All Chapters of ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO: Chapter 481 - Chapter 490

“Shit… mukhang nakita na nila tayo, mahal kong asawa. Anong gagawin natin?” Halos pabulong ang boses ni Lyka, ngunit hindi maitago ang panginginig nito. Ramdam ang kaba sa bawat salitang binibitawan niya. Dahan-dahan silang lumingon sa direksyon ng emcee, ang tibok ng kanilang mga puso ay tila sabay na bumibilis—parang anumang segundo ay mabubunyag ang lahat ng matagal nilang itinago. Ang Bulwagan ng Molave ay puno ng ilaw, musika, at tawanan. Ang mga bisita ay abala sa pakikipag-usap, ngunit sa paningin ni Lyka, parang lahat ay nakatingin sa kanila. Parang bawat galaw nila ay may nagmamasid. “Mrs. Alvathon, saan kayo pupunta? Hindi pa nagsisimula ang palaro. Mukhang aalis na kayo.” Malinaw ang boses ni Mr. Integrio, sapat para marinig ng mga taong nasa paligid. Sa sandaling iyon, parang tumigil ang mundo ni Lyka. Nanlamig ang kanyang mga kamay. Napahigpit ang kapit niya sa kamay ng kanyang asawa, at halos hindi na siya makahinga. Ngunit ilang segundo ang lumipas. Hin

Sa loob ng marangyang sasakyan ng Clinthon-Vellamonte, tahimik ngunit mabigat ang hangin. Tanging ang mahinang ugong ng makina at ang pagaspas ng hangin sa labas ang maririnig habang mabilis nilang tinatahak ang kalsadang patungong Molave. “Gerald… sigurado ka ba sa nabalitaan mo na nasa Molave sina Lyka at Drick?” mahina ngunit puno ng pananabik ang tinig ni Roxane. Bahagya niyang kinuyom ang kanyang palad, halatang pilit pinapakalma ang dibdib na halos kumawala sa kaba. “Opo, Ma’am,” sagot ni Gerald mula sa harapan. “May nakapagsabi po sa akin. Kaya pupunta tayo ngayon sa Molave dahil naroon lahat ang mga miyembro ng mga nakatira sa City of Molave. Hindi po ito tsismis lang.” Sa likod, nagkatinginan sina Roxane at Dark. Sa mga mata ni Roxane, kumikislap ang pag-asa—pag-asang ilang taon niyang pinanghawakan kahit paulit-ulit siyang binigo ng pagkakataon. “Okay…” mariin ngunit nanginginig ang boses niya. “Dapat hindi na makaalis sina Lyka at Drick para mahanap na namin sila

Sa loob ng engrandeng venue, nanatiling tuwid at kalmado ang tindig nina Roxane at Dark habang isa-isang binabati ng mga opisyal ng Molave ang kanilang pagdating. Ngunit sa likod ng kanilang malamig na mga ngiti, pareho nilang naramdaman ang kakaibang pagyanig ng gabi. May kulang. May nawawala. At pareho nilang alam kung sino iyon. Lumapit si Gerald sa tabi ni Dark, bahagyang yumuko upang hindi marinig ng iba ang sasabihin. “Sir…” mahina ngunit may diin ang kanyang boses. “May isa po kaming napansin.” Bahagyang kumunot ang noo ni Dark. “Ano iyon?” “May lalaking kanina pa nakatingin sa inyo ni Ma’am. Nang bumaba po kayo sa sasakyan, tila nabigla siya. Pagkatapos ay bigla siyang umalis.” Naramdaman ni Roxane ang paglamig ng kanyang mga palad. “Umalis?” mahinang ulit niya. “Opo. Sinundan po siya ng isa sa ating tauhan. Kakabalik lang niya ngayon.” Parang tumigil ang mundo sa paligid nila. Ang ingay ng mga tao ay naging malabo sa pandinig ni Roxane. Tanging ang tibok ng kanyang

“Madam Elicia, may dumating po kayong imbitasyon… galing pa raw po ng New Zealand. Mukhang napakamahal pa ng pagkakagawa,” magalang ngunit bahagyang kinakabahang sabi ng kanilang kasambahay. Napatingin sina Roxiel at Elicia sa sobre na hawak nito. Makapal ang papel, may pinong burda sa gilid, at selyadong tila isang paanyayang hindi basta-basta ipinadadala. Sa loob ng kanilang simpleng bungalow house sa isang tahimik na subdivision sa Maynila, kapansin-pansin ang kaayusan at disiplina ng pamilya. Hindi man marangya ang tahanan, dama ang init at kapayapaan. Sa kabila ng malaking ipon sa bangko at kakayahang mamuhay nang magarbo, pinili nina Roxiel at Elicia ang payak at maingat na pamumuhay—isang desisyong bunga ng pagpapahalaga sa tunay na halaga ng pamilya kaysa sa materyal na bagay. Agad na kinuha ni Roxiel ang sobre at marahang binuksan. Ilang sandali siyang natahimik habang binabasa ang nilalaman. “Mahal kong asawa,” malumanay niyang tawag kay Elicia, “imbitasyon ito mula

“Nasaan na pala ang Mom and Dad ninyo, mga triplets?” Biglang tawag ni Drew sa tatlo niyang apo, habang nakatayo sa gitna ng malawak at maliwanag na sala ng ancestral house. Ang mga bintana ay nagbukas sa hapon, kaya’t sumasayaw ang liwanag sa makintab na sahig at nagmumula ang malamig na hangin na kaaya-aya. May kakaibang saya sa kanyang tinig, pero bakas din sa kanyang mga mata ang pananabik—parang may itinatagong lihim na gustong ibahagi sa mga apo. “Narito na kami, Papa,” sabay na sagot nina Clarissa at Ethan, na kasalukuyang naglalakad papasok mula sa kanilang mga dala-dalang bag matapos ang mahabang biyahe mula sa kanilang hacienda. Bahagyang napangiti si Clarissa habang inilalapag ang kanyang bag sa gilid ng sofa. “Bakit po, Papa? May lakad ba tayo?” tanong niya, halata ang pagka-usisa sa kanyang tinig. “Lolo naman eh,” reklamo naman nina Marvey at Marco, sabay tawa at halik ng mga mata sa kakatuwang eksena. “Kaka-enjoy pa lang naming tawagin kayong Papa at Mama, tapos big