All Chapters of ร่านสวาทเมียไซด์ไลน์: Chapter 151 - Chapter 160

กลับมาถึงบ้านแล้วคำปองก็รีบเข้าไปในห้องนอน เก็บของใช้ส่วนตัวเข้ากระเป๋าเดินทางอย่างรีบร้อน พลางคิดในใจว่าตนเองทำถูกแล้วใช่หรือไม่ที่ตัดสินใจทำอย่างนี้ เธอจะปล่อยให้พ่อเลี้ยงเหมันต์ตกอยู่ในอันตรายจริงๆ อย่างนั้นเหรอ คิดได้อย่างนั้นก็หยุดการกระทำดังกล่าวตั้งใจจะไปบอกให้เหมันต์ระวังตัว แต่พอนึกถึงสิ่งที่น้ำค้างพูดกับเธอก็ทำให้เจ้าหล่อนต้องเปลี่ยนใจอีกครั้ง“ในเมื่อฉันไม่ได้เป็นที่หนึ่งคนอื่นก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน” คำปองรีบเก็บของต่อจนเสร็จ และนั่งรอให้ถึงเวลาที่ได้นัดหมายกับฉัตรชัยเอาไว้เหลือเวลาอีกประมาณยี่สิบนาทีก็จะถึงสามทุ่มตรง เจ้าหล่อนจึงถือกระเป๋าเดินทางย่องออกจากห้อง ตอนนี้ภายในบ้านมืดสนิทไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ ทำให้ทุกอย่างดูเป็นใจไปเสียหมด“ถ้าไม่ตายคงได้พบกันใหม่นะป้า” เธอหันไปมองที่ห้องนอนป้าบัวคลี่ก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ แล้วรีบเดินออกจากบ้านไปแต่ทว่าเดินออกมายังไม่พ้นประตูบ้านไฟทุกดวงก็สว่างจ้าขึ้นเสียก่อน ทำให้คำปองถึงกับหยุดชะงักมองไปรอบตัวด้วยความตื่นตกใจ“มึงจะหนีไปไหนอีคำปอง!” ป้าบัวคลี่ยืนเท้าสะเอวจ้องมองด้วยแววตาที่แข็งกร้าว ข้างกันนั้นก็เป็นเหมันต์นั่นเอง“ปะ...ป้า! พ่อเลี

เมื่อน้ำค้างเห็นก็เพ่งมองด้วยความตั้งใจ ก่อนจะจำได้ว่าเป็นพี่สาวของตนเองจึงรีบวิ่งลงมาจากห้องด้วยความดีอกดีใจ ลงมาข้างล่างเห็นป้าบัวคลี่และคำปองนั่งอยู่ก็ทำตัวเป็นปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“คุณน้ำค้างจะไปไหนคะ”“ฉันจะออกไปเดินเล่นหน้าบ้าน”“แต่ตอนนี้มันอันตรายนะคะ” ป้าบัวคลี่ห้ามเอาไว้เพราะกลัวว่าเธอจะได้รับอันตราย“ไปแปบเดียวน่า คนเฝ้ายามก็มีตั้งหลายคนไม่ต้องห่วงฉันหรอกจ้ะป้า”“ถ้างั้นก็ระวังตัวด้วยนะคะ”“จ้า”น้ำค้างรีบเดินออกมาตรงไปหาพี่สาวที่พุ่มไม้ทันที เมื่อทั้งสองเจอหน้าก็รีบโผเข้ากอดกันทันที“แกเป็นไงบ้างน้ำค้างพ่อเลี้ยงดีกับแกไหม”“พ่อเลี้ยงไม่ได้ด่าว่าอะไรฉันเลยแต่แค่ทำท่าทีแปลกๆ แถมยังแยกห้องนอนกับฉันด้วย แล้วพี่เป็นยังไงบ้างทำไมไม่มาตามนัดฉันเป็นห่วงรู้ไหม” น้ำค้างน้ำตาซึมออกมา เธอเคยทำผิดกับพี่สาวเอาไว้แล้วครั้งหนึ่ง เธอไม่อยากให้พี่สาวต้องเสียใจอีกครั้ง น้ำค้างเข้าใจว่าพี่สาวต้องทนอยู่กับเหมันต์ ไม่ได้คิดว่าทั้งสองจะมีใจให้กันเธอจึงคิดว่าการเข้ามาอยู่ตรงนี้จะทำให้พี่สาวสบายใจมากขึ้นคงเป็นอย่างที่ภูวดลบอกว่าเหมันต์คงรู้เรื่องที่เธอกับน้องสาวสลับตัวกันตั้งแต่แรกแล้ว ไม

