เทพบุตรในคราบซาตาน

เทพบุตรในคราบซาตาน

last update最後更新 : 2025-07-03
作者:  ปีศาจชอนซา已完成
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
82章節
1.6K閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

อีโรติก

CEO

วันไนท์สแตนด์

ความรักครั้งแรก

หนีท้อง

เมื่อกวินซีอีโอหนุ่ม ผู้มีใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างของเขาสมชายชาตรี มวลกล้ามเป็นมัดๆ เพื่อนรักของเอเดน ทั้งคู่วางมือจากธุรกิจสีเทา หลังจากนั้นพวกเขาต่างมีอาชีพที่สุจริต ชายหนุ่มหน้าตาดีมีดีกรีเป็นถึงเจ้าของโรงงานส่งออกรองเท้าแบร์นดังรายใหญ่ของประเทศ แต่แล้วเรื่องราววุ่นๆ กำลังจะทำให้เขาปวดหัว เมื่อใบบุญปรากฏตัวขึ้นเธออยู่ในสถานะของสาวโรงงาน หญิงสาวมีหน้าที่เพียงเพื่อคัดเลือกรองเท้า ควบคุมคุณภาพของสินค้าให้เป็นไปตามคุณสมบัติที่กำหนดเอาไว้ เพื่อสร้างความพึงพอใจให้กับลูกค้าสูงสุด หรือคิวซีนั่นเอง (Quality Control) ใบบุญไม่ได้เอะใจในหน้าตาของกวินแม้แต่น้อย เพราะเธอเป็นเพียงแค่พนักงานทั่วไป ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีใครให้ความสำคัญ วันหนึ่งชายหนุ่มเดินชนกับเธอเข้าเต็มเปา จึงทำให้เรื่องราวในค่ำคืนนั้นผุดเข้ามาในหัวของซีอีโอหนุ่มอีกครั้ง เมื่อเธอคือผู้หญิงที่ตราตรึงในหัวใจของกวิน ในที่สุดเขาก็ได้เจอกับใบบุญจนได้ แต่ทว่าหญิงสาวกลับมีท่าทีเฉยเมย เหมือนกับเธอไม่เคยรู้จักกับเขามาก่อน ดวงตาของคนตัวเล็กไร้ซึ่งเยื่อใย จนชายหนุ่มหวั่นไหว ฝากซีรีส์ชุดนี้ด้วยนะคะ กำราบรักนางบำเรอ/เทพบุตรในคราบซาตาน/รักวุ่นๆ ของนายวายร้าย(ออสติน)/ (Doctor) Love me love my dog.

查看更多

第 1 章

Chapter 1จุดเริ่มต้น

I went to the orphanage to bid farewell to the child I had sponsored financially on the day I received my cancer diagnosis, only to find that the child, Lillian Lowe, was the illegitimate daughter that my husband, Henry Graham, had with my younger sister, Felicity Sullivan.

Mom and Dad had also urged me to divorce Henry so that Felicity could take my place. Lillian, the child I had supported financially and adored dearly, actually wished for my early death.

It was only after I was truly dead that everyone around me unraveled into madness.

…

I was told by the doctor that I had, at most, a week left to live. I held onto my diagnosis and spent all day trudging through the rain. I was consumed by thoughts of how I would tell my family and Henry, and what I would say to them as a final farewell.

Walking aimlessly, I eventually found myself at Serenity Orphanage. I had been financially supporting Lillian Lowe, a girl who lived there, for three years. Though we weren't related by blood, the years we shared made me long to see Lillian once more before my end.

I unexpectedly spotted Henry there as well.

I hurriedly shoved the diagnosis documents into my handbag and was about to call out to him, but then Felicity came over and hooked her arm through Henry's. In that instant, everything I wanted to say got stuck in my throat.

They held hands and looked lovingly at Lillian, the child I had been supporting for the past three years.

Lillian gripped Henry's finger and asked in a sweet, childlike voice, "When can I come back home with you, Daddy?"

I immediately froze in place; the word "Daddy" hit me with a jolt, making my head spin.

I didn't even have a moment to process what was happening before Felicity started weeping. She buried her face against Henry's chest, staining his clothes with her tears. "How can you allow Lillian to continue to suffer in the orphanage, Henry? Please divorce Whitney already. Lillian and I deserve a legitimate status in your life, Henry."

