Lahat ng Kabanata ng ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kabanata 931 - Kabanata 940

องค์รัชทายาทก้าวเข้าสู่ตำหนักจินหลวนภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือฮ่องเต้ที่มีผ้าพันแผล กับฉู่หนิงที่ยืนอย่างสบายอกสบายใจพร้อมกันนั้น หางตายังเหลือบไปเห็นองค์ชายสิบกับเซียวเทียนหมิงที่ถูกมัดอย่างแน่นหนาภาพนี้ทำให้องค์รัชทายาทต้องตกใจไม่ต้องคิดก็รู้ได้ทันที เป็นฉู่หนิงที่นำคนมาช่วยเหลือฮ่องเต้ได้ทันเวลา!เจ้าบ้านั่น เจะมาอารักขาฮ่องเต้ทำอันใด ปล่อยให้ฮ่องเต้ถูกฆ่าตายไม่ดีกว่าหรือ?แม้จะสบถด่าฉู่หนิงในใจนับหมื่นคำ แต่ภายนอกกลับแสร้งทำเป็นหวาดหวั่น ก้าวเข้าไปประสานมือกล่าว“เสด็จพ่อ กองกำลังที่ลูกนำมาถูกทัพกบฏขัดขวาง เป็นเหตุให้ไม่อาจมาช่วยเหลือได้ทันท่วงที ขอเสด็จพ่อทรงอภัย”ฮ่องเต้แสยะยิ้มมององค์รัชทายาท แต่ไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใด ๆ ทั้งนั้นนี่ทำให้องค์รัชทายาทลนลานขึ้นเรื่อย ๆเนิ่นนาน ฮ่องเต้จึงค่อยแค่นเสียงเย็น “จริงหรือ? เจ้าสิบก็อยู่ที่นี่ ลองถามเขาดูว่าส่งทัพกบฏไปที่ตำหนักบูรพากี่คน!”องค์ชายสิบหัวเราะเสียงดัง “เสด็จพ่อ ลูกไม่ได้ส่งคนไปบุกโจมตีตำหนักบูรพามากมายแต่อย่างใด เพราะลูกรู้อยู่แล้วว่าองค์รัชทายาทจะไม่ส่งกองกำลังมาอารักขาท่านแน่นอน ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”ในเมื่อเขาแพ้แล้ว คนอื่น

“ท่านอ๋อง เหตุใดต้องช่วยพูดให้องค์รัชทายาทด้วย?”เมื่อพ้นเขตวังหลวง หร่านหมิงก็ควบม้าตามมาถามอย่างอดไม่ได้ฉู่หนิงควบม้านำด้านหน้าอย่างเชื่องช้า พลางเอ่ยตอบเสียงเรียบเฉย “หากเมื่อครู่ไม่เกลี้ยกล่อมให้เสด็จพ่อส่งองครักษ์ตำหนักบูรพาออกนอกวัง ถ้าองค์รัชทายาทตัดสินใจสู้ตายขึ้นมา ทั้งสองฝ่ายมีแต่จะบาดเจ็บล้มตาย”“องค์ชายหกแคว้นต้าเยี่ยนกับสตรีปริศนานางนั้นยังไม่ปรากฏตัว หากพวกเขาใช้จังหวะนี้เข้าฉวยโอกาส เจ้าและข้าคงต้องตายอยู่ในวังหลวง”หร่านหมิงมุ่ยปาก “ต่อให้องค์รัชทายาทจะพาองครักษ์ตำหนักบูรพาก่อกบฏ ข้าก็ไม่กลัว อีกอย่าง ท่านมอบหน้าที่ตามหาคนให้กับองค์รัชทายาท นี่จะต่างอะไรกับยกผลงานให้ผู้อื่น”พูดมาตั้งมากมาย ที่แท้หร่านหมิงก็เสียดายผลงานที่จะได้จับองค์ชายหกแคว้นต้าเยี่ยนแต่แล้วฉู่หนิงกลับหัวเราะออกมา “ผลงาน? เจ้าคิดว่าองค์ชายหกแคว้นต้าเยี่ยนจับกุมง่ายนักหรือ?”หร่านหมิงชะงัก “ท่านคิดว่าองค์รัชทายาทจะตามหาไม่พบอย่างนั้นหรือ?”ฉู่หนิงส่ายหน้า “เมืองหลวงกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ การซ่อนคนไม่กี่คนไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย องครักษ์ตำหนักบูรพาขององค์รัชทายาทมีเพียงพันกว่านาย หากจะค้นหาทั่วเม