ทุกคนถูกนำตัวมานั่งรวมกันที่หน้าบ้าน ฉัตรชัยรอให้เหมันต์กลับมาที่นี่ หลังจากนั้นเขาจะจัดการฆ่าทุกคนให้ตายอย่างทรมาน“คุณแม่ครับน้องคิมกลัวฮือๆ ๆ”“ไม่ต้องกลัวนะลูกเดี๋ยวคุณพ่อก็มาช่วยเราแล้ว” น้ำฟ้ากอดปลอบใจคิมหันต์“ใช่! เดี๋ยวพ่อมึงก็จะมาช่วย กูจะได้จัดการพวกมึงไปพร้อมๆ กันยังไงล่ะฮ่าๆ ๆ” ฉัตรชัยเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะดึงตัวคิมหันต์ออกจากอ้อมกอดของน้ำฟ้า“ไม่เอาน้องคิมไม่ไปด้วย น้องคิมเกลียดคนใจร้ายฮือๆ ๆ”“ปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้สารเลว”“ปล่อยแน่แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้โว้ย!”“คุณแม่ช่วยน้องคิมด้วยฮือๆ ๆ” ตอนนี้ฉัตรชัยล็อกตัวคิมหันต์เอาไว้ ก่อนจะยิงปืนขึ้นบนฟ้าหนึ่งนัดเพื่อประกาศชัยชนะที่มีต่อเหมันต์“คุณฉัตรชัยปล่อยคุณหนูเถอะนะคะ” คำปองเอ่ยขอร้องด้วยน้ำตา“หุบปาก! เธอไม่มีสิทธิ์มาขอร้องอะไรทั้งนั้น สิทธิ์ของเธอหมดตั้งแต่ไม่ไปตามนัดฉันแล้ว” ฉัตรชัยหันมาตวาดใส่หน้าทันที คำปองกำลังจะเอ่ยปากบอกความจริงว่าเธอกำลังท้อง แต่ทว่าเหมันต์กลับเข้ามาถึงเสียก่อน“ปล่อยลูกกูเดี๋ยวนี้” เหมันต์เดินเข้ามาเพียงลำพัง ส่วนภูวดลและลูกน้องแอบซุ่มอยู่บริเวณรอบบ้านไม่ให้คนของฉัตรชัยเห็น เพื่อรอเข้าโจมตีเมื่อถึงเ

ปัง!“คุณฉัตรชัย!”ลูกตะกั่วพุ่งจากปลายกระบอกปืนของเหมันต์เข้าไปที่กลางหลังฉัตรชัย ก่อนที่เขาจะลั่นไกฆ่าลูกเมียตนเอง เหมันต์ไม่อยากให้เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นเลยสักนิด หากย้อนเวลากลับไปได้จะไม่มีทางทำให้พ่อกับแม่ของฉัตรชัยต้องตายเด็ดขาด เพราะเขาเองก็ไม่อยากได้ขึ้นชื่อว่าเป็นฆาตกร แต่ครั้งนี้เขาตั้งใจทำเพื่อให้เด็กในท้องคำปองได้เกิดขึ้นมาลืมตาดูโลกคำปองรีบวิ่งเข้าไปพยุงตัวฉัตรชัยขึ้นไว้บนตักตนเอง แม้ว่าเธอจะไม่ได้รักฉัตรชัยแม้แต่น้อย แต่ทว่าเขาก็คือพ่อของลูก เธอเองก็อยากให้ลูกเกิดขึ้นมาแล้วมีพ่อเหมือนคนอื่น ๆ“คุณฉัตรชัย ฮือ ๆ”“ฉะ...ฉันขอโทษที่จะทำร้ายเธอ” ฉัตรชัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับลมหายใจใกล้จะหมดลงในอีกไม่ช้า“ฉันอภัยให้คุณทุกอย่าง ฮือๆ อย่าเป็นอะไรไปนะคะคุณต้องอยู่เพื่อลูกของเรา”เมื่อได้ยินอย่างนั้นฉัตรชัยก็ยิ้มน้อยๆ ออกมา อย่างน้อยเขาก็ได้รู้ว่าตนเองยังมีลูกชายไว้สืบสกุลก่อนจะตายไปจากโลกใบนี้“ลูก...ฉันกำลังจะมีลูก เฮือก!”“ใช่ค่ะเรากำลังจะมีลูกด้วยกัน คุณต้องไม่เป็นไรนะ”“ดูแลลูกแทนฉันด้วยนะ อย่าให้ลูกรู้ว่ามีพ่อเลวๆ อย่างฉัน”“คุณคือพ่อของลูกฉันนะ คุณฉัตรชัย ฮือๆ ๆ” คำ

“เป็น...เพราะน้ำค้างสินะ” เหมันต์พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงได้หนีเขาไปอย่างนั้น คงเป็นเพราะเธอห่วงน้องสาว แต่จะทำยังไงได้ล่ะในเมื่อตอนนี้เขามอบหัวใจให้น้ำฟ้าไปแล้ว ไม่อาจหวนกลับไปรักน้ำค้างได้อีก นั่นคือปัญหาที่เขาไม่สามารถทำตามความปรารถนาของน้ำฟ้าได้“เธอมักจะพูดเสมอว่าตัวจริงของมึงมาแล้ว คงเดาได้ไม่ยากว่าเพราะอะไร กูเองก็เข้าใจเธอเพราะนี่คือน้องสาวที่เธอรัก เธอคงไม่สามารถแย่งมึงไปจากคุณน้ำค้างได้หรอก”“มันก็จริงอย่างที่มึงพูด แต่สำหรับกูแล้วน้ำฟ้าคือคนที่กูอยากใช้ชีวิตด้วย เธอเข้ามาเติมเต็มทุกอย่างในชีวิตกู กูคงไม่สามารถกลับไปรักน้ำค้างได้อีกแล้วว่ะ”น้ำค้างที่ยืนแอบฟังอยู่ตรงบันไดก็น้ำตาไหลลงมาเป็นทาง เธอไม่นึกเลยว่าแค่ช่วงเวลาไม่นานที่พี่สาวเธอและเหมันต์ได้อยู่ด้วยกัน ทั้งสองจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันถึงเพียงนี้ แต่จะโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเธอเอง ในเมื่อทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้วเธอควรจะเป็นฝ่ายเดินออกไปเสียเอง เพื่อไม่ให้พี่สาวต้องเสียใจอย่างนี้ คิดได้อย่างนั้นเจ้าหล่อนก็เดินขึ้นไปบนห้องนอน“ถ้ามึงคิดไตร่ตรองดีแล้วก็ทำตามหัวใจตัวเองสิวะ เรื่องของหัวใจมันห้ามกันได้ซะที่ไหนกันล่ะ