Henry's eyes fell on the tearful Felicity and Lillian, his eyes showing a mix of agony and conflict. He then let out a sigh and said, "I just need a bit more time."

I leaned against the wall, holding my hand over my mouth to muffle my sobs. I hadn't cried when I got the cancer diagnosis, but now my tears wouldn't stop falling. I couldn't understand how Henry, who had told me that he loved me the previous night, could cheat on me with Felicity.

I was still reeling from the revelation when they led Lillian to the car and got in.

I quickly hailed a cab and followed close behind. They pulled up to Mom and Dad's place, looking every bit the perfect family. I, on the other hand, looked like a mere stranger trailing in their wake.

Upon them stepping inside, Mom and Dad immediately set the cookware in their hands aside and rushed over to welcome them, bending down to affectionately stroke Lillian's head.

"Oh my precious, Lillian! Come and let Grandma and Grandpa give you a hug!"

"You've gotten so thin since I last saw you. What happened?"

Felicity and Henry glanced at each other and smiled, their eyes brimming with happiness as they watched the scene unfold.

I stood in the shadows of the entryway, silently watching everything.

There was still an empty seat at the large table, yet I felt like there was no place for me at all.

In the middle of the meal, Mom suddenly said, "You should stay here tonight, Henry. You three should spend some time together as a family."

Felicity blushed while Lillian jumped in place with joy. "Hooray! I'll sleep in the small room, Grandma. Mommy and Daddy are going to give me a baby brother!"

Lillian's comment caused everyone at the table to erupt in laughter.

Henry, on the other hand, kept his head lowered, lost in his thoughts.

Upon sensing his hesitation, Mom cut straight to the point, saying, "You can rest assured that Whitney won't be coming home tonight since she went to the hospital."

Henry immediately looked up and asked, "What do you mean she's at the hospital? What happened to Whitney?"

Mom scoffed and asked, "What could possibly happen to her? She's probably at the hospital again for that worthless womb of hers."

"You shouldn't say that about Whitney, Mom. She's done her best!" Felicity had a triumphant smile on her face, as though she was speaking up for me.

Henry remained silent; instead, he simply placed some food on Felicity's plate, which seemed to be his way of rewarding her.

I could feel the biting wind brush me through the door that was left slightly ajar, though the chill in my body was nothing compared to the one in my heart.

I had actually suspected something was going on between Henry and Felicity for a long time. Henry, for instance, would often visit Mom and Dad's place, always bringing a huge pile of gifts. He would even bring Felicity dresses and health supplements, as if he knew her preferences better than I did.

Henry's clothes would always carry the scent of the perfume Felicity wore. He always dismissed my questions by saying that it was a coincidence. Yet in hindsight, Felicity often changed her perfumes, and somehow he always wore the matching scent.

I had complained to Mom and Dad about these things, but they rebuked me, saying I was overthinking. They even told me that I was being ungrateful since a good man like Henry was truly a rare find.

It turned out I hadn't been overthinking it at all, and Henry wasn't the good man everyone thought he was.

Mom and Dad, the ones I loved the most, had even conspired to lie to me.

I found myself wondering when their affair began as I watched them look so lovingly at one another. I had been married to Henry for five years, and Lillian was already four years old. I couldn't help but wonder if it started on our wedding day—or even before he asked me to marry him.

I felt a wave of nausea rising within me at that thought. I then felt my grief morph into rage, and I had the urge to barge in there and demand answers from them. I was frozen in place, though, unable to take a single step. I merely stood there and looked at the blissful family before me, my vision blurring as tears filled my eyes.