จวนฉู่อ๋องเมื่อเข้าสู่ช่วงเดือนเก้า เหมันตฤดูมาเยือน อากาศปลอดโปร่งเย็นสบาย ไม่ได้ร้อนอบอ้าวเหมือนฤดูร้อนภายในศาลาพักผ่อนในเรือนชั้นในเสิ่นหว่านอิ๋งมองผ้าเช็ดหน้าที่กำลังปักลายในมือ ใบหน้าฉายแววกังวลตั้งแต่ที่ฉู่หนิงนำคนไปช่วยเหลือที่วังหลวงเมื่อคืนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ นางเป็นห่วงมากแม้องค์รัชทายาทจะนำคนไปตรวจค้นทั่วเมืองหลวง ทั้งยังมีข่าวว่าทัพกบฏในวังถูกปราบปรามเป็นที่เรียบร้อย แต่ตราบใดที่ฉู่หนิงยังไม่ส่งข่าวกลับมา นางก็ไม่อาจวางใจลงได้ในตอนนี้เอง เสี่ยวชิงที่อยู่ด้านข้างอดพูดไม่ได้ว่า “คุณหนู อย่าเป็นห่วงเลยเจ้าค่ะ ในเมื่อทัพกบฏถูกปราบปรามแล้ว อีกไม่นานก็คงกลับจวน”เสิ่นหว่านอิ๋งถอนหายใจยาว “ไม่มีข่าวคราวแม้แต่น้อย จะไม่ให้ข้าเป็นห่วงได้อย่างไร ตามหลักแล้วเมื่อปราบปรามกบฏเสร็จสิ้น ท่านอ๋องก็ควรจะพาทุกคนกลับจวนสิ”กลับมาช้าแบบนี้ ต้องมีเรื่องอย่างอื่นเป็นแน่!ขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีเสียงต่อสู้ดังมาจากเรือนชั้นนอกสีหน้าของเสิ่นหว่านอิ๋งเปลี่ยนไป ลุกขึ้นขมวดคิ้วว่า “เกิดอะไรขึ้นที่เรือนชั้นนอก?”ในตอนนี้เอง องครักษ์ที่ร่างกายชโลมไปด้วยโลหิตก็เข้าม

“ทูลท่านอ๋อง ใต้เท้าเติ้งจับตัวองค์ชายหกแห่งต้าเยี่ยนกับสตรีลึกลับชุดดำผู้นั้นไว้แล้ว บัดนี้อยู่ภายในจวนอ๋อง รอให้ท่านอ๋องจัดการพ่ะย่ะค่ะ!”ฉู่หนิงที่กำลังไต่ถามอยู่หน้าประตูเมือง พอฟังรายงานจบก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า“ต่อให้เจ้าเจ้าเล่ห์แสนกลดุจจิ้งจอก สุดท้ายก็หนีไม่พ้นฝ่ามือข้า!”ฉู่หนิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พลันโบกมือออกคำสั่ง “ถ่ายทอดคำสั่ง ทุกคนกลับจวนทันที”ในเมื่อจับตัวคนได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ตรวจค้นที่หน้าประตูเมืองต่อไปฉู่หนิงนำทัพอาชาขาวกับองครักษ์จวนอ๋อง ห้อตะบึงอาชารีบร้อนกลับสู่จวนอ๋องหน้าประตูจวน หร่านหมิงที่รุดมาถึงก่อนกำลังยืนรออยู่หน้าประตูจวน เมื่อเห็นฉู่หนิงกลับมา ก็รีบก้าวเข้าไปช่วยจับบังเหียนม้าศึก“ท่านอ๋อง ท่านกลับมาเสียที ได้ข่าวว่าใต้เท้าเติ้งรวบตัวเจ้านั่นไว้ได้แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”หร่านหมิงเผยรอยยิ้มร้ายกาจ “อีกประเดี๋ยว มอบเจ้าคนผู้นั้นให้ข้าน้อยจัดการได้หรือไม่?”หากพูดถึงเรื่องอื่น หร่านหมิงไม่สนใจ แต่เรื่องสังหารคน เป็นสิ่งที่เขาถนัดที่สุด!ฉู่หนิงถลึงตามองเขา “วันวันอย่าเอาแต่ตีรันฟันแทง บางคราก็ต้องใช้สมองบ้าง”กล่าวจบ ก็ไม่รอให้หร

“ไปตายเสีย!”เซี่ยอวี่เวยเบิกตากว้าง คว้าแท่นฝนหมึกฟาดใส่ฉู่หนิงอย่างแรง หมายจะฆ่าเขาให้ตายในคราเดียวแต่ในขณะนั้นเอง มุมปากของฉู่หนิงเผยรอยยิ้มเย็นชา ร่างถอยหลบไปด้านหลัง ทำให้การโจมตีของเซี่ยอวี่เวยพลาดเป้าหลังจากฝึกฝนมานานกว่าหนึ่งปี แม้วรยุทธ์ของฉู่หนิงจะไม่สูงนัก แต่เซี่ยอวี่เวยก็เป็นเพียงสตรีที่ไร้วรยุทธ์การหลบการโจมตีของนางจึงเป็นเรื่องง่ายส่วนหร่านหมิงที่อยู่ด้านหลังฉู่หนิงก็คำรามเสียงเกรี้ยว “บังอาจ กล้าลงมือกับท่านอ๋องหรือ!”ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของเขากลายเป็นเงาพุ่งออกไป มือขวาคว้าแขนขวาของเซี่ยอวี่เวยแล้วบิดอย่างแรง!กร๊อบ!“อ๊าก!”ท่ามกลางเสียงกระดูกหัก แขนทั้งแขนของเซี่ยอวี่เวยก็ถูกหร่านหมิงบิดหลุดออกมาเสียอย่างนั้นความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ใบหน้าของเซี่ยอวี่เวยบิดเบี้ยว ทั้งร่างล้มทรุดลงกับพื้นพลางร้องครวญครางโลหิตพุ่งกระเซ็นออกจากแขนที่ถูกบิดขาด ไหลย้อมพื้นจนแดงฉาน แลดูสะดุดตายิ่งเยี่ยนอู๋จี้โกรธจัดทันที “บังอาจ เจ้าถึงกับกล้าลงมือกับชายารักของข้า เจ้าอยากตายหรือ?”หร่านหมิงแค่นเสียงเย็นชา แล้วเหวี่ยงแขนที่ขาดในมือออกไปทันทีแขนที่ชุ่มเลือดฟาดใส่ใบหน้าข