ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา のすべてのチャプター: チャプター 941 - チャプター 950

สาวใช้นำกระดาษ พู่กันและจานฝนหมึกเข้ามา หร่านหมิงลงมือแก้มัดให้เยี่ยนอู๋จี้ด้วยตัวเองทว่าระหว่างที่แก้มัด หร่านหมิงกลับจ้องเขาไม่วางตา แสยะยิ้มว่า “อย่าเล่นตุกติก มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้า”ว่าจบก็ยกดาบที่เปื้อนเลือดของเซี่ยอวี่เวยขึ้นโบกไปมาเบื้องหน้าเยี่ยนอู๋จี้มุมปากเยี่ยนอู๋จี้กระตุก “วาง…วางใจเถอะ ข้าจะไม่ทำอะไรตุกติก”พูดจบก็รีบเอื้อมมือไปหยิบพู่กันขึ้นมาเขียนเวลาล่วงเลยไปหนึ่งเค่อ เยี่ยนอู๋จี้ก็เขียนคำรับสารภาพเสร็จเรียบร้อย เขาหันไปหาฉู่หนิงอย่างประจบเอาใจ“ฉู่อ๋อง เชิญท่านลองอ่านดู”ฉู่หนิงรับคำรับสารภาพมาอ่าน ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไม่เลว เขียนได้ละเอียด แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าคิดไม่ถึง”“เดิมทีข้าคิดว่าท่านถูกฮ่องเต้แคว้นเยี่ยนหลอกใช้ ไม่นึกว่าท่านจะเต็มใจมาด้วยตัวเอง ดูแล้วคงยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อตำแหน่งองค์รัชทายาท”เยี่ยนอู๋จี้หัวเราะขมขื่น “ข้ามีพี่น้องถึงเจ็ดแปดคน เสด็จพ่อคอยทดสอบพวกข้าเพื่อคัดเลือกองค์รัชทายาทอยู่ตลอด”“ครานี้ตั้งใจอาศัยความเข้าใจที่เซี่ยอวี่เวยมีต่อแคว้นฉู่ หมายจะสร้างปั่นป่วนวุ่นวายในแคว้น นึกไม่ถึงว่าล้มเหลว”“ฉู่อ๋อง บัดนี้ข้าบอกทุกอย่

องค์รัชทายาทดีใจมากฉู่หนิงสังหารองค์ชายหกแคว้นเยี่ยน!เมื่อเสด็จพ่อทรงทราบเรื่องนี้จะต้องเอาผิดแน่นอนต่อให้ครั้งนี้ฉู่หนิงจะทำลายแผนกบฏขององค์ชายสิบ แต่มันก็ไม่อาจลบล้างความผิดโทษฐานสังหารองค์ชายหกและเมื่อมีการลงโทษ ผลงานทั้งหมดที่ฉู่หนิงทำมาก็จะสูญเปล่า!องค์รัชทายาทยิ่งคิดก็ยิ่งดีใจ อยากรีบนำร่างของเยี่ยนอู๋จี้กลับไปยังวังหลวงให้ไวที่สุดบริเวณหน้าจวนฉู่อ๋อง หร่านหมิงมีสีหน้าไม่เข้าใจ เขามองพวกองค์รัชทายาทจากไป ขมวดคิ้วถามว่า“เหตุใดท่านอ๋องจึงมอบร่างของเยี่ยนอู๋จี้ให้กับองค์รัชทายาท นั่นเป็นผลงานของพวกเราต่างหาก”เติ้งหงเหวินเป็นคนจับกุม หร่านหมิงเป็นคนลงมือ ทว่าบัดนี้กลับถูกองค์รัชทายาทแย่งไป จะให้หร่านหมิงยอมได้อย่างไรฉู่หนิงมองหร่านหมิงปราดหนึ่ง กล่าวอย่างราบเรียบว่า “เรื่องบางเรื่องก็ควรใช้สมอง ไม่ใช่เอาแต่ฆ่าฟันอย่างเดียว”พูดจบก็ไม่สนใจสีหน้างุนงงของหร่านหมิง เดินกลับเข้าเรือนในไปหาเสิ่นหว่านอิ๋งหร่านหมิงลูบศีรษะที่ล้านของตัวเอง หันไปมองเติ้งหงเหวินอย่างขอความช่วยเหลือและถามว่า“ใต้เท้าเติ้ง ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไรกัน?”เติ้งหงเหวินยังคงมีท่าทีเรียบเฉย “นั