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
82 章節
Chapter 1จุดเริ่มต้น
หลายวันผ่านไปเอเดนเริ่มไม่แน่ใจ ในสิ่งที่เขาต้องการจะพิสูจน์ ซึ่งชายหนุ่มกำลังคิดว่าเขาไม่ควรเอาความรู้สึกของพลอยชมพูมาล้อเล่น และถ้าหากเธอมีใจให้กับกวินจริงๆ เขาจะทำยังไง เขาจะยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ ได้อย่างนั้นหรือ ตอนนี้ในหัวของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความคิด ที่ปลงไม่ตก ก่อนจะเดินเข้าไปในบ่อน ซึ่งเต็มไปด้วยนักพนันตัวยง จากนั้นชายหนุ่มจึงปลีกตัวเดินเข้าไปด้านบน ซึ่งทำให้เขาถึงกับงงเมื่อได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากประตูห้อง "อื้ม รีบจัดการสักทีสิค่ะ" เสียงหวานของ หญิงสาว เรียกร้องให้ชายตรงหน้าได้ทำในสิ่งที่ใจเขาปรารถนา ทั้งที่ความเป็นจริงใบบุญไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งตรึงใจกับชายใดมาก่อน เขาจะรู้หรือเปล่านั่นมันคือการแสดงที่เธอพยายามเสแสร้งหลอกตัวเอง เมื่อหญิงสาวพร้อมที่จะบำเรอปรนเปรอชายตรงหน้า เพื่อแลกเศษเงินของเขา ซึ่งมันจะทำให้เธอกับน้องๆ มีชีวิตรอดในยุคเศรษฐกิจฝืดเคืองเช่นนี้ ซึ่งใบบุญเป็นเสาหลักให้กับทุกคน เมื่อบิดามารดาของเธอเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว น้องทั้งสองคนของเธอต้องอยู่ต้องกินต้องใช้เมื่อทุกอย่างต้องแลกมาด้วยเงินต
閱讀更多
Chapter 2 จุดเริ่มต้น2
"ยกขาขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม" ชายหนุ่มไม่พูดเปล่ามือของเขาจับลงไปที่ข้อเท้าเรียว พร้อมกับดันให้เป็นรูปตัวเอ็ม "ดะ...ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ" หญิงสาวถึงกับพูดออกมาด้วยความรู้สึกหวาดกลัวทันทีทันใด เมื่อใบบัวไม่คิดว่าครั้งแรกก็ต้องเจอกับศึกหนักเสียแล้ว พรึบ!! "กรี๊ด! ม่ายยย" หญิงสาวร้องออกมาพร้อมกับน้ำหูน้ำตาเล็ด เมื่อเธอไม่คิดว่าความใหญ่ของมันจะคับแน่นเต็มรู จนเธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บ เมื่อมันกำลังขยายพองตัวใหญ่แข็งทื่อขึ้นเรื่อยๆ ถ้าหากเขาดันเข้ามาเต็มแรง รูเสียวเธอมันต้องฉีกขาดแน่ "เฮ้ย!! อย่าบอกนะว่าไม่เคย มันคือครั้งแรกของเธอใช่ไหม บอกฉันมาตามตรงเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มถึงกับต้องเบรกเอาไว้ เมื่อเจ้ามังกรยักษ์ลำเขื่องเหลื่อมล้ำเข้าไปได้เพียงแค่ส่วนหัวเท่านั้น จนทำให้เขาไม่กล้าขยับ เพราะกลัวว่าเธอจะรู้สึกเจ็บ เพราะขนาดของเจ้าดุ้นของเขาที่มันใหญ่กว่
閱讀更多
Chapter 3 เอาสด
