Все главы ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Глава 91 - Глава 100

รถ SUV คันหรูแล่นฝ่าหิมะขาวโพลนไปตามถนนสายเล็กๆ ในฮอกไกโด ภูวินทร์มองออกไปข้างทางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เขาจำได้ว่าอลิซเคยพูดว่าชอบที่เงียบๆ ชอบอากาศเย็นๆ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะหอบท้องแก่หนีมาไกลถึงขนาดนี้‘พี่ขอโทษนะอลิซ... ถ้าพี่ใจเย็นกว่านี้ ถ้าพี่ฟังเธอมากกว่านี้ เธอคงไม่ต้องมาลำบากกันแบบนี้’ เขาคิดในใจพลางกำมือแน่นพอรถจอดสนิทหน้าบ้านไม้เก่าๆ ภูวินทร์รีบพุ่งตัวลงไปทันที จนหยุดอยู่หน้าประตูบ้านที่เฟยหนูบอก เขาไม่รอช้า รีบเคาะประตูรัวๆก๊อก ก๊อก ก๊อก!"อลิซ! อลิซเปิดประตูให้พี่หน่อย พี่รู้ว่าเธออยู่ในนั้น!" ภูวินทร์ตะโกนเรียก เสียงของเขาเริ่มสั่นเพราะทั้งหนาวและตื่นเต้นความเงียบคือคำตอบเดียวที่ได้รับ มีเพียงเสียงลมหนาวพัดผ่านช่องตึก ภูวินทร์ไม่ได้ย่อท้อ เขาเคาะประตูอีกครั้ง คราวนี้แนบหูลงกับประตูไม้แผ่นบางๆ จนได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ จากข้างใน"อลิซ... พี่ขอโทษ พี่ผิดไปแล้วทุกอย่างจริงๆ" เขาเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงอ่อนโยนลง "พี่ตามหาเธอจนทั่วโตเกียว พี่ไม่ได้นอนเลยนะอลิซ พี่เป็นห่วงเธอมาก... เป็นห่วงลูกด้วยด้วย""กลับไปซะ! พี่จะมาทำไมอีก!" เสียงอลิซตะโกนรอดช่องประตูออกมา

หลังจากวางแก้วชาที่เริ่มอุ่นลง ภูวินทร์ก็รีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ เขาหันไปไหว้ขอบคุณป้าด้วยความซาบซึ้งใจ"ขอบคุณมากครับป้า ถ้าไม่ได้ป้าช่วยไว้ผมคงแย่ พรุ่งนี้ผมจะหาของมาตอบแทนนะครับ""ไม่ต้องหรอกพ่อหนุ่ม ไปง้อแม่หนูอลิซให้สำเร็จเถอะไป๊" ป้าโบกมือไล่พลางยิ้มขำในความดื้อของเขาภูวินทร์เดินสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม เขาตรงไปที่บ้านของอลิซอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ตะโกนเหมือนคนบ้า แต่ใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลและจริงจังที่สุด"อลิซ... พี่เองนะ พี่ขอเข้าไปดูหน้าลูกหน่อยได้ไหม พี่รู้ว่าพี่ไม่มีสิทธิ์ขออะไรทั้งนั้น แต่พี่แค่อยากเห็นหน้าลูกจริงๆ พี่อยากรู้ว่าลูกหน้าตาเหมือนใคร""ไม่... พี่กลับไปเถอะ อลิซขอร้องล่ะ" เสียงอลิซตอบกลับมาดูอ่อนลงกว่าตอนแรก แต่ก็ยังคงมีความห่างเหิน"ขอร้องล่ะอลิซ พี่ขอแค่ครึ่งชั่วโมงก็ได้ แค่เห็นหน้าก็ยังดี พี่เดินทางมาไกลขนาดนี้ พี่คิดถึงลูกจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว... พี่ขอเถอะนะ ให้พี่ได้ทำหน้าที่พ่อสักครั้งเถอะ" ภูวินทร์พยายามอ้อนวอนอย่างหนัก เขาพิงหน้าผากลงกับประตูไม้ "พี่จะไม่ทำอะไรให้เธอไม่สบายใจเลย พี่สัญญา"ความเงียบปกคลุมอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเสีย

กลับมาถึงที่พัก ภูวินทร์ถอดโค้ทออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตที่พับแขนขึ้นจนเห็นลำแขนแกร่ง เขาเริ่มสวมผ้ากันเปื้อนสีหวานที่ติดมากับบ้านเช่า ภาพนักธุรกิจหมื่นล้านยืนหั่นเห็ดหั่นไก่อย่างขะมักเขม้นดูขัดตาแต่ก็น่าเอ็นดู รอบแรก... “เค็มชิบหาย" เขาเทแกงทิ้งอย่างไม่เสียดาย เริ่มทำรอบที่สอง "รอบนี้จืดสนิท..." เขาลองทำอยู่สามครั้งสี่ครั้งจนเหงื่อซึมตามไรผม ทั้งที่อากาศติดลบ สุดท้ายเขายอมแพ้กับเมนูยากๆ แล้วหันมาจบที่ "ไข่เจียวหมูสับ" ที่คิดว่าตัวเองถนัดที่สุด แต่ด้วยความที่ใจลอยคิดถึงหน้าอลิซ พอลงกระทะปุ๊บ ไข่กลับออกมาขอบไหม้เกรียมไปนิดนึง "โธ่ชีวิต... จะได้กินไหมอลิซ" เขาบ่นอุบพลางเอาช้อนเขี่ยส่วนที่ไหม้ออก แล้วรีบบรรจุใส่กล่องข้าวอย่างดีพร้อมข้าวสวยร้อนๆ เช้าวันรุ่งขึ้น ภูวินทร์ตื่นเช้ามาจัดการแต่งตัวให้หล่อที่สุด เขาเลือกสวมสเวตเตอร์ไหมพรมคอเต่าสีครีมสวมทับด้วยโค้ทผ้าเกรดพรีเมียมสีเทาเข้ม ร่างสูงสง่าดูดีจนหิมะรอบตัวดูหมอง เขาหอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรัง ทั้งถุงแพมเพิส ถุงของใช้ และกล่องข้าวที่ตั้งใจทำสุดฝีมือ "อ้าวพ่อหนุ่ม! หอบอะไรมาเยอะแยะเลยเนี่ย" ป้าที่กำลังกวาดหิมะหน้าบ้านทักขึ้น ภูวิ

