All Chapters of เทพบุตรในคราบซาตาน: Chapter 61 - Chapter 70

จากนั้นทั้งสองได้นอนกอดกันเอาไว้ ต่างคนต่างก็มอบความความรักความห่วงใยให้แก่กัน จนกระทั่งเผลอหลับไป หญิงสาวได้แต่ภาวนาให้ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝัน เมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว ขอให้เธอได้เจอกับความจริง เพราะสิ่งที่ใบบุญต้องการมากที่สุดในตอนนี้ นั่นก็คือความปรารถนาอยากดำรงไว้ซึ่งครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ณ โรงแรมหรู ใบโพธิ์เดินไปหลบที่มุมห้อง ซึ่งมีซุ้มดอกไม้ประดับบังเขาไว้ได้พอดี สายตาคมของใบโพธิ์ได้จับจ้องไปที่ท่านประธานหนุ่มกับริสา ซึ่งในเวลานี้หญิงสาวแสนสวยหุ่นเซ็กซี่ในชุดเดรสสั้นรัดรูป อวดสัดส่วนทุกกระเบียดนิ้วให้แลดูรูปร่างปราดเปรียว ซึ่งหล่อนกำลังเคลียคลอท่านประธานหนุ่มไม่ห่างกาย คอยคะยั้นคะยอให้เขาดื่มตามที่หล่อนปรารถนา ในตอนนี้กวินเริ่มรู้สึกเวียนหัวทั้งที่เพิ่งดื่มไปไม่กี่แก้ว “คุณกวินขา ริสาว่าคุณเมามากแล้ว ริสาพากลับห้องนะคะ” “ผมยังไหว คุณไม่ต้องห่วงหรอก ตะวันจะพาผมกลับเอง” ชายหนุ่มตอบกลับ พลางเหลือบมองมือถือ เมื่อเขากำลังคิดถึงยัยหนูใบพลูกับมารดาของเธอ ป่านนี้ภรรยาของเขาคงกำลังเล่านิทานให้ลูกสาวฟังก่อนนอน หรือไม่ทั้งสองก็คง

ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังเล้าโลม เขากดจมูกคมลงไปยังซอกคอหอมกรุ่นของริสาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ถึงแม้ว่าใบหน้าของใบบุญได้ลอยเข้ามา เพื่อย้ำเตือนจิตใต้สำนึกของชายหนุ่ม แต่ทว่าเขาก็มาไกลเกินกว่าจะยับยั้งชั่งใจให้ยุติลงได้ ถ้าหากวันนี้ต้องทำอะไรผิดพลาดไป ชายหนุ่มได้แต่หวังว่าใบบุญจะให้อภัย ในสิ่งที่เขาเคยสัญญากับเธอเอาไว้ด้วยสัญญาลูกผู้ชาย เมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความใคร่ แต่ในทางกลับกันหากตบมือข้างเดียวแล้วไซร้มันคงมิอาจดังขึ้นได้ สองกายกำลังจะสานสัมพันธ์ให้กลายเป็นหนึ่งเดียว ซึ่งมันกำลังจะส่งผลให้ชีวิตของคนทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างที่คาดไม่ถึงเลยทีเดียว เพราะในเวลานี้ต่างคนต่างก็มีความต้องการขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากอุ่น ค่อยๆ ทาบลงไปยังจุกสีหวานของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง เพียงแค่ปลายลิ้นของชายหนุ่มแตะสะกิดลงไปยังเม็ดบัวอมชมพู ส่งผลให้เลือดลมในกายของหล่อนสูบฉีดพลุ่งพล่านสั่นสะท้านไปทั้งร่างอรชร เมื่อเขาเกี่ยวกระหวัดวนปลายลิ้นไปตามยอดอกสีหวานได้อย่างช่ำชอง ยิ่งสร้างความหวามไหวให้กับริสาได้เป

