All Chapters of คุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ: Chapter 701 - Chapter 710

ทันทีที่เข็มนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน เสียงพลุแตกปะทุก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า...ดอกไม้ไฟอันงดงามตระการตาถูกจุดสว่างไสวอยู่เหนือแม่น้ำหลีเจียง!ดอกไม้ไฟมูลค่ากว่ายี่สิบห้าล้านเป็นรุ่นสั่งทำพิเศษ รูปแบบจึงหลากหลายไม่ซ้ำใครเบ่งบานอยู่นานกว่าสิบนาทีเต็ม ในช่วงสุดท้าย บนท้องฟ้ายามราตรีก็ปรากฏตัวอักษรขนาดใหญ่เรียงรายขึ้นมา... ‘ขอให้ชั่วชีวิตนี้อันหนิงอยู่เคียงข้างอาซู ไร้โรคไร้ภัย สุขกายสบายใจ’!อันหนิง หมายถึงเสี่ยวอันหนิงและเสี่ยวเนี่ยนอันไร้โรคไร้ภัย สุขกายสบายใจสิ่งที่คนเราไขว่คว้ามาทั้งชีวิต ก็คงมีเพียงเท่านี้เสิ่นชิงซูทอดสายตามองตัวอักษรเหล่านั้น แม้มันจะปรากฏอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืนเพียงชั่วครู่ แต่กลับประทับลึกลงในใจของเธอเธอหันหน้าไปมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายเขาอุ้มลูกชายลูกสาวทั้งสองเอาไว้ เหมือนจะรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอ จึงก้มลงมองตอบกลับมาท่ามกลางราตรีอันมืดมิดมีเกล็ดหิมะโปรยปรายพวกเขาสบตากันช่างดูสงบสุขยิ่งกว่าช่วงเวลาใดที่ผ่านมารัตติกาลเข้มข้น ชายหนุ่มซ่อนความรักลึกซึ้งสุดหัวใจไว้ก้นบึ้งดวงตา เพียงเอ่ยออกมาเบา ๆ ประโยคหนึ่งว่า “อาซู สุขสันต์วันปีใหม่”

ฟู่ซือเหยียนมือหนึ่งจับลูกบิดประตู ยืนอยู่ที่หน้าประตู “ผมขอเข้าไปได้ไหม?”นับตั้งแต่เสิ่นชิงซูหายดีออกจากโรงพยาบาล ฟู่ซือเหยียนก็ไม่เคยถือวิสาสะเข้ามาในห้องนอนของเธออีกเสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปาก นึกถึงเรื่องที่เขาและชีหมิงเสวียนกำลังจะแต่งงานกัน“ฉันออกไปเองค่ะ”เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของฟู่ซือเหยียนก็แข็งค้างไปเล็กน้อยแต่ก็ยังยอมถอยออกไปอย่างสุภาพบุรุษรอจนประตูปิดลง เสิ่นชิงซูถึงเลิกผ้าห่มลงจากเตียง หยิบเสื้อคลุมจากราวแขวนมาสวมทับ......ประตูห้องเปิดออก เสิ่นชิงซูเดินออกมาฟู่ซือเหยียนมองเธอแววตาแฝงความร้อนรนอยู่หลายส่วนเสิ่นชิงซูพอจะเดาได้ว่าเขาอยากจะพูดอะไร เธอจึงบอกว่า “ไปคุยกันที่ห้องทำงานของฉันเถอะค่ะ”ลูกทั้งสองคนอยู่บ้าน เสิ่นชิงซูไม่อยากให้พวกเขาได้ยินเรื่องที่พ่อจะแต่งงานใหม่เร็วขนาดนี้ภายในห้องทำงาน ฟู่ซือเหยียนปิดประตูเสิ่นชิงซูเดินไปนั่งลงที่โซฟา มองฟู่ซือเหยียน “เชิญนั่งค่ะ”ฟู่ซือเหยียนนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามเธอทั้งสองสบตากันโดยไร้คำพูดลูกกระเดือกของฟู่ซือเหยียนขยับไหวเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสิ่นชิงซูกำลังรอให้เขาพูดแต่ด

ก่อนที่ชีหมิงเสวียนจะโทรมา เสิ่นชิงซูเพิ่งเห็นข่าวจากหน้าเว็บประกาศจดทะเบียนสมรสอย่างเป็นทางการ ถึงจะไม่มีงานแต่ง แต่ก็เพียงพอที่จะสร้างความฮือฮาไปทั่วเมืองเป่ยฟู่ซือเหยียนในรูปถ่ายยังคงเคร่งขรึมไม่ค่อยยิ้มแย้มเหมือนเคย ใบหน้าและเครื่องหน้าของชีหมิงเสวียนสวยโฉบเฉี่ยวไร้ที่ติ พวกเขาดูเหมาะสมกันมากไม่เหมือนเธอกับฟู่ซือเหยียน การแต่งงานช่วงนั้นของพวกเขาไม่เท่าเทียมกันตั้งแต่เริ่มต้นเสิ่นชิงซูในวัยยี่สิบเอ็ดปียืนเคียงคู่กับฟู่ซือเหยียนในวัยยี่สิบห้าปี ดูอ่อนเดียงสาจนเกินไปแต่ชีหมิงเสวียนไม่ใช่แบบนั้นเธอเป็นคุณหนูตระกูลชี เป็นซีอีโอของหรงฮ่าวกรุ๊ป เป็นชีหมิงเสวียนที่ยืนเคียงข้างฟู่ซือเหยียนแล้วยังคงเจิดจรัสสะดุดตาด้วยวัยสามสิบสี่ปี พร้อมด้วยเกียรติประวัติความสำเร็จที่น่าภาคภูมิใจ หัวข้อสนทนาที่เกี่ยวกับเธอมักหนีไม่พ้นคำว่า ‘ผู้หญิงยุคใหม่’ ‘หญิงแกร่ง’ ‘ต้นแบบของผู้หญิง’เสิ่นชิงซูมองทะเบียนสมรสของพวกเขา จู่ ๆ ก็เกิดความคิดที่ว่า ‘พวกเขาต่างหากที่เป็นคนโลกเดียวกัน’ ‘พวกเขาเหมาะสมกันจริง ๆ’ ขึ้นมาเธอคิดว่าเธอควรอวยพรให้ฟู่ซือเหยียนชีวิตสามสิบสี่ปีแรกของฟู่ซือเหยียนไม่ได้โรย

