Все главы ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง: Глава 101 - Глава 110

ภูวินทร์อุ้มลูกสาวตัวน้อยเข้ามาในห้องน้ำอย่างระมัดระวัง เขาค่อยๆ วางเอย่าลงบนเบาะรองนุ่มๆ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำอุ่นบิดจนหมาด แล้วบรรจงเช็ดไปที่ใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างเบามือที่สุด "อุ๊ย... สะดุ้งเลยเหรอคะคนเก่ง น้ำอุ่นกำลังดีเลยนะลูก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มพลางยิ้มละไมเมื่อเห็นลูกสาวทำตาโตใส่ จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วพันผ้าสะอาดค่อยๆ เช็ดลิ้นและเหงือกสีชมพูให้อย่างทะนุถนอม "สะอาดแล้วนะคะ เดี๋ยวโตกว่านี้อีกนิด ป๊าจะซื้อแปรงสีฟันอันเล็กๆ มาแปรงให้หนูเองนะ" เมื่อจัดการธุระในห้องน้ำเสร็จ ร่างสูงสง่าก็อุ้มลูกสาวกลับออกมาที่ห้องนอน เขาเดินไปหยุดหน้าตู้เสื้อผ้าพลางทำหน้าขมวดคิ้วสงสัย "อลิซ... พี่ควรใส่ชุดไหนให้ลูกดีครับ? ข้างนอกมันหนาวมากเลยนะ พี่กลัวลูกจะปรับตัวไม่ทัน" เขาหันไปถามอลิซที่กำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก ท่าทางของเขาดูประหม่าเหมือนกลัวจะเลือกชุดให้ลูกผิด "ใส่สัก 3-4 ชั้นเลยก็ได้ค่ะ แล้วอย่าลืมถุงเท้าหนาๆ ด้วยนะ" อลิซตอบโดยไม่หันมามอง แต่แอบลอบสังเกตผ่านกระจก เห็นภูวินทร์พยักหน้ารับคำสั่ง "3-4 ชั้นเลยเหรอ... โอเคครับ รับทราบ!" ภูวินทร์เริ่มปฏิบัติการแปลงโฉมให้ลูกสาว เขาหยิบ

ภูวินทร์ในชุดยูกาตะสีน้ำเงินเข้มดูหล่อสุขุมและภูมิฐานกว่าปกติมาก เขาไม่ได้ละสายตาไปจากใบหน้าหวานของอลิซเลยแม้แต่นาทีเดียว "มองอะไรขนาดนั้นคะพี่ภู อลิซหน้ามีอะไรติดเหรอ?" อลิซถามพลางหลบสายตาคม "เปล่าครับ พี่แค่คิดว่าอลิซใส่ชุดนี้แล้วสวยกว่าที่พี่จินตนาการไว้เยอะเลย ผิวเธอดูขาวนวลตัดกับสีผ้ามากนะ" เขาพูดพลางยิ้มละมุน "สวยจนพี่ชักจะไม่อยากให้ใครเห็นเธอในลุคนี้เลยว่ะ" "เว่อร์ไปแล้วค่ะ ไปเถอะอลิซอยากแช่น้ำแล้ว" ทั้งคู่เดินจูงมือกันลงมาจนถึงโซนออนเซ็นหินส่วนตัวที่ควันจากความร้อนลอยขึ้นทั่วอ่าง "ว้าว... พี่ภูดูฟูจิสิคะ เหมือนมันอยู่ใกล้แค่เอื้อมเอง บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงน้ำไหลเลย" อลิซตื่นตาตื่นใจกับภาพตรงหน้ามาก "ชอบมั้ยล่ะ? พี่เลือกที่นี่เพราะมันส่วนตัวที่สุด อลิซจะได้ไม่ต้องเขินใคร" เขาเดินมาหยุดข้างๆ "แช่เถอะครับ น้ำกำลังอุ่นได้ที่เลย เดี๋ยวพี่นั่งรอแถวนี้แหละ" “พี่ภูหันไปทางอื่นหน่อยค่ะ อลิซจะถอดชุด” เธอมองภูวินทร์ที่กำลังยืนหันหน้ามาทางตัวเอง “ทำอย่างกับพี่ไม่เคยเห็น” เขาหัวเราะเบาๆอย่างเจ้าเล่ “พี่ภู!!” อลิซดุเสียงค้อน “ค้าบๆ ปิดตาแล้ว“ พอเขาหันไปเธอก็เริ่มถอดชุดย

นั่งหยอกกันอยู่สักพักก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับบริกรที่เข็นรถอาหารคันโตเข้ามา ตามด้วยเชฟชาวญี่ปุ่นในชุดสีขาวสะอาดตาที่พกมีดและอุปกรณ์เตรียมซูชิมาแบบจัดเต็ม "โอ้โห พี่สั่งเชฟมาทำถึงห้องจริงๆ ด้วย" อลิซตาโต มองพนักงานที่เริ่มจัดโต๊ะอย่างรวดเร็ว "ระดับนี้แล้วอลิซ พี่อยากให้เธอได้กินของอร่อยๆ แบบไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลังไง" ภูวินทร์พูดยิ้มๆ พลางขยับไปนั่งซ้อนหลังอลิซบนเบาะรองนั่ง "เชฟครับ เริ่มได้เลยครับ เอาตัวที่เด็ดที่สุดมาเลยนะ" เชฟพยักหน้าอย่างนอบน้อมก่อนจะเริ่มโชว์ฝีมือแล่ปลาโอโทโร่สีชมพูสวยอย่างคล่องแคล่ว "อลิซลองคำนี้ดู พี่จำได้ว่าเธอชอบกินปลาดิบมาก" ภูวินทร์คีบซูชิคำโตมาจ่อที่ปากอลิซ "อ่ะ อ้าปากเร็ว พี่ป้อน" "พี่ภู... เชฟก็อยู่ อายเขาค่ะ" อลิซหน้าแดงพยายามจะหยิบตะเกียบเอง "อายทำไม คนกันเองทั้งนั้น เชฟเขาไม่สนหรอกเขาตั้งใจทำอาหารอยู่... เร็วๆ คำนี้พี่เลือกชิ้นที่มันแทรกเยอะที่สุดให้เลยนะ" อลิซยอมอ้าปากงับซูชิคำนั้นเข้าไป พอรสชาติหวานนุ่มของปลาละลายในปาก เธอก็หลับตาพริ้ม "หื้มมม อร่อยมากค่ะพี่ภู นุ่มเหมือนจะละลายเลย" "อร่อยก็กินเยอะๆ เห็นเธอยิ้มได้แบบนี้ พี่ก็อิ่มใ