เช้าของวันใหม่ ภายในห้องนอนของโรงแรมแขกวีไอพี ที่ถูกตกแต่งเอาไว้อย่างหรูหรา บนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ ในเวลานี้มีเพียงแค่ริสาที่กำลังลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ก่อนที่หญิงสาวจะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง แต่ทว่าริสากลับพบเพียงความว่างเปล่า ไร้เงาชายหนุ่มที่เชยชมพร่ำบอกว่าเธอคือสุดยอดของความลึกซึ้งที่เกิดขึ้น แต่ทว่าเมื่อเขาพรากเอาความสาวไปจากหล่อน ทุกอย่างกลับกลายเป็นเหมือนดังความฝัน เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา ทำให้หญิงสาวรู้ว่าเธอช่างไร้ค่าสิ้นดี กวินไม่แม้แต่จะรอให้เธอตื่น จิตใจเขาทำด้วยอะไร ได้เธอแล้วจะทิ้งไปอย่างไม่ไยดีง่ายๆ แบบนี้ก็ได้เหรอ ริสาค่อยๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับรั้งผ้าห่มมาคลุ่มร่างเปลือยของหล่อนเอาไว้ หยดน้ำตาใสๆ ค่อยๆ ไหลลงมาอาบแก้มสองข้าง เมื่อความอ้างว้างกำลังเกิดขึ้นกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปสักกี่ปี ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่มีก็ไม่เคยจางหายไป ใครเล่าจะมาเข้าใจ ภายนอกที่ดูร้ายกาจมันเป็นเพียงแค่ฉาก เพื่อทำให้ใครต่อใครไม่ได้เห็นความอ่อนแอภายในใจของเธอ

“ใบโพธิ์โทรมาเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว คุณเห็นผู้หญิงเป็นเพียงแค่ดอกไม้เหรอคะคุณกวิน ถึงคิดว่าใครจะเชยชมพอเด็ดดมแล้วก็ทิ้งไปยังไงก็ได้ ลูกเขามีพ่อมีแม่ทำไมไม่รู้จักห้ามกัน แล้วยังส่งเสริมราวกับว่าคุณริสาเป็นสิ่งของที่ใครจะจับจองครอบครอบยังไงก็ได้” ใบหน้าของใบบุญดูจริงจังมาก จนกวินเริ่มขยาดหวาดกลัวภรรยา “ก็ตอนนั้นผมเมามาก แต่ไม่ได้เมาเหล้า เหมือนผมดื่มสิ่งปนเปื้อนอะไรสักอย่างเข้าไป จากนั้นผมก็หลับเป็นตายเลย” กวินพยายามอธิบายให้ภรรยาได้เข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น“แต่ก่อนหน้านั้นคุณก็ยังมีสติ ฉันจะไม่ถามว่ามันคือความคิดของใคร คุณเป็นผู้ใหญ่แต่ทำไมยังสนับสนุนให้ใบโพธิ์ทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนั้นลงได้ ทำไมผู้ชายถึงเห็นผู้หญิงเป็นเป็นเพียงแค่ของเล่น รักสนุกแล้วยังไม่คิดป้องกัน” “โอ้โฮ! รู้ลึกละเอียดยิบกว่าผมอีกนะคุณเนี่ย” “เงียบไปเลยนะ ฉันกำลังพูด คุณไม่มีสิทธิ์แสดงความคิดเห็น” มันคือครั้งแรกที

“นายเป็นเป็นช่างเหรอ” “อืม... ผมเป็นช่างซ่อมรถน่ะ” ชายหนุ่มพูดออกไปตามความเป็นจริง เพราะเขาคงไมเหมาะกับเธอ“ขอบคุณนะ ฉันเพิ่งรู้จักกับนาย แล้วทำไมนายถึงดูมีน้ำใจ คอยเอาใจใส่ผู้หญิงอย่างฉันจัง ใครเป็นแฟนนายคงโชคดีมากเลยนะ” “ไม่เป็นไรหรอกครับ บางทีผมอาจจะไม่ได้เป็นผู้ชายที่แสนดีอย่างที่คุณคิดก็ได้ อ้อ... ที่สำคัญผมยังไม่มีแฟน” พูดจบใบโพธิ์ก็เดินเอาชามไปเก็บ ปล่อยให้ริสาหัวใจเต้นแรงจนน่าแปลกใจ เมื่อชายหนุ่มบอกว่าเขายังไม่มีแฟน จากนั้นใบโพธิ์ได้เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำอีกใบและยาลดไข้ให้กับริสา “กินยาก่อนค่อยนอนพัก” “ขอบคุณนะ” ริสายอมกินยาแล้วดื่มน้ำตามอย่างว่าง่าย เมื่อเธอรู้สึกไว้วางใจใบโพธิ์ “ตัวยังรุมๆ อยู่เลย นอนพักก่อนถ้าอาการไม่ดีขึ้น ผมจะพาไปหาหมอ” ใบโพธิ์ไม่พูดเปล่า เขายังรั้งริสาให้นอนลง พร้อมกับห่มผ้าผืนบางให้กับเธอ เนื่องจากบ้านพักตากอากาศริมทะเลมีลมโกรก ชายหนุ่มจึงกลัวว่าเธออาจจะไข้ขึ้น เพราะอากาศที