Lahat ng Kabanata ng ศึกยอดมังกรครองบัลลังก์ แผ่นดินนี้ข้าไม่เอา: Kabanata 921 - Kabanata 930

พระราชวัง ศึกดุเดือดยังดำเนินต่อตำหนักอันเคยรุ่งเรือง บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงเข่นฆ่าไล่ฟันใต้ม่านราตรี ชีวิตคนเป็น ๆ ล้มลงกลายเป็นร่างไร้วิญญาณอย่างต่อเนื่องกลิ่นคาวโลหิตฉุนจมูก แม้ฉู่หนิงจะอยู่ข้างนอกแต่เพียงเข้าใกล้ก็ได้กลิ่นชัดเจนครั้นส่งทหารสอดแนมออกไปสืบข่าวแล้ว ฉู่หนิงก็ยืนสังเกตการณ์พระราชวังอยู่จากไกล ๆยามนี้ประตูพระราชวังปิดสนิท มีทหารรักษาพระองค์เฝ้าอยู่เหนือประตู ไม่รู้ว่านั่นเป็นทหารรักษาพระองค์ของฮ่องเต้ หรือเป็นทหารกบฏที่หันไปเข้ากับองค์ชายสิบ!โชคดีที่ทหารสอดแนมมิให้ฉู่หนิงต้องรอนานนัก หลังจากนั้นไม่นานก็ห้อตะบึงอาชากลับมารายงาน“ท่านอ๋อง ข้าน้อยตรวจดูแล้ว บัดนี้ประตูทั้งสี่แห่งของพระราชวังปิดแน่นหนา ผู้เฝ้าประตูล้วนเป็นกองทัพกบฏทั้งสิ้น!”ทหารสอดแนมกล่าวเสียงขรึม “แม้มีกำลังพลที่เฝ้าตามกำแพงพระราชวังไม่มากนัก ทว่าทุกคนล้วนมีธนู อาศัยกำแพงสูงใหญ่เป็นที่กำบัง หากบุกโจมตีตรง ๆ กองทัพเราจะต้องสูญเสียถึงสิบเท่าจึงจะตีแตกพ่ะย่ะค่ะ!”ฝ่ายตั้งรับย่อมครองชัยภูมิที่ได้เปรียบ ยิ่งไปกว่านั้นกำแพงสูงนับสิบจั้ง หากจะบุกโจมตีขึ้นไปหาใช่เรื่องง่ายไม่ส่

“องค์ชายสิบถูกจับแล้ว พวกเรา... พวกเราจะทำอย่างไรดี?”“พวกมันบุกมาแล้ว!”“แย่แล้ว ทัพทหารม้าของพวกมันกำลังบุกสวนกลับใส่พวกเรา!”“ยอมจำนนเถิด พวกเราแพ้แล้ว”กองทัพกบฏที่ไร้กำลังใจต่อสู้ เมื่อเห็นฉู่หนิงคุมองค์ชายสิบมาถึง ความฮึกเหิมสุดท้ายในใจก็แตกสลายผู้ขลาดเขลาบางคนรีบวางอาวุธ คุกเข่าลงที่สองข้างประตูวังทว่าก็มีผู้ที่เจ้าเล่ห์ รีบกระจายหนีไปสองข้างทาง หวังหลบหนีฉู่หนิงแค่นเสียงเย็นชา “ผู้ใดคิดหลบหนี ก็ฆ่ามิละเว้น!”คำสั่งดังขึ้น พลหน้าไม้ที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้วก็ปล่อยศรชั่วพริบตา ห่าศรพุ่งลงดุจฝน กระหน่ำใส่พวกกบฏที่กำลังหลบหนีเสียงกรีดร้องดังมิขาดสาย กบฏที่คิดหนีถูกยิงตายอย่างต่อเนื่องแม้พลหน้าไม้เหล่านี้ล้วนเป็นกองกำลังจวนอ๋องและตระกูลเสิ่น หากแต่ยามนี้ต่างกระหายความชอบ อยากกำจัดกบฏให้สิ้นซากโดยเร็วยิ่งฆ่า พวกเขายิ่งฮึกเหิม!ศัตรูพวกนี้คือความดีความชอบทั้งนั้น เพียงฆ่าหนึ่งคน ไม่เพียงได้รับเงินรางวัลจากฉู่อ๋อง ยังได้ของพระราชทานจากฮ่องเต้อีกด้วยเป็นคุณความดีสองต่อในคราเดียว ทุกคนต่างไล่ล่าอย่างสุดชีวิตครั้นหร่านหมิงนำทัพอาชาบุกเข้าในวังแล้ว ด้านหนึ่งสั่งคนค