ครึ่งชั่วยามต่อมา บรรดาขุนนางที่ทราบข่าวก็มารวมตัวยังตำหนักอิงอู่นับจากเหตุการณ์ที่องค์ชายสิบก่อกบฏจนถึงตอนนี้ บัดนี้ล่วงเลยมาแล้วสิบกว่าชั่วยาม ทว่ากลับไม่มีขุนนางคนใดคิดจะมาวังหลวงแม้แต่คนเดียวกระทั่งมีพระบัญชาจากฮ่องเต้ ทุกคนถึงค่อยเข้ามายังวังหลวงวังหลวงเพิ่งผ่านพ้นจากเหตุการณ์กบฏ บัดนี้ยังคงเหลือร่องรอยการต่อสู้จากเมื่อคืนทหารรักษาพระองค์ ขันที และนางกำนัล กำลังเก็บกวาดลูกธนูและคราบโลหิตที่เหลืออยู่ทั่วทั้งบริเวณบรรดาขุนนางเข้าวังมาเห็นภาพนี้ก็หันไปสบตากัน แววตาปรากฏความกังวลเมื่อคืนนี้องค์ชายสิบก่อกบฏ ฮ่องเต้จุดไฟสัญญาณขอความช่วยเหลือ แต่ทั่วทั้งเมืองหลวงกลับมีแค่ฉู่หนิงที่นำคนมาช่วยบัดนี้ทัพกบฏถูกปราบปราม ฮ่องเต้มีหรือจะปล่อยพวกเขาไปโดยง่ายดาย?ทุกคนรู้สึกใจคอไม่ดีกันทั้งสิ้นโดยเฉพาะขุนนางที่ใกล้ชิดกับตระกูลใหญ่ แต่ละคนมีสีหน้าเป็นกังวลแต่ผู้ที่เป็นกังวลยิ่งกว่าพวกเขาคือบรรดาองค์ชายหลายคนรู้สึกนึกเสียใจ หากรู้แต่แรกว่าฉู่หนิงจะกล้าหาญขนาดนี้และปราบกบฏได้ เมื่อคืนก็คงพาคนมาร่วมช่วยด้วยแล้วตอนนี้ฉู่หนิงจัดการทุกอย่างสำเร็จได้ด้วยตัวคนเดียว พวกเขาไม่ได้มีส่วน

องค์ชายสิบกับเซียวเทียนหมิงถูกนำตัวเข้ามายังตำหนักอิงอู่ในสภาพถูกจับมัดองค์ชายสิบมองบรรดาขุนนางและองค์ชายมาอยู่ที่นี่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ไม่เหลือท่าทีองอาจเฉกเช่นในอดีตอีกต่อไปผมเผ้าของเขาหลุดลุ่ย ใบหน้าเศร้าหมองไร้สง่าราศี กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านผิดกับเซียวเทียนหมิงที่อยู่ด้านข้างซึ่งมีสีหน้าเรียบเฉย เสมือนรู้ชะตากรรมของตัวเองอยู่แล้วเมื่อทั้งสองคนถูกนำตัวเข้ามา องค์รัชทายาทก็ก้าวออกมาตำหนิอย่างไม่รอช้าทันที “บังอาจ พวกเจ้าสองคนร่วมมือกับก่อกบฏ ยังไม่รีบคุกเข่าขออภัยโทษอีก!”ไหนเลยจะคิดว่าองค์ชายสิบฟังแล้วกลับหัวเราะออกมา “ขออภัยโทษ? เหตุใดข้าต้องขออภัยโทษด้วย?”เขาแสยะยิ้มมององค์รัชทายาท “เสด็จพี่รัชทายาท ทั้งที่ท่านพำนักในวังหลวง ทว่าเมื่อคืนกลับไม่ได้ส่งทหารมาอารักขาเสด็จพ่อ ยามนี้กลับเสนอหน้าก้าวออกมา คิดจะแย่งผลงานของน้องสิบแปดหรืออย่างไร?”แม้จะพ่ายแพ้ แต่ก็จะไม่ยอมให้องค์รัชทายาทกับฉู่หนิงได้อยู่ดีมีสุข!โดยเฉพาะฉู่หนิง แผนการเมื่อคืนนี้ของเขาพังไม่เป็นท่าก็เพราะฉู่หนิงหากสามารถยุแยงให้องค์รัชทายาทกับฉู่หนิงแตกหักกัน ต่อให้ตายก็ถือว่าคุ้มค่าองค์รัชทายาทได้ยิน

การตายขององค์ชายสิบกับเซียวเทียนหมิง ไม่ได้ทำให้ฮ่องเต้แสดงความโศกเศร้าออกมาแต่อย่างใด ไม่แม้แต่จะรับสั่งให้บรรดาขุนนางออกไปจากตำหนักแม้ที่นี่จะเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตขององค์ชายสิบฉู่ฮั่น แต่ฮ่องเต้ก็ยังคงแน่วแน่ที่จะสะสางเรื่องราวให้เรียบร้อยเมื่อคืนนี้ ท่ามกลางคนทั้งปวง มีเพียงฉู่หนิงที่นำคนมาช่วยอารักขา หากไม่มอบรางวัลปูนบำเหน็จให้แก่ฉู่หนิง เช่นนั้นจะตอบแทนที่เขาเสี่ยงชีวิตมาช่วยเหลือได้อย่างไร?พร้อมกันนั้น ฮ่องเต้ก็ต้องการส่งคำเตือนถึงทุกคนผ่านการให้รางวัลครั้งนี้ มีเพียงผู้ที่ภักดีต่อเขาที่จะเจริญก้าวหน้า!“ขุนนางรักทั้งหลาย พวกเรามองว่าเราควรมอบรางวัลอะไรให้แก่ฉู่หนิง?”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรทุกคน แววพระเนตรราบเรียบไร้ความรู้สึก เสมือนผู้ที่ตายไปเมื่อครู่ไม่ใช่โอรสของเขาแม้ในช่วงเริ่มแรก การตายขององค์ชายสิบจะทำให้ฮ่องเต้สะเทือนพระทัยอยู่บ้าง แต่มันก็เพียงชั่วขณะหนึ่งเท่านั้นเมื่อทรงคืนสติ ฮ่องเต้ก็กลับคืนสู่ท่วงทีองอาจน่าเกรงขามสมเป็นจักรพรรดิดังเดิมทว่า เมื่อถึงเวลาหารือเรื่องรางวัลปูนบำเหน็จของฉู่หนิง บรรดาขุนนางบู๊บุ๋นกลับตกอยู่ในความเงียบด้านหนึ่ง พวกเขาไม่รู้ว่าคว