มือของเขาเริ่มสุขซนคลี่ลงไปตรงกลางร่องกลีบกุหลาบ พร้อมกับใช้ปลายนิ้วสะกิดเม็ดสีแดงระเรื่อ จนหญิงสาวร่างเล็กกายกระตุกเกร็ง ด้วยความรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว รูเสียวของเธออ้ารับนิ้วมือของเขาอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหลบหนีแต่อย่างใด ก้นงอนแอ่นเข้าหาช่วงจังหวะจ้วงเข้าออกของนิ้ว เมื่อชายหนุ่มกำลังพยายามกระตุ้นให้น้ำหวานไหลเยิ้มออกมา เพื่อเป็นใบเบิกทางให้เจ้าหัวหยัก เข้าไปสำรวจภายในถ้ำของเธอได้ง่ายขึ้น"อ๊ะ อ๊ะ อื้ม....อุ๊ย ดูดแรงจัง...อ๊าาา" ใบบุญครางกระเส่าออกมาเสียงดัง เนื้อตัวของเธอระทดระทวย เมื่อชายหนุ่มใช้ปลายลิ้นโลมเล้าไปที่เม็ดบัวอมชมพู เขาดูดกลืนกินราวกับชายที่กำลังหื่นกระหายในกาม เมื่อความต้องการเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ปลายนิ้วของเขาเริ่มเปียกแฉะ บ่งบอกให้กวินรู้ว่ารูเสียวของเธอพร้อมใช้งานได้แล้ว ทำให้ชายหนุ่มจับสองขาเรียวอ้าง้างออกกว้าง พร้อมกับสอดเจ้าดุ้นยักษ์เข้าไป ในรูที่มันคับแคบแน่นไปหมด พรึบ!! "โอ๊ะ...โอ๊ย...อูยยย!" เสียงร้องของใบบุญระค
閱讀更多
Chapter 4 สาวโรงงาน
แต่ทว่าการทำงานในโรงงานนั้นไม่ได้สะดวกเหมือนงานเดิมที่บริษัท เนื่องจากระบบของโรงงานนั้นต้องเข้ากะกลางวันและกะกลางคืน ซึ่งเธอรู้สึกเป็นห่วงใบบัวและใบพลูเป็นอย่างมาก ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงได้ เฉกเช่นในวันนี้ที่เธอต้องออกจากบ้านในตอนค่ำ “พี่จะออกไปทำงานแล้วนะ อยู่กันสองคนห้ามออกจากบ้านเข้าใจไหม” หญิงสาวหันไปสั่งใบบัวกับใบพลูที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่บนโต๊ะเล็กๆ ตรงมุมห้อง “ไม่ต้องห่วงฉันสองคนหรอกน่า พี่รีบไปเถอะเดี๋ยวก็ไม่ทันรถรับส่งพนักงานหรอก” ใบบัวเอ็ดพี่สาวออกไปเบาๆ จนทำให้เธอมองค้อนมาที่น้องสาวในชุดมัธยมปลายด้วยความหมั่นไส้ ซึ่งอีกไม่กี่เดือนน้องสาวคนเล็กของเธอก็จะเรียนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย ซึ่งหญิงสาวต้องหาเงินก้อนใหญ่ไว้จ่ายค่าเทอมให้น้องสาว เมื่อใบบัวเข้าเรียนในระดับชั้นอุดมศึกษา “พี่ไปแล้วนะ ปิดประตูลงกลอนให้ดีด้วย ใครเรียกก็ห้ามเปิด แม้แต่ใบโพธิ์ถ้ามันเรียกก็ไม่ต้องเปิด พี่กลัวว่ามันจะพาเพื่อนมาค้างด้วย” ใ
閱讀更多
Chapter 5 ท่านประธาน
“นายนี่ก็พูดแบบนี้เป็นเหมือนกันนะเนี่ย คราบของมาเฟียที่เคยอยู่แต่ในบ่อนหายไปไม่เหลือแม้แต่เงา” รอยยิ้มที่มุมปากของกวินเผยขึ้น เมื่อนึกถึงอดีตที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา แต่แล้วโชคชะตาก็ได้นำพาให้เขาสองคนเดินออกมาจากวงการธุรกิจสีเทา “มีลูกมีเมียแล้วฉันก็อยากทำให้พวกเขาสบายใจ ถ้าวันไหนนายมีครอบครัว จะรู้ว่าความยิ่งใหญ่มีเพียงหนึ่งเดียวนั่นคือเมีย” “ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! นายกลัวเมียว่างั้น” กวินหัวเราะเยาะเย้ยเพื่อนรักออกมาเสียงดัง ก่อนจะตั้งคำถามด้วยแววตาที่ไม่อยากจะเชื่อ ในสิ่งที่เอเดนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ถ้าหากวันหนึ่งเขามีภรรยาจะยอมเธอเหมือนที่เอเดนยอมพลอยชมพูหรือเปล่านะ นั่นคือคำถามที่กวินหาคำตอบไม่ได้ เขาคงรอให้วันนั้นมาถึง ซึ่งชายหนุ่มยังไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน “เออ! นายไม่กลัวเมียบ้างให้มันรู้ไป” เอเดนพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่หมั่นไส้เพื่อนรักของตน “นายคิดว่าครั้งแรกของผู้หญิง มันสำคัญแค่ไหน เธอจะจดจำผู้ชายที่พรากเอาความสาวไปจากเธอได้หรือเปล