“เราคงสิ้นชะตาแล้ว!”ฮ่องเต้สะท้านในพระทัย หลับดวงเนตรรอรับความตายในเมื่อหลบไม่พ้นแล้ว เช่นนั้นก็ขอตายดุจจักรพรรดิ เผชิญความตายอย่างสง่างาม!แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเซียวเทียนหมิงผู้เป็นหัวหน้าองครักษ์เงาจึงทรยศ แต่ในยามนี้ไม่เหลือเวลาให้ครุ่นคิดแล้วคมกระบี่ฟาดลง ฮ่องเต้ถึงกับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากคมกระบี่ที่กระจายออกมาเสียงหวีดหวิวดังขึ้น กระบี่จ่อถึงร่างใบหน้าเซียวเทียนหมิงปรากฏแววอำมหิตถูกฮ่องเต้ควบคุมมานานหลายปี วันนี้จะได้ยุติทุกสิ่งเสียทีเพียงสังหารฮ่องเต้ เขาก็จะเป็นอิสระ ไม่มีผู้ใดควบคุมเขาได้อีก!ด้วยใจมั่นในชัยชนะ กระบี่ฟาดลงเต็มแรง!ทว่าในชั่วขณะอันคับขันนั้น ประตูตำหนักถูกคนผู้หนึ่งถีบออก“บังอาจ กล้าลอบปลงพระชนม์เสด็จพ่อหรือ!”ฉู่หนิงตะโกนด้วยโทสะ “หร่านหมิง ขวางมันไว้!”ยามนั้นหร่านหมิงอยู่ห่างเซียวเทียนหมิงพอควร จะลงมือขวางก็มิทันการ แต่บัญชาของฉู่หนิงก็มิอาจฝ่าฝืน จึงพุ่งเข้าไปทันทีโชคดีตรงที่ก่อนหร่านหมิงจะเคลื่อนไหว ฉู่หนิงยกมือซ้ายขึ้น เกาทัณฑ์แขนเสื้อพุ่งทะยานออกไปในพริบตา!ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!ศรห้าดอกพุ่งออกไป ปิดทางรอบกายเซียวเทียนหมิงทว่

ตำหนักจินหลวนซึ่งเคยงดงามตระการตา บัดนี้ระเกะระกะเรี่ยราดเพราะเหตุการณ์กบฏคำพูดของเซียวเทียนหมิงทำให้ฮ่องเต้กับฉู่หนิงนิ่งเงียบพร้อมกันผู้หนึ่งกำลังทบทวนการกระทำของตัวเอง อีกผู้หนึ่งกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของเซียวเทียนหมิงในตอนนี้เอง ผู้บังคับการทหารองครักษ์นายหนึ่งเข้ามารายงาน “ทูลฝ่าบาท กองกำลังกบฏบริเวณประตูวังทั้งสี่ทิศถูกฉู่อ๋องกวาดล้างหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ บ้างก็ยอมจำนน บ้างก็ถูกสังหาร ไม่ทราบว่าจะทำเช่นไรกับผู้ที่ยอมจำนนพ่ะย่ะค่ะ?”แววพระเนตรฮ่องเต้เย็นยะเยียบ กำลังจะสั่งให้ประหาร แต่แล้วฉู่หนิงที่อยู่ด้านข้างกลับชิงพูดขึ้นก่อนว่า“เสด็จพ่อ ลูกขอเสนอให้คุมตัวคนเหล่านี้เอาไว้ก่อน รอให้สอบสวนพี่สิบเรียบร้อยแล้วค่อยทรงตัดสิน”แม้จะสงสัยว่าเหตุใดฉู่หนิงจึงไม่ให้ตนประหารทัพกบฏทันที แต่คืนนี้ฉู่หนิงมีความชอบใหญ่หลวง จึงจำต้องไว้หน้าฉู่หนิง“ได้ คุมตัวคนที่ยอมจำนนเอาไว้ก่อน!”“น้อมรับบัญชา!” ผู้บังคับการทหารองครักษ์ขานรับแล้วออกไปจัดการทันทีเวลานี้ ฮ่องเต้จึงค่อยหันไปมองเซียวเทียนหมิงนิ่ง ๆ “เจ้าสิบยื่นข้อเสนอให้เจ้า เจ้าถึงได้ทรยศเรา?”หากจะอ้างว่าทำไปเพื่ออิสรภาพ ฮ่องเต้ไม่มีท

“หัวหน้าเซียว!”ฉู่หนิงมองเซียวเทียนหมิงที่มีท่าทีลังเล สีหน้ามีความเจ้าเล่ห์“ข้าได้ยินว่าครอบครัวขององครักษ์เงาอยู่ในการควบคุมของเสด็จพ่อทั้งหมด ครั้งนี้เจ้าพ่ายแพ้ในการก่อกบฏ พวกเขาต้องโดนลูกหลงไปด้วยแน่นอน!”สีหน้าของเซียวเทียนหมิงเปลี่ยนไปฉู่หนิงกล่าวต่อโดยไม่รอให้เขาพูด “หากเจ้ายอมพูดความจริง ข้าจะทูลขอเสด็จพ่อให้ส่งพวกเขาไปชายแดน”ตัวเซียวเทียนหมิงไม่มีทางรอดชีวิต แต่ครอบครัวของอีกฝ่ายไม่ได้มีภัยคุกคามใด ๆ หากสามารถใช้ชีวิตของคนเหล่านี้มาแลกข้อมูล มันก็ย่อมดีที่สุด ทว่าองค์ชายสิบที่อยู่ด้านข้างกลับหัวเราะเยาะ “อย่าไปฟัง เขากำลังหลอกเจ้า!”แต่แล้วฮ่องเต้ที่ประทับบนบัลลังก์กลับตรัสขึ้นว่า “เซียวเทียนหมิง เจ้ารับใช้เรามาหลายปี เราก็อยากรู้มากเช่นกันว่าเจ้าถูกพูดเกลี้ยกล่อมให้ทรยศเราได้อย่างไร!”“หากเจ้ายอมพูดความจริง เราจะเว้นโทษตายให้แก่ครอบครัวของเจ้า!”คำตรัสของฮ่องเต้ทำให้เซียวเทียนหมิงที่ลังเลอยู่ก่อนแล้วก้มหัวคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นถอนหายใจยาว ๆ“มาถึงขั้นนี้ ข้าคงทำได้เพียงรักษาชีวิตคนในครอบครัว หวังว่าฝ่าบาทจะทรงรักษาคำพูด”ฮ่องเต้พยักหน้าเบา ๆ ถือเป็นการตอบตก