เสิ่นชิงซูมองชายหนุ่มตรงหน้า น้ำตาก็ไหลรินลงมาพอเธอร้องไห้ ฟู่ซือเหยียนก็ทำตัวไม่ถูกไปหมด“อาซู คุณอย่าร้องไห้ ผม...”“ทำไมคุณไม่บอกฉัน?” เสิ่นชิงซูมองเขา “ฟู่ซือเหยียน นี่มันชะตาชีวิตของฉัน ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณใช้วิธีแบบนี้มาช่วยฉัน...”หัวใจของฟู่ซือเหยียนเจ็บแปลบอย่างรุนแรง“อาซู การที่คุณมีชีวิตอยู่ต่างหากคือเรื่องที่สำคัญที่สุด”เขายื่นมือออกไป อยากจะเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่เสิ่นชิงซูเบี่ยงหลบแล้วลุกขึ้นยืนเธอปาดน้ำตาบนใบหน้าทิ้ง น้ำเสียงเย็นชา “คุณใช้ชีวิตแต่งงานสิบปีแลกกับหนึ่งชีวิตของฉัน ฟู่ซือเหยียน คุณคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มากสินะ?”ลมหายใจของฟู่ซือเหยียนสะดุด “ผมไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้น ในสถานการณ์ตอนนั้น ผมแค่ต้องการให้คุณรอดชีวิต อาซู เทียบกับการมีชีวิตอยู่แล้ว เรื่องอื่นมันไม่สำคัญเลยสักนิด...”เสิ่นชิงซูจ้องมองเขาจู่ ๆ เธอก็หัวเราะออกมา แล้วพยักหน้า “ใช่ คุณพูดถูก เทียบกับการมีชีวิตอยู่แล้ว เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญอะไร”“อาซู อย่าคิดมากเลย คุณต้องรอด ลูกของเราต้องการแม่”ลูกกระเดือกของฟู่ซือเหยียนขยับไหว “คุณไม่ต้องสนใจว่าชีหมิงเสวียนจะพูดยังไง นี่เป็นข้อแลกเปลี่ยนระห

เรื่องที่เกี่ยวกับลูก เสิ่นชิงซูย่อมต้องถามให้ชัดเจน “เรื่องอะไรคะ?”“ชีหมิงเสวียนยังมีลูกชายวัยแปดขวบอีกคนหนึ่งครับ”เสิ่นชิงซูตะลึงงันลูกชายวัยแปดขวบ...เธอขมวดคิ้ว “งั้นนี่คุณกำลังจะไปรับบทพ่อของลูกคนอื่นเหรอคะ?”ฟู่ซือเหยียนกระแอมไอ “ต่อหน้าคนนอก ก็เป็นแบบนั้นครับ”เสิ่นชิงซูเม้มริมฝีปากเธอนึกถึงฟู่ซืออวี่เด็กคนนั้นเคยเป็นปมร้าวฉานในชีวิตแต่งงานช่วงนั้นของเธอกับฟู่ซือเหยียนถึงแม้ต่อมาจะส่งตัวฟู่ซืออวี่ไปแล้ว แต่การทะเลาะเบาะแว้งและความเข้าใจผิดสารพัดที่เกิดจากฟู่ซืออวี่ จนถึงวันนี้เสิ่นชิงซูก็ยังจำได้แม่นยำ“ฟู่ซือเหยียน ต่อหน้าคนนอกคุณจะเล่นละครยังไงฉันไม่สน แต่ต่อหน้าลูกทั้งสองคน ฉันหวังว่าคุณจะไม่ทำเรื่องอะไรที่ทำให้พวกเขาผิดหวังนะคะ”“คุณวางใจเถอะ ผมจะไม่ทำแบบนั้น” ดูเหมือนฟู่ซือเหยียนจะนึกถึงการทะเลาะเบาะแว้งในอดีตเพราะฟู่ซืออวี่ขึ้นมาได้เหมือนกัน เขาเลยไม่กล้าปิดบังอะไรเสิ่นชิงซูอีก“ชีหมิงเสวียนเคยมีคู่หมั้นที่รักกันมาก แต่เมื่อแปดปีก่อนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ คุณชายใหญ่ตระกูลชีกลายเป็นเจ้าชายนิทรา ส่วนคู่หมั้นของเธอเสียชีวิตอย่างโชคร้าย”ลมหายใจของเสิ่นชิงซ