閱讀更多
Chapter 6 เธอผู้เสียสละ
“เสน่ห์แรงเหมือนกันนะเนี่ย อิจฉาจัง ถ้าเป็นฉันนะจะขึ้นรถไปกับหัวหน้าอย่างไม่ลังเลเลย” ชมพู่พูดออกมาด้วยแววตาที่เป็นประกาย เมื่อเพชรภูมิคือชายในฝันของสาวๆ ทั้งโรงงาน แต่คงต้องยกเว้นใบบุญไว้หนึ่งคน “ตื่นๆ ฝันกลางวันรึไง หัวหน้าใหญ่เขามีแฟนเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว ฉันยังไม่อยากตกงาน” “แค่แฟนไม่ใช่เมียสักหน่อยนี่” “เฮ้ยชมพู่! คิดแบบนั้นได้ไงอ่ะ ศิลข้อสามท่องให้ขึ้นใจ อย่าไปข้องแวะกับใครที่เขามีเจ้าของ แต่ถึงหัวหน้าใหญ่ไม่มีแฟน ฉันก็ไม่ขอยุ่งเกี่ยวอยู่ดี พนักงายอย่างพวกเรา คงเป็นได้แค่ของเล่นชั่วครั้งชั่วคราวของคนมีตังค์” เมื่อพูดจบประโยคแววตาของใบบุญเศร้าไปถนัด เมื่อเรื่องราวในค่ำคืนนั้นยังคงตามมาหลอกมาหลอนเธออยู่ร่ำไป ป่านนี้ผู้ชายที่สร้างมลทินให้กับเธอ เขาคงมีความสุขกับครอบครัวที่อบอุ่นมีหน้ามีตาในสังคม ผิดกับเธอที่ต้องหาเช้าเช้ากินค่ำ เงินเดือนแทบจะไม่เหลือเก็บ
閱讀更多
Chapter 7 หัวใจเต้นแรง
ตุ้บ!!! หญิงสาวเดินชนเข้ากับอกแกร่งของชายร่างสูงใหญ่อย่างจัง จนเอกสารในมือของเธอหล่นลงไปกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น เนื่องอันดาต้องการแกล้งเธอ จึงเอาแอกสารออกจากลิ้นแฟ้ม ซึ่งใบบุญคงต้องเรียงใหม่หมด “โอ๊ย! นี่มันวันอะไรของฉันเนี่ย... ขอโทษนะคะ” หญิงสาวรีบกล่าวขอโทษเขาออกไป ขณะที่ดวงตาของเธอโฟกัสไปยังเอกสารที่พื้น ก่อนจะรีบกุลีกุจอก้มลงไปเก็บขึ้นมาทีละแผ่น เพื่อเรียงให้เรียบร้อย โดยไม่ได้สนใจว่าตัวเองชนเข้ากับใคร แล้วจัดการใส่เข้าไปในแฟ้มให้เป็นระเบียบกว่าเดิม “เดี๋ยวผมช่วยเก็บ” เสียงทุ้มดังขึ้น จึงทำให้หญิงสาวเงยหน้าไปมอง ซึ่งทำให้คนทั้งคู่ได้สบตากันราวกับกำลังตกอยู่ในภวังค์ แม้แต่กวินเอง ในเวลานี้หัวใจของเขาเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ที่ได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดเจน ซึ่งชายหนุ่มจดจำเธอได้เป็นอย่างดี ใบบุญยอมรับว่าชายตรงหน้าดูหล่อเท่สมาร์ตยังกับโอปา เมื่อเขาอยู่ในชุดสูทผูกเนกไทแบบนี้ เธอเองก็รู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย แต่นั่นมันไม่ใช่
閱讀更多
Chapter 8 ต้องการรู้ความจริง
หลังจากที่ใบบุญเดินออกมาจากตึกของผู้บริหาร ซึ่งอยู่ห่างจากโรงงานพอสมควร เธอกึ่งวิ่งกึ่งเดิน เพื่อไปถึงห้องน้ำให้เร็วที่สุด เมื่อหญิงสาวไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า ระยะเวลาหกเจ็ดปีที่ผ่านมา ใบหน้าใบของผู้ชายคนนั้น คนที่เขาพรากเขาความสาวไปจากเธอ ด้วยความจำยอมแม้ไม่ค่อยเต็มใจ ในวันนี้เขาจะยังคงดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่เขาคงมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ เพราะดูจากการแต่งตัวเขาดูภูมิฐานหล่อเหลาเอาการทีเดียว แต่ถึงกระนั้นผู้ชายอย่างเขามันก็แค่ซาตาน