ANG KATULONG NA PINIKOT NG BILYONARYO의 모든 챕터: 챕터 501 - 챕터 510

Unti-unting lumipas ang gabi. Ang musika sa Grand Hall ay humina hanggang sa tuluyang tumigil. Isa-isa nang nagpaalam ang mga bisita. Ang mga ilaw na kanina’y kumikislap sa kasiyahan ay naging mas mahinahon, parang nagpapahiwatig na tapos na ang engrandeng selebrasyon. Ang ika-siyamnapung kaarawan ni Great Grandmother Roxane ay naging matagumpay—hindi lamang bilang isang party, kundi bilang muling pagtitipon ng buong pamilya Villamonte. Sa labas ng mansion, nagsimulang umalis ang mga sasakyan ng mga investors, diplomats, at business partners. Ang mahabang driveway ng Villamonte Mansion ay unti-unting nabawasan ng ingay. Ngunit sa loob. Hindi pa tapos ang tunay na usapan. Sa ikalawang palapag ng mansion, sa isang silid na matagal nang kilala ng pamilya bilang Council Room, nagtipon ang mga pangunahing miyembro ng angkan. Isang mahaba at makintab na mesa ang nasa gitna ng silid. Sa dingding ay nakasabit ang mga lumang portrait ng mga naunang pinuno ng Villamonte empire—mga

“Aalis na ako, Mama…” mahinang paalam ni Rofana, ngunit may bigat ang bawat salita. Bahagya siyang napayuko, tila pinipigilan ang kung anong emosyon na gustong kumawala sa kanyang dibdib. Dahan-dahan siyang bumaling kina Gerry at sa anak nitong si Drew. Saglit niyang pinagmasdan ang mga ito—parang gusto niyang kabisaduhin ang bawat mukha, bawat ngiti, bawat sandali. “Mag-iingat kayo,” dagdag pa niya, pilit na pinapakalma ang sarili. Pagkatapos, isa-isa niyang nilapitan ang kanyang mga apo. Hinaplos niya ang buhok ng ilan, niyakap ang iba, at ang iba nama’y hinalikan sa noo. “Aalis na ako…” muling sambit niya, ngayon ay mas malambing, mas puno ng damdamin. “Sa susunod nating pagkikita, magdadala na ako ng pasalubong.” Bahagya siyang napangiti, ngunit bakas pa rin ang lungkot sa kanyang mga mata. “Hindi ko pa kasi alam ang mga kasarian niyo… kaya hindi ko alam kung ano ang dapat kong bilhin.” Napahinto siya saglit, napatingin sa malayo na tila may iniisip. “Lalo na sa mga ap

Tahimik na napatitig si Rofana sa direksyong nilakaran ni Amando. “Ganun ba…” maikli ngunit makahulugang saad niya. Ngunit sa kabilang bahagi ng mansion… Ang lalaking pinag-uusapan nila ay naglalakad na ngayon sa malawak na hardin ng Clinton–Villamonte estate. Mabigat ang bawat hakbang ni Amando. Parang may nagliliyab na galit sa kanyang dibdib. Huminto siya sa tabi ng malaking fountain sa gitna ng hardin. Ang tubig na bumabagsak mula sa marmol na estatwa ay tila ba kumakalansing sa katahimikan ng gabi. Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang kamao. “Utang na loob…” mapait niyang bulong sa sarili. “Utang na loob lang ba ang kapalit ng lahat ng ginawa ng pamilya namin?” Sa kanyang isipan, bumabalik ang mga alaala. Ang kanyang ama—si Drick—na ilang beses nang muntik mamatay sa pagprotekta sa kambal. Ang kanyang ina—si Lyka—na halos hindi na makatulog noon sa pag-aalala tuwing may banta sa pamilya Clinton–Villamonte. Lahat ng iyon… Para saan? Para manatili lang si

“Amando?!” Halos pabulong ang tawag ni Lyka habang dahan-dahan siyang tumayo. May kaba sa bawat hakbang niya habang nilalapitan ang anak na nakatayo sa gitna ng silid—matigas ang tindig, malamig ang titig. “Bakit mo ginawa ang bagay na ikapapahamak mo?!” nanginginig niyang tanong. Ngunit— hindi siya nilingon ni Amando. Ni hindi man lang kumurap. Bagkus, nanatiling diretso ang kanyang tingin sa Great Grandmother. Parang doon lang umiikot ang mundo niya. “Uhmmm…” bahagya siyang napangisi, ngunit walang bakas ng saya sa kanyang mukha. “Masaya ba kayo?” Biglang kumunot ang noo ng ilan sa loob ng silid. “Halos lahat sila…” dugtong niya, sabay ikot ng tingin sa paligid, “Great Grandmother, may kanya-kanya nang hanapbuhay.” Unti-unting tumalim ang boses niya. “Samantalang kami?” “Wala.” “Umaasa lang kami sa inyo.” Napahigpit ang hawak ni Lyka sa kanyang dibdib. “Paano na lang kapag nawala ang mga magulang ko?” tuloy-tuloy niyang sabi. Bahagyang nagbago a

“Ang bait mo, Mama… hindi ba dapat pinarusahan mo si Amando sa ginawa niya?!” saad ni Rofana, bakas sa boses niya ang hindi mapigilang inis at pagkalito. Tahimik sandali ang paligid. Parang ang hangin sa loob ng silid ay biglang naging mabigat, ramdam ang tensyon sa pagitan ng mga naroon. Nakatingin si Rofana sa kanyang ina, naghihintay ng kahit anong senyales na galit, o pagkadismaya, o kahit simpleng pagsang-ayon sa kanya. Ngunit ang ina niya ay kalmado lamang. Mahinahon ang mga mata, at tila ba mas marami siyang alam kaysa sa sinasabi niya. “Hindi na kailangan, anak,” sagot ng kanyang ina sa mahinang tinig. “Nag-iisa kong matalik na kaibigan ang mama niya. Ang papa naman niya ay isang mapagkakatiwalaang bodyguard ng iyong ama noon. Kaya bakit kailangan pa natin siyang parusahan?” Napakurap si Rofana. Parang mas lalo siyang hindi naliwanagan sa sagot na iyon. “Kahit na, Mama,” giit niya, mas tumitindi ang emosyon sa bawat salita. “Iba ang anak sa magulang. Nagkasala siya. Dapat