หลังเกมรักจบลง ภูวินทร์พยุงอลิซเดินออกไปที่ระเบียงห้องซึ่งมีไอน้ำอุ่นลอยกรุ่นอยู่ท่ามกลางลมหนาว เขาหันไปเห็นอ่างไม้ใบเล็กจิ๋วที่วางอยู่ข้างอ่างใหญ่ก็ยิ้มหน้าบาน "อลิซ ดูสิ เขามีอ่างสำหรับเด็กแยกไว้ให้จริงๆ ด้วย น่ารักมากเลย" ภูวินทร์พูดยิ้มๆ ก่อนจะเดินกลับไปอุ้มลูกสาวออกมา "ป่ะเอย่า ป๊าพาไปแช่ออนเซ็นนะคะคนเก่ง จะได้สบายตัวเนาะ" "พี่ภูเบาๆ นะ ลูกยังเล็กเดี๋ยวจะตกใจน้ำ" อลิซเตือนพลางค่อยๆ ก้าวลงอ่างหินใบใหญ่ในสภาพเปลือยเปล่า ผิวขาวเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆ จนภูวินทร์ต้องลอบกลืนน้ำลาย "รู้แล้วน่า พี่ประคองอย่างดีเลยเนี่ย" เขาจัดการถอดชุดหมีของลูกออกจนเหลือแค่กางเกงชั้นในตัวจิ๋ว แล้วค่อยๆ หย่อนขาเล็กๆ ของเอย่าลงในอ่างจิ๋วที่น้ำอุ่นกำลังพอดี "อุ๊ย! ทำตาโตเลย ชอบใช่มั้ยลูก? ดูสิอลิซ ลูกถีบขาใหญ่เลยอะ สงสัยจะชอบน้ำอุ่นเหมือนแม่" "แหม ได้ทีก็เอาใหญ่เลยนะ" อลิซขยับมานั่งริมขอบอ่างใกล้ๆ ลูก "เอย่าชอบมั้ยคะ? สบายมั้ยลูก?" "อ้อแอ้! อุ้ม... อื้มมม" เอย่าส่งเสียงเจื้อยแจ้วพลางตีน้ำจนกระเด็นใส่หน้าภูวินทร์ "ฮ่าๆ ตีน้ำใส่หน้าป๊าเหรอเรา เดี๋ยวโตขึ้นป๊าจะพาไปเล่นน้ำที่ทุกอาทิตย์เลยเอาไหม"

พอเท้าเหยียบพื้นหิมะปุ๊บ เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของภูวินทร์ก็ดังขึ้นมาทันที เขาใช้มือเรียวยาวจับขึ้นมาดู "แปปนึงนะ เลขาโทรมาน่ะอลิซ... สงสัยเรื่องงาน แป๊บนึงนะ" ภูวินทร์กดรับสาย เสียงเปลี่ยนเป็นเข้มขรึมทันที "ว่าไงกพรววา โทรมามีอะไรด่วน ทับทิมจัดการแทนไม่ได้หรอ?" "ค่ะบอส... เรื่องสัญญาของคุณไอรินค่ะ สรุปบอสจะให้ดำเนินการยังไงต่อดีคะ จะต่อหรือจะตัดจบเลย?" เสียงปลายสายดูหนักใจสุดๆ ภูวินทร์กระตุกยิ้มร้าย แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นคมกริบ "ต่อสิ... ใครบอกว่าผมจะปล่อยให้คนอย่างยัยนั่นหลุดมือไปง่ายๆ" "ฟังนะคุณแพรว... แก้รายละเอียดในสัญญาใหม่ทั้งหมด ข้อแรก ในระหว่างที่เซ็นสัญญากับภูทัชชัยกรุ๊ปห้ามไอรินรับงานโฆษณาอื่นๆ หรืองานแสดงทุกประเภทจากค่ายอื่นเด็ดขาด" "เอ่อ... บอสคะ แบบนั้นมันเท่ากับเราปิดกั้นโอกาสเธอไว้เลยนะคะ เธอจะไม่มีรายได้ทางอื่นเลย" "นั่นแหละที่ฉันต้องการ!" ภูวินทร์แค่นหัวเราะ "เขียนกำกับไปด้วยว่าถ้าละเมิดสัญญา ต้องจ่ายค่าปรับสิบเท่าของมูลค่าสัญญาปัจจุบัน... ฉันจะให้เงินก้อนสุดท้ายที่ยัยนั่นจะได้ไปคือเงินจากสัญญาฉบับนี้ แล้วหลังจากนั้นฉันจะบีบให้ยัยนั่นไ