้ผู้นั้นทิ้งเสียบ่าวรับใช้ได้ยินดังนั้นก็หน้าถอดสี “ไม่ เรื่องนี้คือองค์ชายสิบ...”ยังไม่ทันพูดจบ องค์ชายสิบสีหน้าแปรเ

อีกทั้งจากถ้อยคำขององค์ชายสิบ เห็นได้ชัดว่าพุ่งเป้าไปที่ฉู่หนิง ในใจทุกคนจึงหวาดหวั่นขึ้นมาจัดการผู้อื่นยังพอว่า แต่การจะเล่นงานฉู่หนิง นอกจากโอกาสชนะไม่สูงแล้ว ยังอาจถูกเขาแก้แค้นเอาคืนด้วยในเมืองหลวงผู้ใดเล่ามิรู้ว่าฉู่หนิงมิใช่คนยอมเสียเปรียบ หากไปล่วงเกินเขา ย่อมไร้วันสงบสุขขณะทุกคนกำลังครุ่นคิด องค์ชายสิบแสยะยิ้ม “เงียบกันหมดหรือ? บัดนี้เริ่มกลัวแล้วหรือ?”“ฮึ อย่าลืมว่าข้าได้ลงมือกับฉู่หนิงไปแล้ว ถึงขั้นให้เสด็จพ่อขังเขาไว้ในคุกกรมอาญา ด้วยนิสัยของเขา จะยอมจบลงง่าย ๆ ได้อย่างไร?”สีหน้าทุกคนพลันแปรเปลี่ยนจริงดังว่า พวกเขาได้ลงมือกับฉู่หนิงไปแล้วแม้แต่เติ้งหงเหวินในยามนี้ก็ขมวดคิ้ว เผยสีหน้าครุ่นคิดเมื่อเห็นทุกคนยังเงียบ เติ้งหงเหวินจึงจำต้องลุกขึ้น เอ่ยเสียงขรึม “องค์ชายพูดมีเหตุผล บัดนี้พวกเราเหมือนง้างคันธนูแล้ว ลูกศรมิอาจย้อนกลับ”“หากจะลงมือ ก็ต้องเร่งโดยเร็ว มิอาจยืดเยื้อต่อไป มิฉะนั้นสถานการณ์จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ”“ครานี้ฝ่าบาททรงกักบริเวณองค์ชาย เท่ากับประกาศแก่ขุนนางและตระกูลใหญ่ทั้งหลาย ว่าองค์ชายไร้วาสนากับบัลลังก์มังกรแล้ว!”องค์ชายสิบที่กำลังเดือดดา