ที่ใช้เงินหว่านให้ผู้หญิงที่ไม่มีทางเลือกอย่างเธอต้องตกเป็นเหยื่อ “ไม่ว่าคุณจะทำงานที่นี่ในตำแหน่งอะไร ฉันก็ไม่มีทางจะไปเหยียบที่ตึกนั้นอีกแล้ว ที่ผ่านมาถือว่าเป็นฝันร้าย” ใบบุญพยายามพร่ำบอกตัวเองอยู่ที่หน้ากระจกเงา เมื่อหญิงสาวคิดว่าทุกอย่างแค่บังเอิญ ต่อไปนี้เธอคงไม่ดวงซายเดินไปฉะกับเขาอีก “โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย ไม่ว่าจะหลับตาหรือลืมตา มองไปทางไหน ใบหน้าของซาตานร้ายก็ลอยมาทุกที จะตามมาหลอกตามมาหลอนฉันไปทุกที่เลยหรือยังไง ไอ้ผู้ชายบ้ากาม!” หญิงส
閱讀更多
Chapter 9 ต้องการรู้ความจริง2
“ไม่ว่าเธอจะมีใคร ฉันก็แค่อยากรู้เธอสุขสบายดีหรือเปล่า ถ้าเธอลำบากฉันยินดีที่ช่วยเธออย่างไร้เงื่อนไข” กวินพูดพร้อมกับเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงานเหมือนเดิม จนตะวันอดคิดไม่ได้ว่าใบบุญ มีความสำคัญกับนายรองของเขายังไงกันแน่ เพราะที่ผ่านมากวินไม่เคยไยดีผู้หญิงคนไหนด้วยซ้ำ แต่กับสาวโรงงานคนนี้ แม้เธอจะมีใครเขาก็ยังทำเป็นห่วงใย “ได้ครับนายรอง ผมจะเริ่มคืนนี้เลยหลังจากที่เธอนั่งรถออกไป” ตะวันพูดพร้อมกับโค้งคำนับ ยอมรับในคำสั่งของเจ้านาย ก่อนที่เขาจะเดินออกไป เพื่อสังเกตการทำงานของใบบุญ ช่วงพักกลางวันใบบุญยังคงถือปิ่นโตเข้ามานั่งกับชมพู่เฉกเช่นทุกวัน แต่วันนี้เธอคงกินไม่ลง เมื่อหัวหน้าใหญ่อย่างเพชรภูมิเดินเข้ามาทัก พร้อมกับชวนเธอออกไปรับประทานมื้อเที่ยงข้างนอก อย่างออกนอกหน้านอกตา จนใบบุญกลัวว่าเรื่องจะถึงหูเลขาของท่านประธาน “ว่ายังไง พาเพื่อนไปด้วยก็ได้นะผมเลี้ยงไม่อั้น” “ใบบุญไปเลย นะ นะ นะ” เพื่อๆที่นั่งร่วมโต๊ะต่างคะยั้นคะยออยากให้ใบบุญตกลงรับคำหัวหน้าใหญ่ “ใครอยากไปก็ไปสิ แต่ฉันไม่ไ
閱讀更多
Chapter 10 ท่านประธานเรียกไปพบ            
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงคนเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ท่านประธานหนุ่มรีบถอดสูทออกมาพาดไว้กับพนักเก้าอี้ พร้อมกับรีบเดินไปที่กระจกใสริมห้อง ยืนชมวิวกอดอกด้วยมาดเข้ม ขณะที่หัวใจเจ้ากรรมของเขามันกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อกำลังจะได้เจอกับใบบัวอีกครั้ง ในรอบที่สองของวันนี้ “ท่านประธานค่ะ คิวซีที่นัดเอาไว้ มาขอพบค่ะ” เสียงหวานของเลขาดังขึ้น “ให้เธอเข้ามาได้” กวินพูดออกไปด้วยเสียงเข้ม “ค่ะ ท่านประธาน” หลังจากที่เลขาสาวเดินออกไป ใบบุญได้เดินเข้าก้มหน้าเข้ามาภายในห้องของท่าประธานด้วยอาการเกร็งๆ เพราะเธอไม่รู้ว่าจะได้รับโทษหนักแค่ไหน เขาจะไล่เธอออกหรือเปล่า นั่นคือคำถามที่เกิดขึ้นภายในใจของใบบุญ “สวัสดีค่ะท่านประธาน” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ พร้อมกับกล่าวทักทาย บุคคลที่เธอเรียกเขาว่าท่านประธานไปตามมารยาท “นั่งลงสิ” เสียงทุ้มที่ฟังดูคุ้นหู แต่บุญบุญก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขา ตอนนี้หัวใจของเธอมันเต้นแร
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status