อลิซมองใบหน้าหล่อเหลาที่ดูมีความสุขกับการทำงานบ้านเหลือเกินแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ "พอเถอะพี่ภู พี่ไปนั่งพักเถอะ เดี๋ยวเดลิเวอรี่ก็มาส่งแล้ว กินข้าวแล้วพี่ก็กลับไปได้แล้วนะ" "พี่ไม่เหนื่อยเลยอลิซ จริงๆ นะ" เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ "ให้พี่อยู่ช่วยจนกว่าเอย่าจะตื่นนะ พี่อยากอุ้มลูก... พี่อยากดูแลลูกกับอลิซจริงๆ“ หลังจากที่บรรยากาศในบ้านเริ่มสงบลง ภูวินทร์ตัดสินใจนั่งลงบนเสื้อทาทามิหน้าอลิซ แววตาที่เคยแข็งกร้าวของมาเฟียหนุ่มบัดนี้เหลือเพียงความจริงจัง เขาเอื้อมมือไปหวังจะกุมมือเธอแต่ก็ต้องชะงักเมื่ออลิซขยับหนี "อลิซ ฟังพี่นะ... เรื่องที่เธอเห็นวันนั้น ทั้งหมดมันคือแผนของไอริน" ภูวินทร์เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "พี่สาวเธอวางยาพี่ เขาจัดฉากทุกอย่างให้มันดูเหมือนพี่มีอะไรกับเขาเพื่อให้เธอเดินมาเห็น พี่สาบานได้ว่าพี่ไม่เคยคิดจะแตะต้องเขาเลยแม้แต่นิดเดียว" อลิซเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสั่นเหมือนจะร้อง "อลิซรู้ว่าพี่ไอรินไม่ชอบอลิซ แต่เขาจะทำร้ายน้องสาวตัวเองได้ขนาดนี้เลยหรอ" "พี่รู้ว่ามันฟังดูแย่ แต่นี่คือความจริง" ภูวินทร์หยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมา

อากาศข้างนอกยังมืดสลัวและหนาวจัด แต่ภูวินทร์ลุกขึ้นมาจัดการตัวเองตั้งแต่เช้ามืด เขาเลือกสวมเชิ้ตสีดำสนิททับด้วยโค้ทวูลยาวสีเดียวกัน ยิ่งขับให้ผิวขาวๆ และโครงหน้าคมเข้มดูโดดเด่นและดูอันตรายอย่างมีเสน่ห์ เขาบรรจงฉีดน้ำหอมแบรนด์เนมกลิ่นเดิมที่อลิซเคยชอบ กลิ่นไม้หอมจางๆ ที่ให้ความรู้สึกภูมิฐาน เขายืนสูดลมหายใจเรียกความกล้าหน้าบ้านไม้หลังเดิม ก่อนจะเริ่มเคาะประตูเบาๆ ก๊อก ก๊อก ก๊อก "พี่มาอีกทำไมคะ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมา" อลิซเปิดประตูออกมาในชุดนอนตัวหนา ใบหน้าสะลึมสะลือแต่ยังดูสวยเป็นธรรมชาติ เธอทำท่าจะปิดประตูใส่หน้าเขาเหมือนทุกครั้ง "เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนอลิซ วันนี้พี่จะพาไปเที่ยว" ภูวินทร์รีบเอาไหล่ดันประตูไว้พลางส่งยิ้มหล่อพิฆาตใจให้ "ห้ะ? เที่ยวที่ไหนคะ?" เธอชะงัก ถามด้วยความตกใจ "พี่จัดการจองไว้หมดแล้ว ทั้งที่เที่ยว ที่พัก ที่กิน เธอไม่ได้ต้องห่วงอะไรเลย อลิซกับลูกแค่แต่งตัวสวยๆ ก็พอ" ภูวินทร์ทำท่าทางกระตือรือร้น ก่อนจะแกล้งทำหน้าเศร้า ห่อไหล่สั่นนิดๆ "เอ่อ... พี่ขอเข้าไปรอในบ้านได้มั้ย? ตรงนี้ลมมันแรง พี่หนาวจนมือชาไปหมดแล้วเนี่ย"“ใครบอกจะไปกับพี่ พูดเองเออเองหรอคะ” “เอ้า” แล้วเขา